Ακούγοντας την έκφραση "Εθνικό θέμα" το μυαλό κατευθύνεται αυτόματα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (επιθετικότητα της Τουρκίας, Σκοπιανό, αμυντική θωράκιση της χώρας, Κυπριακό, θέματα μειονοτήτων, στάση συμμάχων ή «συμμάχων» απέναντι στην πατρίδα μας) ή σε θέματα ασφαλείας που προκύπτουν από την παράνομη μετανάστευση.
Εννοείται πως όλα αυτά ανήκουν στα Εθνικά θέματα. Μόνο αυτά είναι όμως;
Η - τεράστια - ανάγκη του Έλληνα να δει το κράτος του να του συμπεριφέρεται ως μάνα που τον αγκαλιάζει και σπεύδει να τον βοηθήσει σε κάθε πρόβλημα, που δεν τον αφήνει ποτέ να νοιώσει μόνος και αβοήθητος ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΚΑΚΙΑ ΜΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΡΚΩΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ, δεν είναι κεφαλαιώδες Εθνικό Θέμα;
Η υπογεννητικότητα – η οποία μάλιστα υποβοηθείται από την πολιτική του κράτους σχετικά με τις εκτρώσεις (κυρίως) αλλά και με άλλες πολιτικές – δεν είναι κεφαλαιώδες Εθνικό θέμα;
Ο αφελληνισμός που υφίσταται αυτός ο λαός εδώ και τουλάχιστον πέντε δεκαετίες – σκληρός, έξυπνα σχεδιασμένος και «στηριγμένος σε επιστημονικές περγαμηνές» - άλλο αν στην πραγματικότητα αυτές οι επιστημονικές περγαμηνές απλά εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά και στρατηγικά σχέδια συμφερόντων (εντός και εκτός της χώρας); Δεν είναι ένα τεράστιο Εθνικό θέμα κι αυτό;
Τέτοια αλλοίωση της Ιστορίας, τέτοια απόπειρα υπονόμευσης της Ιστορικής συνέχειας του έθνους όπως αυτή που βιώνουμε εμείς οι Έλληνες συναντάται ελάχιστες φορές στην παγκόσμια Ιστορία, και πάντα στις πιο μαύρες σελίδες της…
