Η "Γαλάζια Πατρίδα" στα τουρκικά σχολεία και η ελληνική εθελοτυφλία

Η Τουρκία έχει όραμα και το ακολουθεί. Εμείς;

Πριν λίγες ημέρες μάθαμε πως στο νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Τουρκίας, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, εντάσσεται η "Γαλάζια Πατρίδα", η "Πατρίδα των Αιθέρων" καθώς και μια σειρά από θέματα στρατηγικού ενδιαφέροντος. 

Ήδη στα σχολεία της Τουρκίας δινόταν έμφαση στη δημιουργία και καλλιέργεια πατριωτικού φρονήματος. Τα σχολικά της βιβλία τόνιζαν το αυτοκρατορικό μεγαλείο της και το πως "αδικήθηκε" εδώ και πολλές δεκαετίες. Τώρα όμως εγκαινιάζεται μια νέα περίοδος, καθώς εντάσσονται στη διδακτέα ύλη της Ιστορίας και κυρίως της Γεωγραφίας αυτά τα νέα κεφάλαια. 

Τα παιδιά των Τούρκων λοιπόν θα διδάσκονται 

τα περί της "Γαλάζιας πατρίδας", 

θα μαθαίνουν για τη "θάλασσα των νήσων" όπως αποκαλούν οι Τούρκοι το Αιγαίο, και τα νησιά που οι Τούρκοι θεωρούν πως η Ελλάδα τα έχει κλέψει,

θα μαθαίνουν τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της θάλασσας και που θεωρούν πως αυτό τους αδικεί κατάφωρα,

θα μαθαίνουν για τη σημασία της Κύπρου για την Τουρκία, 

θα μαθαίνουν για όρους όπως υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, κλπ.,

θα μαθαίνουν γενικά για τα ιστορικά, γεωγραφικά και νομικά δικαιώματα της Τουρκίας στη θάλασσα και τον αέρα,

θα μαθαίνουν για τον εθνικό εναέριο χώρο - όπως βέβαια αυτό συμφέρει την Τουρκία,

θα μαθαίνουν για τα στρατηγικά ορυκτά, τη διαθεσιμότητα αλλά και τη συμβολή τους στην τουρκική βιομηχανία, 

θα μαθαίνουν για την αξία της εγχώριας βιομηχανίας - και κυρίως της αμυντικής - και την προστιθέμενη αξία που δίνει αυτή στην εξωτερική πολιτική της χώρας, 

θα μαθαίνουν τα σχετικά με τους "ενεργειακούς διαδρόμους" και το ρόλο που μπορεί να παίξει η Τουρκία λόγω της θέσης της,

θα μαθαίνουν για το αβάσιμο όσων ακούγονται εναντίον τους για την εισβολή στην Κύπρο και τις γενοκτονίες των Ελλήνων και των Αρμενίων.  

Στην Ελλάδα η είδηση έγινε δεκτή με αναιμικές και αμήχανες αντιδράσεις, κι αυτές όχι από επίσημα χείλη. Κάποια δημοσιεύματα μίλησαν για "μια ακόμη απόδειξη της διάθεσης για αναθεωρητισμό που επιδεικνύει η Τουρκία", για στροφή στον εθνικισμό" κλπ.. Αυτά είναι σωστά, όμως είναι η μισή αλήθεια. Δυστυχώς.

Η υπόλοιπη αλήθεια (που είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι της) είναι πως η Τουρκία υπό τον Ερντογάν θέτει τις απαραίτητες βάσεις για τη μετατροπή της σε παγκόσμιο παίκτη. Οι πολίτες της τις επόμενες δεκαετίες θα είναι εξοικειωμένοι με τις παραπάνω έννοιες ενώ ταυτόχρονα θα έχουν ισχυρό εθνικό φρόνημα. Επιπλέον, θα είναι σε θέση να εφαρμόζουν τεχνολογίες αιχμής, ενώ με τους πυρηνικούς σταθμούς που φτιάχνονται θα έχει επιλυθεί και το ζήτημα της ενέργειας (κάτι που προς το παρόν βέβαια αποτελεί απλά φιλοδοξία τους).

Δυστυχώς για εμάς ο Ερντογάν απεδείχθη πως είναι μέγας οραματιστής ο οποίος γνωρίζει και πως να μετατρέψει τα οράματά του για την πατρίδα του σε πραγματικότητα. Η τουρκική βιομηχανία έχει κάνει τεράστια άλματα (ιδίως η αμυντική), οι άξονες στους οποίους στήριξε και στηρίζει την εξωτερική του πολιτική (τουρκισμός - μουσουλμανισμός) λειτουργούν πολλαπλασιαστικά υπέρ του και υπέρ της Τουρκίας, τα ερείσματά του στα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή μεγαλώνουν όλο και περισσότερο. 

Το σημαντικότερο: ο τουρκικός λαός πλέον θα έχει όχι απλά ισχυρό φρόνημα, αλλά ισχυρό φρόνημα πλαισιωμένο από γνώσεις (αδιάφορο αν οι γνώσεις αυτές θα είναι απλά η τουρκική οπτική των πραγμάτων), όχι απλά κάποιο αόριστο ιδεολόγημα. 

Και, σ' ό,τι αφορά τις προθέσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, θα πρέπει να είναι τυφλός κάποιος για να μην τις βλέπει, ή να μην συνειδητοποιεί την άμεση σχέση που έχουν με τις κινήσεις της Αλβανίας και των Σκοπίων. 

Το θέμα είναι πως πλέον στην τουρκική εκπαίδευση εντάσσονται σε όλες τις βαθμίδες στοιχεία στρατηγικών σπουδών και πατριωτικά ιδεώδη, ενώ καλλιεργείται και η θρησκευτική συνείδηση (απαραίτητο συστατικό συνοχής ενός έθνους). 

Για να μιλήσουμε με όρους Ιστορίας, η Τουρκία έχει αποκτήσει την ίδια ορμή που είχε το 14ο αιώνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 

Την ίδια στιγμή στη χώρα μας κυριαρχεί μια θολοκουλτούρα παρακμής σε όλα τα επίπεδα. Η αγάπη για την πατρίδα και το έθνος έχει καταστεί λόγος περιθωριοποίησης, η Ορθοδοξία εξοβελίζεται ή αλλοτριώνεται με νέες δοξασίες που βολεύουν όμως το αφήγημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, οι συνεκτικοί ιστοί του έθνους διαρρηγνύονται ο ένας μετά τον άλλον... Το κράτος έχει καταβάλει έντονες προσπάθειες ώστε να καταστεί σαν ένας θεσμός ξένος προς τον απλό πολίτη και πολλές φορές μισητός. 

Σκεφτείτε: 

Στη σύγκρουση που έρχεται, ποιός έχει τις βάσεις για να επικρατήσει;

Διότι πλέον δε μιλάμε για έναν πόλεμο όπως τον φανταζόμαστε, κάτι συμβατικό. Μην πάει το μυαλό σας σε εξοπλισμούς, οπλικά συστήματα και τα τοιαύτα. Αυτά ίσως να μη χρησιμοποιηθούν ποτέ, άλλωστε η Τουρκία φαίνεται να επιτυγχάνει τους στόχους της εναντίον μας μόνο με τη διπλωματία της. 

Μιλάμε για την εκ νέου ανάδειξη ενός ισχυρού έθνους (κι ας λένε ό,τι θέλουν τα ΜΜΕ πως η Τουρκία είναι απομονωμένη, πως καταρρέει κλπ.) από τη μια και για τη διάλυση ενός άλλου έθνους από την άλλη (του δικού μας), τα εδάφη του οποίου περιμένουν πολλοί να αρπάξουν, μια διάλυση προς την οποία πηγαίνουμε με σπασμένα τα φρένα. 

Αν θέλουμε να αποφύγουμε αυτή τη μοίρα πρέπει να ξυπνήσουμε και να αναζητήσουμε τρόπους επιβίωσης. Προκειμένου να το πετύχουμε αυτό δεν αρκεί η γκρίνια, η απατηλή ελπίδα σε διάφορες "προφητείες" και το "εμπόριο τρόμου". Χρειάζονται προτάσεις. 

Και σκληρή προσπάθεια.