Η συνοχή της χώρας στηρίζεται στη μονιμότητα των ΔΥ

Δημόσιοι Υπάλληλοι, ο εύκολος στόχος για να αποποιούνται κάποιοι τις ευθύνες τους για τη ζούγκλα του Ιδιωτικού τομέα

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να δαιμονοποιείται, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας απολύτως αναγκαίος θεσμός για τη συνοχή της χώρας μας. Ας δούμε γιατί.

Η πλατεία Κλαυθμώνος πήρε το όνομά της από τα κλάματα των δημοσίων υπαλλήλων που έχαναν τη δουλειά τους κάθε φορά που κάποιο κόμμα κατακτούσε την εξουσία. Ήταν οι εποχές που οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν μόνιμοι. Θα πει κάποιος: «καλά, οι εποχές έχουν αλλάξει, σήμερα δε γίνονται αυτά». Όποιος θέλει το πιστεύει, η μεγάλη πλειοψηφία όμως ξέρει πως δουλεύουν κάποια πράγματα.

Εξ’ άλλου ο διωγμός των ανεμβολίαστων υγειονομικών πριν δύο χρόνια κατέδειξε ακριβώς αυτό: η απόλυση παραμένει πάντα ως όπλο στη φαρέτρα των κομμάτων (ο ίδιος ο υπουργός Υγείας είχε πει πως ήθελε να φύγουν από τις δουλειές τους. Αμφιβάλλει κανείς πως αν δεν ήταν κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα η μονιμότητα θα είχαμε απολύσεις;

Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει μονιμότητα μπορούμε να αντιληφθούμε όλοι τι ακολουθεί. Κομματικοί διορισμοί, απολύσεις, ρουσφέτι. Εμείς δε μπορούμε να το δούμε ως πρόοδο, δεν αμφιβάλλουμε όμως πως θα βρεθούν κάποιοι να το βαπτίσουν έτσι.

Χωρίς μονιμότητα λοιπόν, αυτό που ακολουθεί είναι:

Για την Άλωση του 1453: ο θρύλλος των τριών δικέφαλων

Πίνακας του Θεόφιλου για την άλωση. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βγαίνει στη μάχη.

- Πές μας ξανά, παππού, το θρύλλο τον κρυφό! Το θρύλλο με τους τρεις δικέφαλους αετούς!

Τα μάτια του παππού θόλωσαν. Κοίταξε τρυφερά τα εγγόνια του, αναστέναξε κι άρχισε να μιλάει.

… ήτανε Τρίτη, 29 Μαΐου, το 1453. Η Πόλη μας έπεσε, κι ο τελευταίος μας αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε πολεμώντας λίγο πιο πέρα απ’ την Αγια-Σοφιά. Το γένος μας σκλαβώθηκε…

Την ίδια εκείνη ώρα που άρχιζε η υποδούλωσή μας, τρεις μεγάλοι δικέφαλοι αετοί, θεριά ολόκληρα, σηκώθηκαν ψηλά πάνω από την Πόλη κι αφού της έριξαν μια τελευταία, θλιμμένη ματιά, τίναξαν τα φτερά τους κι άρχισαν να σκαρφαλώνουν ψηλά στον ουρανό. Όλο και ψηλότερα, όλο και ψηλότερα, ώσπου φτάσανε μπροστά στο θρόνο του Ιησού. Κλαίγοντας.

Ο Ιησούς τους καλοδέχτηκε, τους μίλησε για ώρα πολλή. Μετά, το χέρι Του σηκώθηκε. Έδειξε τον πρώτο δικέφαλο, που σηκώθηκε κι άρχισε να φτερουγίζει ολόκληρα, και αμέσως του έδειξε τη Γη. Στους άλλους δύο έκανε νεύμα να καθίσουν.

Προφητείες της Ορθοδοξίας: αλήθεια και προπαγάνδα

Οι τέσσερεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Έχει προφητευθεί, το λένε οι προφητείες... το ακούμε όλο και πιο συχνά γύρω μας. Ας πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια.

 

Πάντα ακούγονταν γύρω μας, από αρχαιοτάτων χρόνων. Κι όχι μόνο στο δικό μας λαό, σε όλους.

Σ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας εμφανίζονταν άνθρωποι που υποστήριζαν πως μετέφεραν κάποια θεϊκή αποκάλυψη για το μέλλον, το κοντινό ή το απώτερο. Πολλοί από αυτούς μπορεί να έλεγαν ό,τι τους ερχόταν στο κεφάλι, άλλοι πάλι μπορεί να είχαν ακούσει κάτι από σκοτεινές δυνάμεις… Κάποιοι όμως πράγματι μετέφεραν Θεία αποκάλυψη.

Όπως είπαμε, οι προφητείες μπορεί να αφορούσαν το άμεσο μέλλον, το μακρυνό ή τους έσχατους χρόνους. Και, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έπαιζαν ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας.

Όσον αφορά εμάς τους Ορθοδόξους, οι προφητείες γενικά μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

EASTMED τέλος, συνεκμετάλλευση του Αιγαίου προ των πυλών!

Αγωγός φυσικού αερίου

 Πριν τρεις μέρες (15 Μαΐου) ο Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου Γιώργος Παπαναστασίου δήλωσε πως σχεδιάζεται η κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Κύπρο για σκοπούς υγροποίησης και ηλεκτροπαραγωγής. Το έργο θα αφορά στην μεταφορά φυσικού αερίου στην Κύπρο, την υγροποίηση του και ακολούθως την μεταφορά του με πλοία στην Ευρώπη.

Όπως είπε, ο East Med θα είναι ένας διάδρομος, ο οποίος παραμένει. Αντί αγωγός ο οποίος να είναι μία σύνδεση του Ισραήλ με την Ευρώπη, θα είναι ένας εικονικός (virtual) αγωγός ο οποίος θα συνδέει την Κύπρο με την υπόλοιπη Ευρώπη σε μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Το γεγονός δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Νίκη Ερντογάν στις Τουρκικές εκλογές. Τι συμφέρει την Ελλάδα;

Η Τουρκία δείχνει να συνεχίζει στο δρόμο Ερντογάν

Με νικητή τον Ερντογάν ολοκληρώθηκαν οι χθεσινές εκλογές στην Τουρκία: πήρε ποσοστό 49,51%, ο κύριος αντίπαλός του ο Κιλιτσντάρογλου πήρε 44,88% ενώ ο 3ος υποψήφιος, ο Ογάν, κέρδισε το 5,2% των ψήφων. Δεδομένου ότι κανείς υποψήφιος δεν ξεπέρασε το 50% θα υπάρξει και δεύτερος γύρος των εκλογών ο οποίος θα διεξαχθεί στις 28 Μαΐου.

Ως γνωστόν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα – και στη Δύση – μιλούσαν για σαφές προβάδισμα του Κιλιτσντάρογλου, προβάλλοντας μάλιστα και σχετικές δημοσκοπήσεις. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει αν επρόκειτο για τεράστια αποτυχία των δημοσκοπήσεων ή για προσπάθεια χειραγώγησης του εκλογικού σώματος (όπως διατείνονται πολλοί). Ως ιστολόγιο, λοιπόν, δε θα σταθούμε σ’ αυτό, απλά το σημειώνουμε.

Μια πρώτη ματιά στα αποτελέσματα μας δείχνει πως τα παράλια και τα μεγάλα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Άγκυρα) στήριξαν τον Κιλιτσντάρογλου και τους κεμαλικούς, ενώ η ενδοχώρα τον Ερντογάν, όπως είχε γίνει και στο παρελθόν. Αυτό δεν προκαλεί εντύπωση: στην ενδοχώρα οι άνθρωποι είναι περισσότερο προσκολλημένοι σε παραδοσιακές αξίες.

Ο Ερντογάν παρέλαβε το 2002 (τυπικά ανέλαβε πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2003 διότι λόγω εκλογικού κωλύματος δε μπορούσε να αναλάβει ενωρίτερα, το κόμμα του όμως είχε κερδίσει τις εκλογές από το 2002) μια χώρα που δεν ήταν καν περιφερειακή δύναμη. Είχε όμως όραμα. Με προσεκτικά βήματα προχώρησε σε άρση του κοσμικού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους, απελευθερώνοντας έτσι τις δυνάμεις του μουσουλμανισμού.

Διδάγματα από την υποχρεωτικότητα

Η πλύση εγκεφάλου στην ψηφιακή εποχή οδηγεί σε δυστοπία

Ακούμε κάθε μέρα πολλά για επερχόμενες εξελίξεις. Ψηφιακές ταυτότητες, αχρήματη κοινωνία, Point System για «καλούς πολίτες» και διάφορα άλλα. Το θέμα είναι πως όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως όλα αυτά είναι ανοησίες κάποιων συνωμοσιολόγων όλα αυτά έχουν ξεκινήσει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι πως όλο αυτό που βιώσαμε (με τον COVID-19, τα πειραματικά εμβόλια, τις υποχρεωτικότητες και – κυρίως – την περιθωριοποίηση των ανεμβολίαστων και την στήριξη αυτής της περιθωριοποίησης από ταγούς, θεσμούς αλλά και καθημερινούς πολίτες) οδηγεί σε αποκαρδιωτικά συμπεράσματα.

Μην παρεξηγηθούμε: δεν ισχυριζόμαστε πως κάποιοι διεξήγαγαν ένα πείραμα, λέμε απλά πως μπορούμε πλέον να αρχίσουμε να μιλάμε για συμπεράσματα (στις στρατιωτικές ακαδημίες χρησιμοποιείται ο όρος “Lessons Learned”).

Τι διαπιστώσαμε, λοιπόν:

"Συνεκμετάλλευση" του Αιγαίου: ο νέος Δούρειος Ίππος

Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας

Μπορεί για κάποιους να φαντάζει εύκολη λύση ώστε να αποφύγουμε την κρίση και τον πόλεμο με το μεγάλο εχθρό που λέγεται Τουρκία, στην πραγματικότητα όμως η συνεκμετάλλευση είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του παρόντος άρθρου: ο Δούρειος Ίππος που θα οδηγήσει στην οριστική άλωση. Μια τελευταία Κερκόπορτα

Το πρώτο που θα πρέπει να πούμε εδώ είναι πως η συνεκμετάλλευση δεν αφορά μόνο το Αιγαίο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο. Θυμηθείτε, η Τουρκία αμφισβητεί πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, σκεφτείτε το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης με το Καστελόριζο, θυμηθείτε ότι στις γκρίζες ζώνες και στα νησιά με αμφισβητούμενο καθεστώς οι Τούρκοι περιλαμβάνουν και τη Γαύδο (νότια της Κρήτης) και θα καταλάβετε πολλά. Ακόμα κι αν τα δημοσιεύματα των ημερών μας ομιλούν μόνο για το Αιγαίο οι ορέξεις της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικές. Επιπλέον, ακόμα κι αν οι συζητήσεις ξεκινήσουν για το Αιγαίο με τη στενή έννοια, είναι απλά θέμα χρόνου – και μάλιστα ελαχίστου – να επεκταθεί η συζήτηση. Άλλωστε η συνεκμετάλλευση του «με τη στενή έννοια» Αιγαίου δεν επιλύει κανένα γεωπολιτικό πρόβλημα της Τουρκίας, σε αντίθεση με το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου.

Εισαγωγή στη Στρατηγική και Γεωπολιτική αξία της Ελλάδας

Μια ματιά στο χάρτη αποδεικνύει την τεράστια γεωπολιτική αξία της Ελλάδας

Τοποθετημένη σε μια θέση κλειδί του παγκόσμιου χάρτη, μια θέση ευλογία αλλά και κατάρα, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της Ιστορίας από τα αρχαία χρόνια. Η Ιστορία της για μεγάλο χρονικό διάστημα κατείχε την κύρια θέση στην παγκόσμια Ιστορία, ενώ ακόμα στις υπόλοιπες χρονικές περιόδους ο χώρος που καταλαμβάνει στο χάρτη έπαιζε – και εξακολουθεί να παίζει – τον κύριο ρόλο στις εξελίξεις.

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, πρέπει να διευκρινίσουμε πως το παρόν άρθρο θα ασχοληθεί με την Ελλάδα των σημερινών ορίων, όχι την Ελλάδα ως χώρο που γεννήθηκε το έθνος μας (έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο με εντελώς άλλες δυνατότητες και αξία – γεωπολιτική, στρατηγική κλπ.). Με αυτόν – το σύνολο της πατρίδας μας – θα ασχοληθούμε σε άλλα άρθρα.

Μια ματιά στο χάρτη μας δείχνει πως η Ελλάδα βρίσκεται στο σημείο που συναντώνται τρεις ήπειροι: η Ευρώπη, η Αφρική και η Ασία. Βρίσκεται επίσης στο ανατολικό κομμάτι της Μεσογείου, σε θέση που της επιτρέπει να ελέγχει τόσο τα στενά του Βοσπόρου – και κατ’ επέκτασιν την κίνηση από και προς τον Εύξεινο Πόντο – όσο και, δυνητικά, την κίνηση από και προς τη διώρυγα του Σουέζ.