Ο Νασράλα, η Κύπρος και το καμπανάκι του συναγερμού που δεν ακούμε

Η Κύπρος είναι πλέον στο μάτι του κυκλώνα...

Η δήλωση πριν λίγες μέρες του Χασάν Νασράλα, ηγέτη της Χεζμπολάχ, πως αν το Ισραήλ χρησιμοποιήσει Κυπριακές αεροπορικές βάσεις για να χτυπήσει το Λίβανο τότε η Κύπρος θα συρθεί στον πόλεμο, ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία (για τους πολλούς, όχι για εμάς εδώ στο blog) να ταράξει τους Έλληνες τόσο στη μητροπολιτική Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Ξαφνικά μια σύγκρουση που φαινόταν μακρυνή απέκτησε τις πραγματικές της διαστάσεις και άρχισε να μας απασχολεί. 

Κατ' αρχήν να πούμε πως η Χεζμπολλάχ έχει τη δυνατότητα να πλήξει την Κύπρο, τόσο τις Βρετανικές βάσεις σε Ακρωτήρι και Δεκέλεια (και το ραντάρ στο όρος Τρόοδος) με τους πυραύλους Fateh-110 και Scud-B που διαθέτει, καθώς το βεληνεκές τους είναι επαρκές για ένα τέτοιο χτύπημα (και φυσικά διαθέτει και drones). Το κατά πόσο ένα τέτοιο χτύπημα θα είναι αποτελεσματικό, βέβαια, είναι άλλο θέμα. 

Η δήλωση του Νασράλα προκάλεσε όπως ήταν φυσικό δυνατό σοκ πρώτα στους Κυπρίους και μετά και στους υπόλοιπους Έλληνες. Υπήρξαν δηλώσεις τόσο από πλευράς πολιτικών της Κύπρου όσο και από Βρετανούς που ξεκαθάριζαν πως δεν υπήρχαν Ισραηλινοί στις βρετανικές βάσεις ενώ ταυτόχρονα υπήρξαν έντονες διπλωματικές προσπάθειες προκειμένου να επιτευχθεί μείωση του επιπέδου απειλής. 

Η "Γαλάζια Πατρίδα" στα τουρκικά σχολεία και η ελληνική εθελοτυφλία

Η Τουρκία έχει όραμα και το ακολουθεί. Εμείς;

Πριν λίγες ημέρες μάθαμε πως στο νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Τουρκίας, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, εντάσσεται η "Γαλάζια Πατρίδα", η "Πατρίδα των Αιθέρων" καθώς και μια σειρά από θέματα στρατηγικού ενδιαφέροντος. 

Ήδη στα σχολεία της Τουρκίας δινόταν έμφαση στη δημιουργία και καλλιέργεια πατριωτικού φρονήματος. Τα σχολικά της βιβλία τόνιζαν το αυτοκρατορικό μεγαλείο της και το πως "αδικήθηκε" εδώ και πολλές δεκαετίες. Τώρα όμως εγκαινιάζεται μια νέα περίοδος, καθώς εντάσσονται στη διδακτέα ύλη της Ιστορίας και κυρίως της Γεωγραφίας αυτά τα νέα κεφάλαια. 

Τα παιδιά των Τούρκων λοιπόν θα διδάσκονται 

τα περί της "Γαλάζιας πατρίδας", 

θα μαθαίνουν για τη "θάλασσα των νήσων" όπως αποκαλούν οι Τούρκοι το Αιγαίο, και τα νησιά που οι Τούρκοι θεωρούν πως η Ελλάδα τα έχει κλέψει,

Χριστός Ανέστη!

Χριστός Ανέστη!

Χριστός Ανέστη, συνέλληνες!

Η Ανάσταση του Χριστού είναι η εορτή των εορτών για εμάς τους Έλληνες. Η λαμπρή ημέρα του έτους, η Λαμπρή όπως τη λέμε. Είναι η γιορτή που μας ενώνει όλους σε ένα ωραίο πανηγύρι για τη νίκη του Ιησού επί του θανάτου.

Είθε, μαζί με τον Ιησού να αναστηθεί και ο Ιχώρ, η ελληνικότητα μέσα μας, διότι το έθνος μας χάνεται αν δεν ξυπνήσουμε.

Χρόνια πολλά σε όλους!

Ελλάδα: πορεία προς τον αφανισμό

Κάτι δεν πάει καλά με την πολιτική της χώρας...

Υποτίθεται πως η πολιτική (κυρίως η εξωτερική) ενός κράτους χαράσσεται με γνώμονα τα συμφέροντά του. Τα συμφέροντα του κράτους, τα συμφέροντα του συνόλου των πολιτών δηλαδή, όχι κάποιας ή κάποιων ελίτ ή ομάδας - ομάδων συμφερόντων που ζουν ή δραστηριοποιούνται σ' αυτό. 

Στην πράξη βέβαια - και αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, είναι παγκόσμιο - είναι τα συμφέροντα κάποιων ομάδων που καθορίζουν την πολιτική των διαφόρων κρατών. Αναμενόμενο βέβαια αφού πουθενά δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία, μην κοροϊδευόμαστε. Πάντως τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία τα κράτη δε ναρκοθετούν την ίδια την ύπαρξή τους. 

Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Υπάρχει μια σειρά κινήσεων που είτε από μόνες τους είτε σε συνδυασμό με προηγούμενες κινήσεις οδηγούν σε καταστροφικά αποτελέσματα. 

Είμαστε η χώρα που κάνει τα πάντα ώστε να μην έχει αμυντική βιομηχανία, για παράδειγμα. Όπως και η έρευνα πάνω σε τέτοια θέματα. Πότε ακούσατε κάτι σχετικό;

Το 1821 και το έθνος μας σήμερα

Ο Εθνάρχης Ιωάννης Καποδίστριας

Υπάρχει μια μεγάλη, κεφαλαιώδης αλήθεια η οποία είναι αδύνατον να αλλοιωθεί: αν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων το 1821 δεν ήθελε να εκδιωχθούν οι Τούρκοι, δεν θα γινόταν η επανάσταση. 

Σαφώς υπήρξαν οι - ελάχιστοι, ευτυχώς - προδότες, που συντάχθηκαν με τον κατακτητή. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως είχε κουραστεί να μην ξέρει "αν θα ξημερώσει" και, παρά την απογοήτευση από την αποτυχία των προηγούμενων εξεγέρσεων και τις απανωτές προδοσίες των ξένων ήθελε την απαλλαγή από το δυνάστη.

Σαφώς υπήρξαν οι διστακτικοί, που ακολούθησαν με κρύα καρδιά, όπως και κάποιοι που από φόβο προσπάθησαν να μείνουν αμέτοχοι (ευμενώς διακείμενοι όμως στο εγχείρημα), χωρίς να σημαίνει πως το κατάφεραν. Σαφώς υπήρξαν και εκείνοι που  - μυημένοι όντες - επιθυμούσαν αναβολή της επανάστασης μέχρι να υπάρξει καλύτερη προετοιμασία, οι οποίοι όμως την κρίσιμη στιγμή δεν έκαναν πίσω και επαναστάτησαν.  

Υπήρξαν επίσης εκείνοι που είχαν τις προσωπικές τους επιδιώξεις και λειτούργησαν καιροσκοπικά και τυχοδιωκτικά, όπως και υπήρξαν εκείνοι που λειτουργούσαν για τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Φάνηκε άλλωστε αυτό στην πορεία της επανάστασης, όταν κάποιοι κατάφεραν να επιβάλλουν την δική τους ατζέντα - παραγκωνίζοντας εν πολλοίς πολλούς από τους ανθρώπους που υπήρξαν η καρδιά της επανάστασης - και στη συνέχεια στις δύο εμφύλιες συρράξεις. 

Η αλήθεια όμως δεν αλλάζει.

Ήταν πρώτα απ' όλα η σφυρηλατημένη γνώση της διαφορετικής εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των Ελλήνων από τον κατακτητή - και εδώ ο ρόλος της Εκκλησίας είναι τεράστιος, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι μπερδεύοντας τα στοιχεία και λέγοντας μισές αλήθειες να την σπιλώσουν. 

Ήταν, έπειτα, ο νέος άνεμος που είχε πλεύσει από τη γαλλική επανάσταση, που έκανε τους ανθρώπους να σκέπτονται αλλιώς, πως δικαίωμα στο όνειρο και στην ελευθερία έχουν όλοι, παρά την παλινόρθωση των μοναρχιών στην Ευρώπη (που σήμαιναν αποτυχία της γαλλικής επανάστασης).

Για τους αγρότες, τη ζωή τους και τον τρόπο που αγωνίζονται

Η ζωή του χωρικού είναι ζυμωμένη με το χώμα

Πρέπει να έχεις ζήσει στην επαρχία, σε χωριό, για να μπορέσεις να καταλάβεις τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο. Να έχεις ζήσει, όχι απλά να πηγαίνεις για κάποιες μέρες εκεί (για διακοπές ή για δουλειά), ή να έχεις συγγενείς, ξαδέρφια ή αδέρφια που να σου λένε πως και τι ζουν. Πρέπει να έχεις ζυμωθεί μαζί τους.

Ο κάτοικος της πόλης δε μπορεί να καταλάβει. Είναι ένας άλλος κόσμος, πέρα από τις προσλαμβάνουσες του. Θέλετε ένα παράδειγμα, κάτι αντίστοιχο για να καταλάβετε καλύτερα αυτό που λέω; Δείτε τις παλιές ελληνικές ταινίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι, και παρατηρείστε τη διαφορά ανάμεσα στους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν απλούς ανθρώπους του λαού σε δευτερεύοντες ρόλους και στους κομπάρσους, που είναι πραγματικά άνθρωποι του λαού και όχι ηθοποιοί.

Ο κάτοικος της πόλης, λοιπόν, βλέπει τον χωρικό με παρόμοιο παραμορφωτικό φακό: τον κρίνει με τα δεδομένα της ζωής στην πόλη, με τους κανόνες εργασίας της πόλης. Όπως, π.χ., πολλοί στις παλιές ελληνικές ταινίες δε μπορούν να καταλάβουν πως την πραγματική εικόνα των Ελλήνων εκείνων των δεκαετιών την αποδίδουν οι κομπάρσοι και όχι οι ηθοποιοί. 

Όταν λοιπόν ένα ολόκληρο σύστημα έχει βαλθεί να ισχυρίζεται πως οι αγρότες έχουν μάθει στην τεμπελιά και στα επιδόματα και πως την αράζουν στα καφενεία και στα μπαράκια, ο κάτοικος της πόλης το δέχεται εύκολα. Βλέπετε, δεν ξέρει πως σε κάθε καλλιέργεια υπάρχουν εποχές που πρέπει να αφήσεις το χωράφι να "ξεκουραστεί", ή ότι όταν βρέχει είναι λάθος να πειράζεις ένα δέντρο. Δεν το έχει ζήσει, δεν το ξέρει. Ούτε καν του περνάει από το μυαλό. 

Δημογραφικό: η αλήθεια που δεν θα σου πουν

Οι γεννήσεις στη χώρα μας μειώνονται συνεχώς...

Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία - ένα από τα μεγαλύτερα, για να είμαστε ειλικρινείς - το οποίο αν και αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλιά της κανείς ιθύνων δε φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσει. Κινήσεις για το θεαθήναι, ναι. Κινήσεις - μπαλώματα, ναι. Κινήσεις ουσίας, όχι.

Το δημογραφικό πρόβλημα. Η μεγάλη βόμβα. 

Ο αριθμός των γεννήσεων στην πατρίδα μας πέφτει διαρκώς, αυτό το ξέρουμε όλοι. Ο αριθμός των εκτρώσεων, από την άλλη, καλά κρατεί: με αριθμούς που κυμαίνονται ανάμεσα στις 22.000 - 35.000 ετησίως (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, για όσους επιμένουν να τα αποδέχονται) μέχρι τις 100.000 - 150.000 σύμφωνα με κάποιες ανεπίσημες μελέτες, γινόμαστε απλά βουβοί και άβουλοι μάρτυρες ενός φρικτού εγκλήματος - τόσο κατά των αγέννητων όσο και κατά της χώρας. 

Λιγοστεύουμε, Έλληνες. Λιγοστεύουμε, και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί στα σοβαρά με το θέμα. Σίγουρα όχι οι ιθύνοντες, πάντως, ή οι ταγοί. 

Αφήνοντας κατά μέρος τις - άκρως ανθελληνικές - απόψεις κάποιων περί επίλυσης του προβλήματος με την εισροή μεταναστών, αλλόφυλων (όχι ότι δεν είναι αρκούντως επικίνδυνες για τη συνέχεια αυτού του έθνους, απλά προηγείται το να ασχοληθούμε με άλλα) παρατηρούμε πως εδώ και δεκαετίες οι πάντες προσεγγίζουν το ζήτημα - και "προσπαθούν" να το λύσουν - με μέτρα οικονομικού χαρακτήρα. Λες και αυτός είναι ο λόγος.

Αυτά θα παραδώσεις στα παιδιά σου Έλληνα;

Συνηθίστε το, θα το βλέπετε από εδώ και πέρα...

Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως για το έθνος μας και την πατρίδα μας - για να δανειστούμε τη φράση από το ιδιόμελο του Όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής - καθώς σε λίγες μέρες αναμένεται να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφυλοφίλων και τις τεκνοθεσίες από τα ζευγάρια αυτά.

Είναι να απορεί κανείς. Σε μια χώρα με τόσο έντονο το δημογραφικό πρόβλημα αυτό που θεώρησαν οι πολιτικοί μας ηγέτες επείγον ήταν το θέμα των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων και η δυνατότητα να τεκνοθετούν παιδιά. Και βαπτίζουν και το όλο εγχείρημα πρόοδο! Πρόοδο την κατρακύλα, τη διάλυση. Σημεία των καιρών....

Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας, ΜΜΕ, πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό χώρο, προσωπικότητες κάθε είδους που ο λόγος τους έχει απήχηση έχει βαλθεί να μας πείσει πως πράγματι αυτή η μεταρρύθμιση είναι ένα σημαντικό βήμα προόδου για τη χώρα μας και το λαό μας. Πως είναι κάτι απαραίτητο να γίνει αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, πως δεν μένουμε πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη (την "πολιτισμένη Δύση" γενικότερα), πως αυτοί που δεν το αποδέχονται είναι σκοταδιστές, φασίστες κλπ..