Ακούγοντας την έκφραση "Εθνικό θέμα" το μυαλό κατευθύνεται αυτόματα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (επιθετικότητα της Τουρκίας, Σκοπιανό, αμυντική θωράκιση της χώρας, Κυπριακό, θέματα μειονοτήτων, στάση συμμάχων ή «συμμάχων» απέναντι στην πατρίδα μας) ή σε θέματα ασφαλείας που προκύπτουν από την παράνομη μετανάστευση.
Εννοείται πως όλα αυτά ανήκουν στα Εθνικά θέματα. Μόνο αυτά είναι όμως;
Η - τεράστια - ανάγκη του Έλληνα να δει το κράτος του να του συμπεριφέρεται ως μάνα που τον αγκαλιάζει και σπεύδει να τον βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα, που δεν τον αφήνει ποτέ να νοιώσει μόνος και αβοήθητος ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΚΑΚΙΑ ΜΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΡΚΩΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ, δεν είναι κεφαλαιώδες Εθνικό Θέμα;
Η υπογεννητικότητα – η οποία μάλιστα υποβοηθείται από την πολιτική του κράτους σχετικά με τις εκτρώσεις (κυρίως) αλλά και με άλλες πολιτικές – δεν είναι κεφαλαιώδες Εθνικό θέμα;
Ο αφελληνισμός που υφίσταται αυτός ο λαός εδώ και τουλάχιστον πέντε δεκαετίες – σκληρός, έξυπνα σχεδιασμένος και «στηριγμένος σε επιστημονικές περγαμηνές» - άλλο αν στην πραγματικότητα αυτές οι επιστημονικές περγαμηνές απλά εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά και στρατηγικά σχέδια συμφερόντων (εντός και εκτός της χώρας); Δεν είναι ένα τεράστιο Εθνικό θέμα κι αυτό;
Τέτοια αλλοίωση της Ιστορίας, τέτοια απόπειρα υπονόμευσης της Ιστορικής συνέχειας του έθνους όπως αυτή που βιώνουμε εμείς οι Έλληνες συναντάται ελάχιστες φορές στην παγκόσμια Ιστορία, και πάντα στις πιο μαύρες σελίδες της…
Η εξασφάλιση της πρόσβασης των Ελλήνων σε δημόσια και δωρεάν - και ποιοτική - Υγεία και Παιδεία, για παράδειγμα, δεν είναι δύο άλλα τεράστια Εθνικά θέματα;
Όδεύουμε σε καταστάσεις στις οποίες η υγεία του Έλληνα αντιμετωπίζεται νόμιμα ως εμπόρευμα, όχι ως δημόσιο αγαθό. Του Έλληνα, που ανά πάσα ώρα και στιγμή το κράτος μπορεί να τον καλέσει να πάρει τα όπλα και να υπερασπιστεί τα σύνορα (ή, τέλος πάντων, να πολεμήσει όπου κρίνει η εκάστοτε κυβέρνηση πως πρέπει, Κορέα για παράδειγμα, σε αντιδιαστολή με την Κύπρο…).
Παιδεία; Εδώ τι να πρωτοπούμε; Για την ποιότητά της, για το γεγονός ότι προετοιμάζουμε επιστήμονες οι οποίοι σπρώχνονται στο εξωτερικό αφού δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη στον κρατικό σχεδιασμό για τη δημιουργία και την ύπαρξη θέσεων εργασίας στις οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν την επιστήμη τους (είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα);
Ή, να πούμε για το γεγονός ότι ως χώρα μένουμε πίσω από τις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις, μένουμε πίσω στην έρευνα, μένουμε μακριά από τεχνολογίες αιχμής;
Η εξασφάλιση εργασιακών συνθηκών που δεν προσιδιάζουν σε σκλάβους γαλέρας για όλους τους Έλληνες δεν είναι κι αυτό εθνικό θέμα; Τεράστιο, μάλιστα, αφού συνδέεται άμεσα και με την υπογεννητικότητα αλλά και με τον ίδιο το θεσμό της οικογένειας.
Και γενικότερα, δυνατότητα των Ελλήνων να ζήσουν αξιοπρεπώς και να μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, δεν είναι Εθνικό θέμα; Διότι αυτό δεν είναι μόνο θέμα εργασιακών συνθηκών, αλλά ευρύτερο (φορολογίας, υποδομών κλπ.).
Η προβολή υγειών προτύπων από κάθε ταγό και θεσμό, προτύπων που δεν προσβάλλουν τον Έλληνα και δεν τον φυλακίζουν σε ατραπούς εκμαυλισμού και καταστροφής; Με τι πρότυπα μεγαλώνουν οι Έλληνες εδώ και επτά τουλάχιστον δεκαετίες; Τι πρότυπα προβάλλουν τα ΜΜΕ (τηλεόραση, περιοδικά), ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, οι πνευματικοί ταγοί; Ποιοι προωθούνται; Και, ποιοι περιθωριοποιούνται; Εθνικό θέμα κι αυτό, και μάλιστα τεράστιο.
Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού που κάποιοι αγωνίζονται να χαρακτηριστεί κι αυτό εμπόρευμα, αυτό κι αν είναι τεράστιο Εθνικό θέμα.
Το ίδιο και η ελεύθερη πρόσβαση των Ελλήνων στις παραλίες (χωρίς να χρειάζεται να πληρώνουν εισιτήριο) αλλά και η δυνατότητα να βρίσκουν ελεύθερο χώρο για να τις απολαύσουν. Κάποιοι βρίσκουν λογικό και θεμιτό τις παραλίες που, αν χρειαστεί, θα τις υπερασπίσουν αύριο οι Έλληνες με το όπλο στο χέρι εναντίον του εισβολέα, να πρέπει σήμερα να πληρώνουν εισιτήριο για να έχουν πρόσβαση σ’ αυτές...
Η ύπαρξη ανεξάρτητης Δικαστικής εξουσίας και η δωρεάν πρόσβαση σε αυτή - χωρίς παράβολα και τέτοια - δεν είναι εθνικό θέμα;
Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα, όμως δεν είναι του παρόντος. Αυτό που έχει σημασία, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι το εξής:
Εθνικό θέμα είναι κάθε τι άπτεται της ασφάλειας και της ελευθερίας και της ποιότητας ζωής του ελληνικού έθνους στο σύνολό του, εντός και εκτός σημερινών συνόρων, και κάθε τι που επηρεάζει την αγάπη του Έλληνα προς το έθνος και την πατρίδα του, κάθε τι που μπορεί να απειλήσει τη συνοχή του ελληνικού έθνους.
Όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης ή ως κάποιος που αγαπά το έθνος του οφείλει να το αντιληφθεί αυτό - άρα και να το ενστερνιστεί.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει ένας ουσιαστικός δεσμός που οφείλει να ενώνει τον καθένα από εμάς με το έθνος μας και με την πατρίδα μας: Ό,τι επηρεάζει, ό,τι απειλεί οποιονδήποτε από εμάς πρέπει να απασχολεί όλους μας και ΚΥΡΙΩΣ το κράτος μας. Κανείς από εμάς δεν πρέπει να νοιώθει μόνος του, το αντίθετο μάλιστα: όλοι μας πρέπει να νοιώθουμε πως έχουμε πίσω μας όλο το έθνος μας και το κράτος μας να μας στηρίζει και να μας προστατεύει. Σε τελική ανάλυση αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον πολίτη ενός κράτους που είναι το κράτος του και σε έναν υπήκοο κάποιου αφέντη που διαφεντεύει το τσιφλίκι του.
…Και, επειδή σήμερα δεν το έχουμε αυτό το τελευταίο, το να το αποκτήσουμε είναι επίσης εθνικό θέμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου