Επιβίωση: οι πιο βασικές σκέψεις

Η επιβίωση σε δυστοπικό περιβάλλον δεν είναι εύκολη υπόθεση...

Ο όρος «επιβίωση» ακούγεται όλο και πιο συχνά στην εποχή μας. Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να πούμε μερικά πράγματα σχετικά.

Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η επιβίωση έχει πολλές όψεις. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος (αυτό που λέει η λέξη, δηλαδή η επιβίωση η δική μας και των αγαπημένων μας προσώπων), οι καταστάσεις όμως που μπορεί να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι δυνητικά διαφορετικές.

Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, να πρέπει να επιβιώσουμε σε έναν πυρηνικό χειμώνα (μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο) – χρησιμοποιούμε εδώ μια ακραία κατάσταση ως παράδειγμα - και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση ταραχών, όπου όμως εξακολουθούν να λειτουργούν πυλώνες πολιτισμού. Είναι διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση πανδημίας ή βιολογικού – χημικού πολέμου και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια πόλη που πολιορκείται από τον εχθρό. Και διάφορα άλλα.

Κοινές όψεις υπάρχουν, φυσικά, σε όλες αυτές τις καταστάσεις, υπάρχουν όμως και διαφορές, και θα πρέπει να τις έχουμε υπ’ όψιν μας κι αυτές.

Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204). Μερικά μαθήματα.

Τμήμα του τείχους της Κωνσταντινούπολης

Κάποια στιγμή, ειδικά εμείς οι λάτρεις της Ιστορίας πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε ΑΠΟ την Ιστορία, όχι απλά να μαθαίνουμε τι έγινε.

12 Απριλίου 1204: η Κωνσταντινούπολη πέφτει στους Φράγκους. Αυτή είναι η μεγάλη άλωση, μεγαλύτερη από εκείνη του 1453.

Η άμυνα της Πόλης στηριζόταν σε μισθοφόρους, ως επί το πλείστον μη Έλληνες. Προσωπικές φιλοδοξίες των αυτοκρατόρων που προηγήθηκαν της άλωσης του 1204 σε συνδυασμό με το είδος των φόρων που επέβαλλαν αλλά και την κατανομή των κρατικών πόρων είχαν οδηγήσει σ' αυτό το μοντέλο στρατεύματος. Ταυτόχρονα οι Έλληνες, για μια σειρά λόγων, δεν επιθυμούσαν τη στράτευση ή τη στρατιωτική εκπαίδευση με αποτέλεσμα τη χαμηλή στρατιωτική ισχύ της αυτοκρατορίας αλλά και την απόλυτη αδυναμία του πληθυσμού να συμβάλει αποτελεσματικά στη μάχη την κρίσιμη στιγμή.

 
Φυσικά, η Πόλη έπεσε. Οι Έλληνες σφαγιάστηκαν και εξανδραποδίστηκαν.   

Μάθημα πρώτο, λοιπόν: 

Σχετικά με το TCG Anadolu

Φρεγάτα του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού

 

Χθές, 11  Απριλίου 2023, παραδόθηκε στο Τουρκικό ναυτικό το TCG Anadolu, ένα πλοίο αμφιβίων επιχειρήσεων. Την ίδια μέρα έγινε κοπή λαμαρινών για την τουρκική φρεγάτα Milgem 3.

Το Anadolu είναι επιθετικό πλοίο αμφιβίων επιχειρήσεων, όπως είπαμε. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να χρησιμοποιηθεί ως πλατφόρμα για τα F-35B, που έχουν δυνατότητα κάθετης από-προσγείωσης. Όπως ξέρουμε η Τουρκία δεν παρέλαβε τα F-35 (τουλάχιστον όχι ακόμα), η ανάπτυξη του Anadolu όμως δε σταμάτησε. Οι Τούρκοι έχουν ένα σκάφος που έχει τη δυνατότητα – πέρα από τη μεταφορά αρμάτων μάχης και ΤΟΜΑ – να απογειώσει βαρέα ελικόπτερα, drones, το ελαφρό αεροσκάφος Hürjet. Όλα τουρκικής κατασκευής. Πλήρως φορτωμένο έχει αυτονομία 9000 ναυτικών μιλίων. Παράλληλα η Τουρκία προχωρά στην κατασκευή και του αδελφού σκάφους που θα ονομαστεί «Θράκη».

Τι μας διδάσκει η Ανάσταση του Λαζάρου

Η Ανάσταση του Λαζάρου

Σάββατο του Λαζάρου σήμερα και η Εκκλησία μας τιμά την ανάσταση από τον Ιησού του φίλου του Λαζάρου. Μια ημέρα με μηνύματα και διδαχές για όλους μας.

Είναι μια ιδιαίτερη ημέρα. Στην ουσία δεν ανήκει στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (η οποία τελείωσε χθες, Παρασκευή) και φυσικά δεν ανήκει στη Μεγάλη Εβδομάδα. Έχει χαρμόσυνο περιεχόμενο (όπως άλλωστε και η αυριανή Κυριακή των Βαΐων), πριν τις οδυνηρές ημέρες του Θείου Πάθους.

Είναι όμως μια θαυμάσια εισαγωγή στην εβδομάδα των Παθών του Κυρίου: στη Βηθανία, ο Ιησούς αναστήνει το Λάζαρο προλέγοντας ουσιαστικά την «κοινή Ανάσταση», την ανάσταση όλων μας. Την κοινή ανάσταση, η οποία είναι το αποτέλεσμα της νίκης του Ιησού επί του θανάτου και της δικής Του Ανάστασης.

Και, από τη Βηθανία ξεκινά και η άνοδος του Ιησού προς τα Ιεροσόλυμα όπου Τον περιμένουν τα Άγια Πάθη, η Σταύρωση και η Ανάσταση.

Μαθαίνουμε πολλά σήμερα. Μαθαίνουμε για παράδειγμα πως η ασθένεια του Λαζάρου είναι όχι για θάνατο αλλά υπέρ της δόξας του Θεού, ώστε να δοξασθεί ο Υιός του Θεού δι’ αυτής. Βλέπουμε, δηλαδή το άρρηκτο ανάμεσα στον πατέρα και τον Υιό για μια ακόμη φορά.

Βλέπουμε επίσης, λίγο πιο μετά, το άρρηκτο των δύο φύσεων του Ιησού.

Ο αφελληνισμός καλπάζει, ο Ελληνισμός χάνεται.

Η Ακρόπολη των Αθηνών

 

Αν περπατούσαν ανάμεσά μας ο Κολοκοτρώνης, ο Καποδίστριας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Λεωνίδας, θα μας αναγνώριζαν ως Έλληνες;

Για εμάς τους ίδιους, πόσο σημαντικό είναι να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Έλληνες;

Και τι σημαίνει αυτό τελικά; Τι περιεχόμενο έχει αυτή η ταυτότητα;

Η «Βουβή» ή «Κουφή» Εβδομάδα: Όνομα και μηνύματα

Βουβή η καμπάνα την τελευταία Παρασκευή της Μ. Τεσσαρακοστής...

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, αυτή που είναι γνωστή ως «βουβή» ή «κουφή». Ο λαός παλαιότερα την έλεγε και «Βαγιοβδομάδα»,  κάτι που είναι εύκολο να εξηγηθεί αφού η Εκκλησία μας την ονομάζει «εβδομάδα των Βαΐων».

Κι αν ρωτήσεις το λόγο που τη λένε βουβή ή κουφή, θα σου πούνε – οι πιο πολλοί – πως τη λένε έτσι επειδή δεν έχει Χαιρετισμούς όπως οι άλλες της Σαρακοστής. Δεν ακούς την καμπάνα να σε καλεί σ’ αυτούς (εξ’ ου και «κουφή») ούτε ψέλνονται οι Χαιρετισμοί αυτήν την Παρασκευή (εξ’ ου και «βουβή»).

Οι προβλεπόμενες από το τυπικό ακολουθίες για αυτές τις μέρες τελούνται βέβαια. Και τα απόδειπνα, και οι προηγιασμένες. Δεν έχει όμως Χαιρετισμούς και η έλλειψή τους έχει αφήσει το αποτύπωμά της στη σκέψη του κόσμου.

Κάποιοι άλλοι βέβαια θα δώσουν άλλη απάντηση (θυμάμαι για παράδειγμα μια ευσεβή γιαγιά στο χωριό μου, ο Θεός να την έχει αναπαυμένη): Έχει πεθάνει ο Λάζαρος (από τους ύμνους της Δευτέρας το ακούμε, ενώ την Τετάρτη, στην Προηγιασμένη, το λέει ο ίδιος ο Χριστός) και κάνουμε ησυχία (είμαστε σιωπηλοί, βουβοί) ενώ περιμένουμε τον Ιησού να έλθει να τον αναστήσει, και κλείνουμε τ’ αυτιά μας (παραμένουμε κουφοί) σε όσους λένε πως αυτό δε γίνεται.

Οι λαϊκές παραδόσεις αυτής τις εβδομάδας εστιάζουν στην ανάσταση του Λαζάρου – τα Λαζαράκια, οι Λαζαρίνες, τα κάλαντα του Λαζάρου – και στην Κυριακή των Βαΐων (ο στολισμός των εκκλησιών με βάγια, σε διάφορες περιοχές και κάποιων σπιτιών). Από «κοσμικής» απόψεως, αυτό που κυριαρχεί είναι η προετοιμασία για τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα. Από πλευράς της ψυχής μας, όμως, από πλευράς πνευματικής, από πλευράς πίστης, είναι αλλιώς:

Βουβή και Κουφή η εβδομάδα, σιωπηλοί (βουβοί) λοιπόν κι εμείς, να αναλογιστούμε τα μηνύματά της, που δεν είναι και λίγα.