Επιβίωση: οι πιο βασικές σκέψεις

Η επιβίωση σε δυστοπικό περιβάλλον δεν είναι εύκολη υπόθεση...

Ο όρος «επιβίωση» ακούγεται όλο και πιο συχνά στην εποχή μας. Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να πούμε μερικά πράγματα σχετικά.

Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η επιβίωση έχει πολλές όψεις. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος (αυτό που λέει η λέξη, δηλαδή η επιβίωση η δική μας και των αγαπημένων μας προσώπων), οι καταστάσεις όμως που μπορεί να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι δυνητικά διαφορετικές.

Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, να πρέπει να επιβιώσουμε σε έναν πυρηνικό χειμώνα (μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο) – χρησιμοποιούμε εδώ μια ακραία κατάσταση ως παράδειγμα - και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση ταραχών, όπου όμως εξακολουθούν να λειτουργούν πυλώνες πολιτισμού. Είναι διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση πανδημίας ή βιολογικού – χημικού πολέμου και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια πόλη που πολιορκείται από τον εχθρό. Και διάφορα άλλα.

Κοινές όψεις υπάρχουν, φυσικά, σε όλες αυτές τις καταστάσεις, υπάρχουν όμως και διαφορές, και θα πρέπει να τις έχουμε υπ’ όψιν μας κι αυτές.

Το επόμενο πράγμα που θα πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η προετοιμασία δεν πρέπει να εξαντλείται στη συγκέντρωση εφοδίων. Χρειάζεται κι αυτό, όμως είναι μόνο μια πτυχή της προετοιμασίας. Είναι απαραίτητη και η απόκτηση δεξιοτήτων σε έναν ευρύ τομέα δραστηριοτήτων, όπως και η καλλιέργεια πνεύματος επιβίωσης. Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι μιλάμε για καταστάσεις στις οποίες πολλά από αυτά που σήμερα θεωρούμε ως δεδομένα πολύ απλά δεν υφίστανται. 

Επίσης, η «απόδραση» από ένα μη ασφαλές σε ένα ασφαλές (ή, τουλάχιστον, περισσότερο ασφαλές) περιβάλλον, πιθανόν να μην είναι πάντα εφικτή, ή να κριθεί σε κάποιες περιπτώσεις, πως είναι προτιμότερο να μη μετακινηθούμε. Ακόμα όμως και αν είναι εφικτή και προτιμητέα, λογικά χρήζει διαφορετικής προσέγγισης ανάλογα με την κατάσταση που κάθε φορά αντιμετωπίζουμε.

Κάτι άλλο που θα πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας είναι σε κάποιες από τις ακραίες περιπτώσεις είναι πιθανό η κατάρρευση του πολιτισμού να συμπεριλαμβάνει και την κατάρρευση της έννομης τάξης. Αυτό σημαίνει πως ίσως χρειαστεί να πολεμήσουμε για τη ζωή και την ασφάλειά μας – είτε τη δική μας είτε των αγαπημένων μας προσώπων είτε και τα δύο.

Απαιτείται κατά συνέπεια η καλλιέργεια (και) μαχητικού πνεύματος, αλλά και η γνώση σχετικών πρακτικών.

Πέραν αυτών, θεωρούμε φρόνιμο πως πρέπει να έχουμε φροντίσει να υπάρχει ένα δίκτυο ανθρώπων στους οποίους να μπορούμε να στηριχτούμε σε κρίσιμες καταστάσεις – και είναι αυτονόητο πως και αυτοί θα πρέπει να είναι σίγουροι πως μπορούν να στηριχτούν σ’ εμάς – όσο το δυνατόν πιο ευρύ. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει από τώρα, από τους «ήσυχους καιρούς» δηλαδή, όχι κάτι που θα γίνει τότε.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα πρέπει να ξέρουμε πως το κύριο βάρος θα πέσει στον εαυτό μας την κρίσιμη στιγμή. Το «δίκτυό μας» μπορεί να καταρρεύσει με την κρίση ή να διαρραγεί, οπότε θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Ένα από τα πιο σκληρά μαθήματα της υποχρεωτικότητας των εμβολίων ήταν ακριβώς αυτό: άνθρωποι για τους οποίους βάζαμε το χέρι στη φωτιά πως θα μας στηρίξουν, την κρίσιμη στιγμή στράφηκαν εναντίον μας πιο σκληρά κι από τις δυνάμεις καταστολής.

Είναι αλήθεια πως τα παραδείγματα που φέραμε είναι ακραία. Το πιθανότερο είναι πως οι καταστάσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο μέσος πολίτης θα είναι πιο ήπιες. Όμως, το ρητό λέει «προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο». Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν κινήσεις που μπορούν να γίνουν από τώρα ώστε να είναι κάποιος καλύτερα προετοιμασμένος την κρίσιμη στιγμή.

Θα προσεγγίσουμε αρκετά θέματα με τις επόμενες αναρτήσεις.