Γιατί δε θα σταματήσουν οι μεταναστευτικές ροές - Επιστρέφει το Old Regime;

Οι ροές ανθρώπων προς την Ευρώπη θα συνεχιστούν αμείωτες...

Το τραγικό ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο καθιστά επίκαιρη τη συζήτηση για τις «μεταναστευτικές» - λαθρομεταναστευτικές στην πραγματικότητα - και προσφυγικές ροές. Τα όρια είναι θολά ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες, υπάρχει όμως μια κοινή βάση.

Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα.

Εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν από όλα σχεδόν τα σημεία του πλανήτη με κατεύθυνση την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση των μουσουλμάνων είναι περίεργο που πολλοί από αυτούς δεν προτιμούν πλούσιες χώρες ομοθρήσκων τους, έχουν όμως προταθεί κατά καιρούς διάφορες εξηγήσεις για αυτό: η μεγαλύτερη ανοχή των δυτικών κοινωνιών, το πιο χαλαρό νομικό πλαίσιο, η εκτέλεση στρατηγικού σχεδίου από κέντρα που επιθυμούν είτε την εθνολογική αλλοίωση των δυτικών κοινωνιών είτε τον πολλαπλασιασμό του μουσουλμανικού στοιχείου στη Δύση. Μπορεί να είναι κάτι από αυτά, μπορεί και όλα.

Το θέμα είναι πως εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν προς τη δύση αδιαφορώντας για τους νόμιμους τρόπους. Ακολουθώντας απλά το στομάχι τους ή το όνειρό τους για κάτι καλύτερο αν πρόκειται για παράνομους μετανάστες, ή σπρωγμένοι από τον πόλεμο στις περιοχές τους, Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν τη Δύση σαν τη Γη της επαγγελίας.

Θα πει κάποιος «αυτό είναι λογικό αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του το πόσο υψηλές είναι οι αρχές του ανθρωπισμού στη Δύση». Σε κάποιο ροζ συννεφάκι αυτό θα ήταν επαρκέστατη εξήγηση. Στον πλανήτη μας όχι.

Κάποιοι έχουν φροντίζει να διαφημίσουν τη Δύση ως ονειρικό τόπο προορισμού σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Κάποιοι που τους θέλουν να πλημμυρίσουν τις δυτικές κοινωνίες.

Το γιατί είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς:

α) Φθηνά εργατικά χέρια, άρα γενικότερα καθηλωμένες αμοιβές και για τους γηγενείς της Δύσης.

β) Ανάμειξη ηθών και πολιτισμών με την καχυποψία και την εχθρότητα που αναπόφευκτα ακολουθεί να επιτρέπει στα κράτη – άρα σ’ αυτές τις ελίτ - να περιστείλουν ελευθερίες και δικαιώματα πολιτών (όνειρο κάποιων ελίτ από την πτώση του Old Regime και μετά). 

Σκεφτείτε το λίγο. Οι πολίτες των δυτικών κοινωνιών με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο (είπαμε, μικρότερες αμοιβές, σταδιακή εξαφάνιση εργασιακών δικαιωμάτων), ανήσυχοι αν όχι τρομαγμένοι από τους νεοεισελθέντες που είναι φορείς άλλης κουλτούρας και άλλων ηθών. Διχασμένοι, ανήμποροι, χωρίς ηθικά ερείσματα. Το Old Regime επιστρέφει, απλά βάλτε τις ελίτ στη θέση των ευγενών. 

Έχουμε ποτέ σκεφθεί τι πακτωλός χρημάτων έχει διατεθεί εδώ και δεκαετίες για το σκοπό αυτό; Διεθνείς οργανώσεις (όλοι έχουμε ακούσει την οργάνωση του Σόρρος), Πολυεθνικές, Τραπεζίτες, κρατικοί προϋπολογισμοί κ.α (όλες οι ελίτ στην ουσία), χρηματοδοτούν αφειδώς συνέδρια, ΜΚΟ, δεξαμενές σκέψης, διαμορφωτές κοινής γνώμης, προπαγανδιστές, ΜΜΕ, διαφημίσεις (ο κατάλογος είναι τεράστιος) εδώ και δεκαετίες… . Μιλάμε για χρήμα που κάθε χρόνο ξεπερνά κατά πολύ το ΑΕΠ προηγμένων χωρών.

Χρήμα που αν είχε διατεθεί για τη δημιουργία υποδομών και παραγωγικών μονάδων στις χώρες προέλευσης, θα είχαν σωθεί πάμπολλες ζωές ενώ οι μεταναστευτικές ροές θα είχαν σχεδόν μηδενιστεί.

Το θέμα όμως είναι πως αν δημιουργούνταν εκεί υποδομές, το εργατικό κόστος στις δυτικές κοινωνίες δεν θα έπεφτε αφού τα εργατικά χέρια δεν θα αυξάνονταν από παράνομους μετανάστες, ενώ κάποια προϊόντα που θα κατασκευάζονταν εκεί θα ήταν λιγότερο ανταγωνιστικά στις δυτικές κοινωνίες λόγω μεταφορικού κόστους (κάτι που θα έκανε τον κόσμο να διεκδικήσει ακόμα καλύτερες αμοιβές). Κοινώς, λιγότερα κέρδη για κάποιους, άρα και λιγότερη ισχύ.

Αν τώρα βάλουμε στην εξίσωση και μια σειρά από άλλες δραστηριότητες (εμπορία ανθρώπων, εμπόριο οργάνων, χρηματοδοτούμενοι πόλεμοι κ.α.) μπορούμε να καταλάβουμε πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα.

Και φυσικά δε μπορούμε να μη συμπεριλάβουμε στη σκέψη μας και τη γεωστρατηγική διάσταση του θέματος. Χώρες που επιδιώκουν την αποδυνάμωση και την κατάρρευση της εσωτερικής συνοχής άλλων χωρών, πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες που οραματίζονται τη δημιουργία πολυάνθρωπων μουσουλμανικών ομάδων στην Δύση (και τελικά μουσουλμανοποίησή της), η Τουρκία που οραματίζεται τη δική της εξάπλωση μέσω και τέτοιων στρατηγικών…

Και οι στρατηγικές όλων αυτών αποδίδουν. Για παράδειγμα, πόσοι στις δυτικές κοινωνίες σκέπτονται ως λύση τη δημιουργία υποδομών στις χώρες προέλευσης; Ελάχιστοι! Οι δυτικές κοινωνίες έχουν γαλουχηθεί εδώ και δεκαετίες σε νοοτροπία ανοικτών συνόρων, παγκοσμιοποίηση, «ανθρωπισμό» (τα εισαγωγικά μπήκαν επειδή στην πραγματικότητα πρόκειται για το είδος εκείνο του ανθρωπισμού που συμφέρει τις ελίτ). Οι απλοί, δυτικοί πολίτες είναι πρόθυμοι να δεχθούν ψαλίδισμα των δικών τους δικαιωμάτων, ελευθεριών, ποιότητας ζωής, οικονομικής κατάστασης κ.α., επειδή ακριβώς κάποιοι φρόντισαν να τους μάθουν να μην σκέφτονται πως μπορεί να υπάρχουν και λύσεις που δε συμφέρουν τις ελίτ.

Όχι όλοι βέβαια. Είναι πολλοί που βλέπουν τα αδιέξοδα και που ασφυκτιούν με αυτήν την κατάσταση. Περιθωριοποιούνται όμως, όπως με κάθε τρόπο. Ακόμα και κράτη που θέλουν να διατηρήσουν την υπάρχουσα πληθυσμιακή τους υπόσταση, πολεμώνται από την ελίτ. Βέβαια, ακόμα και αυτά τα κράτη προσπαθούν να πολεμήσουν το αποτέλεσμα – τις ροές – και όχι τον εχθρό που τις δημιουργεί.

Δυστυχώς εύκολη λύση δεν υπάρχει σ’ αυτό, σε παγκόσμιο επίπεδο. Δηλαδή υπάρχει, αλλά οι ελίτ δεν την θέλουν. Οπότε, μοιραία ο απλός άνθρωπος θα υποφέρει όλο και περισσότερο, προς μεγάλη ηδονή κάποιων ολίγων, όπως άλλωστε συνέβαινε πάντα σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Εκτός…