Η Τουρκία κερδίσμένη από τη νέα κρίση στο Κοσσυφοπέδιο

Πρίστινα, Κοσσυφοπέδιο

 

Η τελευταία κρίση στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα νέο ανατολίτικο παζάρι Τουρκίας - ΗΠΑ με δυσάρεστα για την Ελλάδα αποτελέσματα...

Όπως όλοι θυμόμαστε, από τις αρχές της περασμένης εβδομάδας έχουμε βίαιες συγκρούσεις στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων διαδηλωτών από τη μια πλευρά και Αστυνομίας και δυνάμεων της KFOR από την άλλη.

Ο νέος κύκλος επεισοδίων ξεκίνησε μετά την απόφαση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εγκαταστήσει – με τη βοήθεια της αστυνομίας – Αλβανούς δημάρχους σε τέσσερεις πόλεις του Βορείου Κοσσυφοπεδίου (Βόρεια Μιτρόβιτσα, Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν, Ζούμπιν Πότοκ), όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σέρβοι.

Να θυμίσουμε εδώ πως οι Αλβανοί δήμαρχοι εξελέγησαν στις έκτακτες δημοτικές εκλογές της 23^ης Απριλίου, εκλογές που οι Σέρβοι αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν – και να μη συμμετάσχουν -  μετά την Άρνηση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 για τη σύσταση Ένωσης Σερβικών Δήμων. Το αποτέλεσμα της κίνησης των Σέρβων ήταν εντυπωσιακό, καθώς η συμμετοχή μετά βίας άγγιξε το 3,4%, κάτι που δίνει το δικαίωμα στους Σέρβους να θεωρούν τις εκλογές άκυρες και να μην αποδέχονται τους «εκλεγμένους» δημάρχους.

Η χρονική συγκυρία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο παραδοσιακός σύμμαχος της Σερβίας, η Ρωσία, έχει εμπλακεί σε πόλεμο στην Ουκρανία, έναν πόλεμο που έμμεσα έχει εμπλέξει και τις χώρες της Δύσης. Την ίδια στιγμή παραμένει πάντοτε ισχυρή η επιθυμία της Δύσης να ενταχθεί η Σερβία στην ΕΕ θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο θα την αποσπάσουν από την αγκαλιά της Μόσχας.

Δεδομένου ότι η Δύση δεν έπαψε ποτέ να στηρίζει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, η τωρινή κρίση έρχεται να δημιουργήσει σοβαρά εμπόδια στα σχέδιά της. Μπορεί Ρωσία και Κίνα να συστήνουν επισήμως αυτοσυγκράτηση, η πραγματικότητα όμως είναι πως δεν είναι προς το συμφέρον τους να χάσουν τη Σερβία (ειδικά η Ρωσία η οποία έτσι θα χάσει και την τελευταία ελπίδα να αναβιώσει τον πνεύμονά της στη χερσόνησο του Αίμου, πνεύμονα που η ίδια βλακωδώς απεμπόλησε).

Ίσως να είναι αυτός ο λόγος που, επισήμως τουλάχιστον, οι ΗΠΑ και η Γαλλία «επέπληξαν» την κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου για τις τελευταίες της κινήσεις (ακούγεται μάλιστα πως στην Πρίστινα γίνονται σκέψεις για νέες πρόωρες δημοτικές εκλογές, επιμένοντας όμως στην αποδοχή των συγκεκριμένων δημάρχων).

Είπαμε «επισήμως τουλάχιστον» επειδή είναι αυτονόητο πως η Δύση επενδύει στο Αλβανικό στοιχείο στην περιοχή (οι βάσεις στην περιοχή το αποδεικνύουν ενώ και η φαινομενική αντίθεση των Τιράνων στις κινήσεις της Πρίστινα ενισχύουν τις υποψίες). Η πρώτη κίνηση του ΝΑΤΟ άλλωστε ήταν να ανακοινώσει πως ενισχύει τη δύναμη της KFOR με 700 στρατιώτες. Οι 500 από αυτούς είναι Τούρκοι καταδρομείς, ένα ολόκληρο τάγμα της 65^ης Μ/Κ ταξιαρχίας.

Και, κάπου εδώ, το θέμα αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Ας δούμε γιατί:

Όσο κι αν ο Κούρτι (πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου) θεώρησε τη γεωπολιτική συγκυρία ευνοϊκή για τα συμφέροντά του (θεωρώντας πως η Ρωσία λόγω Ουκρανικού δύσκολα θα εμπλακεί) και πως η Δύση θα τον στηρίξει τελικά, ακριβώς επειδή έχει επενδύσει στο Αλβανικό στοιχείο, δύσκολα θα έκανε κίνηση αν δεν είχε εξασφαλισμένη στήριξη από κάποιους ισχυρούς. Η στήριξη της Αλβανίας εδώ δεν αρκεί, το καταλαβαίνουμε όλοι. Ποιος λοιπόν μπορεί να ενθάρρυνε τον Κούρτι;

Μην ξεχνάμε πως το Ουκρανικό έχει εξελιχθεί σε άσχημο βάλτο και για τη Δύση – κι ας μην έχει εμπλακεί άμεσα, επισήμως τουλάχιστον. Άλλωστε το γεγονός πως και η Ρωσία κρατά το δικό της επίπεδο εμπλοκής στις πολεμικές επιχειρήσεις χαμηλό, μόνο καθησυχαστικό δεν είναι για τη Δύση. 

Ταυτόχρονα η Δύση επιθυμεί να εντάξει τη Σερβία στους "δυτικούς" θεσμούς (την ΕΕ για αρχή) και φυσικά δεν θέλει να της προκαλέσει δυσαρέσκεια και δεύτερες σκέψεις επ' αυτού. Ειδικά αυτήν την περίοδο. Και αυτή η κίνηση τη φέρνει σε δύσκολη θέση, επειδή όπως είπαμε έχει επενδύσει στο Αλβανικό στοιχείο που όμως ειδικά αυτήν την περίοδο δε μπορεί να το στηρίξει ανοιχτά.

Η Αλβανία μόνη της δε φτάνει, το είπαμε και πριν αυτό. Χρειάζεται να έχει κι αυτή «πλάτες» ώστε να ρισκάρει να δυσαρεστήσει τις ΗΠΑ. Και οι μόνιμες «πλάτες» της Αλβανίας είναι οι Τούρκοι, και σε δεύτερο επίπεδο οι Γερμανοί (ανέκαθεν Τουρκία - Γερμανία θεωρούσαν πως οι σφαίρες επιρροής τους συναντώνται στη Σερβία).

Η παρούσα κρίση του Κοσσυφοπεδίου είναι θεόσταλτο δώρο για τα σχέδια της Τουρκίας προκειμένου να αυξήσει τη διείσδυσή της στα Βαλκάνια – και δε μιλάμε μόνο για τη στρατιωτική της παρουσία. Πέραν της ενίσχυσης της αξίας της στους κόλπους του ΝΑΤΟ ενισχύεται η αξία της ως κράτους που μπορεί να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής, ενώ ταυτόχρονα το γόητρό της στους Αλβανούς και τους Βοσνίους αυξάνεται.

Και δεν είναι μόνο αυτό.

Όπως ξέρουμε, η Τουρκία πιέζει τις ΗΠΑ για την απόκτηση των F-16, με το θέμα των F-35 ή τουλάχιστον της αποζημίωσης πάντα υφιστάμενο, ενώ οι ΗΠΑ πιέζουν την Τουρκία τόσο για τους S-400 όσο και για το πράσινο φως στην είσοδο της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, στις 11 Ιουλίου. Τώρα με την κρίση του Κοσσυφοπεδίου φαίνεται η Άγκυρα να αποκτά ένα ακόμα ατού σ’ αυτήν τη διελκυστίνδα.

Με απλά λόγια, ακόμα κι αν η Τουρκία κάνει πίσω στο θέμα της Σουηδίας (στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει), θα έχει αποκτήσει ακόμα ένα μοχλό πίεσης εναντίον των ΗΠΑ. Αν οι ΗΠΑ θέλουν να την κρατήσουν μακριά από τον ευρασιατικό προσανατολισμό (Ρωσία – Κίνα), θα πρέπει κάπου να την «γλυκάνουν» - και με δεδομένη τη στάση των αγορών στο θέμα της τουρκικής οικονομίας η λογική λέει πως το γλύκισμα θα είναι γεωπολιτικό. Και αυτό μας ενδιαφέρει…

Η Δύση θέλει να τραβήξει τη Σερβία από τη Ρωσία, αλλά δε θέλει και να δυσαρεστήσει τους Αλβανούς. Αν το κάνει σ’ αυτή τη φάση, απλά θα σπρώξει τους Αλβανούς πιο κοντά στην Τουρκία, ή θα θελήσει να τους χρυσώσει το χάπι με κάποιο άλλο τρόπο. Και μόνο ένας τέτοιος τρόπος υπάρχει: η Βόρεια Ήπειρος και η αποκαλούμενη «Τσαμουριά». Μας ενδιαφέρει κι αυτό, επίσης.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν το πόσο εύκολα οι ελληνικές ηγεσίες αποδέχονται το θέμα «συνεκμετάλλευση του Αιγαίου», όλο αυτό μας ανησυχεί εξαιρετικά.

Με άλλα λόγια, μια κρίση η οποία με την πρώτη ματιά φαινόταν να μη μας αφορά άμεσα, απ’ ό,τι φαίνεται μπορεί να εξελιχθεί σε έναν ακόμη πονοκέφαλο για την πατρίδα μας.