Η συνοχή της χώρας στηρίζεται στη μονιμότητα των ΔΥ

Δημόσιοι Υπάλληλοι, ο εύκολος στόχος για να αποποιούνται κάποιοι τις ευθύνες τους για τη ζούγκλα του Ιδιωτικού τομέα

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να δαιμονοποιείται, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας απολύτως αναγκαίος θεσμός για τη συνοχή της χώρας μας. Ας δούμε γιατί.

Η πλατεία Κλαυθμώνος πήρε το όνομά της από τα κλάματα των δημοσίων υπαλλήλων που έχαναν τη δουλειά τους κάθε φορά που κάποιο κόμμα κατακτούσε την εξουσία. Ήταν οι εποχές που οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν μόνιμοι. Θα πει κάποιος: «καλά, οι εποχές έχουν αλλάξει, σήμερα δε γίνονται αυτά». Όποιος θέλει το πιστεύει, η μεγάλη πλειοψηφία όμως ξέρει πως δουλεύουν κάποια πράγματα.

Εξ’ άλλου ο διωγμός των ανεμβολίαστων υγειονομικών πριν δύο χρόνια κατέδειξε ακριβώς αυτό: η απόλυση παραμένει πάντα ως όπλο στη φαρέτρα των κομμάτων (ο ίδιος ο υπουργός Υγείας είχε πει πως ήθελε να φύγουν από τις δουλειές τους. Αμφιβάλλει κανείς πως αν δεν ήταν κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα η μονιμότητα θα είχαμε απολύσεις;

Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει μονιμότητα μπορούμε να αντιληφθούμε όλοι τι ακολουθεί. Κομματικοί διορισμοί, απολύσεις, ρουσφέτι. Εμείς δε μπορούμε να το δούμε ως πρόοδο, δεν αμφιβάλλουμε όμως πως θα βρεθούν κάποιοι να το βαπτίσουν έτσι.

Χωρίς μονιμότητα λοιπόν, αυτό που ακολουθεί είναι:

- Κομματικοί διορισμοί – απολύσεις

- Μειώσεις μισθών στο δημόσιο

- Μειώσεις μισθών ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα.

- Εξαθλίωση των συνθηκών εργασίας για τους εργαζόμενους στο δημόσιο

- Διατήρηση ή και μεγιστοποίηση των αθλίων συνθηκών εργασίας στον Ιδιωτικό τομέα.

- Πτώση του επιπέδου παρεχομένων υπηρεσιών από το Δημόσιο.

- Αύξηση φορολόγησης για τα «συνήθη υποζύγια», ανεργία, λουκέτα, φυγή περισσότερων νέων στο εξωτερικό, πτώση ρυθμού γεννήσεων, αύξηση αστυφιλίας.

Για το πρώτο μιλήσαμε, ας δούμε και τα υπόλοιπα.

Χωρίς κατοχυρωμένη τη μονιμότητα, λοιπόν, είναι πολύ εύκολο για την όποια κυβέρνηση να προβεί σε μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Θα πει κάποιος πως αυτό μπορεί να το κάνει και τώρα, με τη μονιμότητα. Αληθές, όμως χωρίς μονιμότητα οι αντιδράσεις από τη μεριά τους θα είναι ελάχιστες (αυτό αποδείχτηκε από τους υγειονομικούς εκείνους που ο φόβος της αναστολής και μόνο τους ανάγκασε να υποκύψουν στον εκβιασμό και να κάνουν ένα εμβόλιο που δεν ήθελαν) ενώ και το πολιτικό κόστος πιστεύουν πως θα το περιορίσουν λόγω της ανάγκης του κόσμου να είναι κοντά σε κάποιον πολιτικό για να μπορεί να ζητά ρουσφέτι.

Μικρότεροι μισθοί στο δημόσιο, όμως, όπως έδειξε η πραγματικότητα των μνημονίων, σημαίνει πως σύντομα θα έλθει και μείωση μισθού και στον Ιδιωτικό τομέα ή/και απολύσεις, και λουκέτα για πολλές μικρές επιχειρήσεις. Αυτό δεν είναι παράλογο: Από τη στιγμή που οι μισθοί του δημοσίου θα μειωθούν, θα πέφτει πολύ λιγότερο χρήμα στην αγορά. Οι μικρές επιχειρήσεις προκειμένου να επιβιώσουν ή θα μειώσουν μισθούς ή θα κάνουν απολύσεις, ενώ και το λουκέτο δε μπορεί να αποκλειστεί. Τα βλέπουμε από το 2010, ας μην κλείνουμε τα μάτια.

Ας δούμε και κάτι άλλο: τις άθλιες συνθήκες εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Περιμένει κανείς να βελτιωθούν, ειδικά αν βρεθούμε σε μια κατάσταση με περισσότερους ανέργους (λόγω απολύσεων) και λιγότερο χρήμα να πέφτει στην αγορά; Αστείο πράγμα… 

Κάποιοι επιδιώκουν να επιστρέψουμε σε συνθήκες εργασίας της Βικτωριανής εποχής

Αντίθετα, θα έχουμε άθλιες συνθήκες εργασίας ΚΑΙ στο δημόσιο τομέα. Ο φόβος της απόλυσης θα καραδοκεί και υπό το κράτος του οι υπάλληλοι θα πρέπει να κάνουν παραχωρήσεις συνεχώς. Κάθε είδους, σε όλα τα επίπεδα, ακριβώς όπως και στη γαλέρα που λέγεται Ιδιωτικός τομέας.

Οι μισθοί που θα προσφέρονται θα είναι όλο και μικρότεροι τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, οι συνθήκες εργασίας θα είναι όλο και πιο δύσκολες, οι ελαστικές μορφές εργασίας θα κυριαρχήσουν (ήδη βλέπουμε πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα και πόσο άσχημο είναι για τους εργαζόμενους).

Κάτι άλλο τώρα. Κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα σημαίνει πως πολλές οργανικές θέσεις θα είναι εφικτό να καταργηθούν. Οι μόνιμοι είτε θα αντικατασταθούν από συμβασιούχους είτε το έργο τους θα δοθεί σε κάποια ιδιωτική εταιρεία με συμφυές αντικείμενο. Δεδομένου ότι σε αυτού του είδους τις διαδικασίες δε μπορεί να αποκλειστεί ο παλαιοκομματισμός και το ρουσφέτι – ας λέμε την αλήθεια ωμά, δεν έχουμε το περιθώριο να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας – αντιλαμβανόμαστε πόσο – περισσότερο - μπορεί να πέσει η ποιότητα κάποιων υπηρεσιών που παρέχει το δημόσιο;

Αλλά και τι σημαίνει για την επιβίωση των εργαζομένων;

Θα πει κάποιος «μπορεί το κράτος να προβεί σε ιδιωτικοποίηση του συγκεκριμένου τομέα». Μάλιστα. Έχουμε νοιώσει όλοι μας, στο πετσί μας, πόσο κακό έκανε στην τσέπη μας η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ή των τηλεπικοινωνιών – και άλλων, αλλά δεν είναι του παρόντος. Κοινώς, πόσο θα ακριβήνουν κάποια πράγματα (που σημαίνει, γενικά, ακόμη λιγότερο χρήμα στην αγορά, διότι αγορά δεν είναι μόνο οι ιδιοκτήτες ή οι μέτοχοι των εταιρειών που θα ωφεληθούν από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις).

Μειώσεις μισθών, απολύσεις, λουκέτα, λιγότερο χρήμα στην αγορά… Άρα και στα κρατικά ταμεία! Ας μην ξεχνάμε πως οι απαιτήσεις των "δανειστών" μας για πρωτογενή πλεονάσματα είναι πάντα εκεί (και να μην ήταν, οι εποχές με τα δομημένα ομόλογα και το παιχνίδι των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο δεν είναι μακρυνές). Οπότε; Νέοι φόροι για τα «συνήθη υποζύγια». Αυτό για να μη μας λένε κάποιοι πως «έτσι θα πληρώνουμε λιγότερους φόρους»….

Ωραία καταιγίδα, έτσι; 

Ήδη σε μεγάλη μερίδα του λαού μας ο θεσμός της οικογένειας πλήττεται λόγω των εξαντλητικών ωραρίων εργασίας και των χαμηλών αποδοχών. Τι θα γίνει αν χειροτερέψουν τα πράγματα όπως περιγράψαμε; 

Τι θα γίνει με την υπογεννητικότητα, σε ένα τέτοιο περιβάλλον;

Τι θα γίνει με τη φυγή νέων στο εξωτερικό – και μάλιστα τη φυγή εγκεφάλων;

Και στην επαρχία, στις δυσπρόσιτες περιοχές, στα νησιά της άγονης γραμμής, σ’ όλον αυτόν τον κόσμο που ήδη τα φέρνει βόλτα δύσκολα, τι θα συμβεί;

Δεν πιστεύω να νομίζει κανείς πως η επαρχία θα πάει καλύτερα. Χωρίς κατάλληλες συνθήκες στην Υγεία, την Παιδεία, δεν υπάρχει ελπίδα. Θα ερημώσει περισσότερο. Αν κάποιος πιστεύει πως θα γυρίσει ο κόσμος στα χωριά του, πλανάται. Για το εξωτερικό θα φύγουν.

Κανείς δε θα φύγει για επαρχία αν δεν ξέρει πως θα βρει γιατρό, σχολείο για τα παιδιά του κλπ.. Με τα παραπάνω να έχουν υποβαθμιστεί ακόμα περισσότερο, με τα πάντα να έχουν γίνει ιδιωτικά (εμπόρευμα το λέει ο σοφός λαός) μπορούμε όλοι να καταλάβουμε τι θα συμβεί.

Αφήσαμε για το τέλος τις αστειότητες «χωρίς μονιμότητα οι δημόσιοι υπάλληλοι θα φοβούνται να μη χάσουν τη δουλειά τους και ούτε απεργίες θα κάνουν, ούτε θα τεμπελιάζουν και θα δουλεύουν περισσότερο, οπότε εμείς δεν θα ταλαιπωρούμαστε».

Πραγματικά αστειότητες.

Κατ’ αρχήν, το να απεργούν κάποιοι δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Μέσα από απεργίες κατακτήθηκαν εργασιακά δικαιώματα, διαφορετικά δε θα μιλάγαμε για εργασία αλλά για δουλεία. Επιπλέον, η Ιστορία των τελευταίων 30 χρόνων μας έχει αποδείξει πως οι απεργίες είναι ελάχιστες, ίσως λιγότερες από όσες έπρεπε – για να μην αναφέρουμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης που κατά κόρον τις χαρακτηρίζουν «παράνομες και καταχρηστικές».

Το να υπάρχει λοιπόν η ασφάλεια της μονιμότητας που τους δίνει τη δυνατότητα να απεργούν μόνο καλό είναι. Μπορεί να μην τους κάνει ακριβώς «ατρόμητους αγωνιστές – ιδεαλιστές», αλλά τουλάχιστον είναι ανάχωμα στην πλήρη καταρράκωση των εργασιακών δικαιωμάτων.

«Θα τεμπελιάζουν λιγότερο». Υπάρχουν πράγματι τέτοιες περιπτώσεις – όπως και περιπτώσεις χρηματισμού.

Όμως:

Υπάρχει επαρκέστατο νομικό οπλοστάσιο για την τιμωρία αυτών των περιπτώσεων, άσχετα αν κάποιοι έχουν επιλέξει να μην το χρησιμοποιούν. Και δε μπορούμε να αποκλείσουμε την περίπτωση να εμφιλοχωρεί κι εδώ το πνεύμα του παλαιοκομματισμού.

«Θα δουλεύουν περισσότερο επειδή θα φοβούνται, θα ταλαιπωρούμαστε λιγότερο». Εδώ θα πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό πως ο κυριώτερος λόγος που ταλαιπωρούμαστε δεν είναι ο κακός δημόσιος υπάλληλος αλλά η πολυνομία και τα άπειρα παραθυράκια. Και αυτά δεν έχουν γίνει για να τεμπελιάζουν οι υπάλληλοι, έχουν γίνει για άλλους λόγους.

Κανείς δε θέλει να γυρίσει στο Μεσαίωνα, φίλοι μου. Και η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι αυτή τη στιγμή ανάχωμα σ’ αυτήν την επιστροφή, είναι ένα οχυρό που συμβάλει στη διατήρηση κάποιων συνεκτικών ιστών της χώρας μας (δεν έχουν απομείνει και πολλοί, ας μην τον χάσουμε κι αυτόν).

Ας το καταλάβουμε καλά.