Μια κραυγή για τη Θράκη

Ο Ερντογάν δεν έκρυψε ποτέ τις τουρκικές βλέψεις για τη Θράκη...

Τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε με ενδιαφέρον όλη αυτή τη συζήτηση σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τους υποψήφιους – με τα διάφορα κόμματα – βουλευτές. Το σίγουρο είναι πως δεν αισθανθήκαμε την παραμικρή έκπληξη ούτε από τα γεγονότα ούτε από τον τρόπο κάλυψής τους από τα ΜΜΕ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι γνωστό εδώ και κάποιες δεκαετίες πως τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για το αν οι υποψήφιοι που επιλέγουν έχουν στενές σχέσεις με το τουρκικό προξενείο (οι κακές γλώσσες λένε πως στα πλαίσια της ψηφοθηρίας οι υποψήφιοι επιλέγονται με αυτό ακριβώς το κριτήριο, δε θέλουμε όμως να το πιστέψουμε). Και δεν ενδιαφέρονται επειδή γνωρίζουν πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν θα ενοχληθεί από αυτό, ή τουλάχιστον δε θα ενοχληθεί σε σημείο να μην τους ψηφίσει.

Εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, άλλωστε, όλοι έχουν φροντίσει να καλλιεργηθεί στους Έλληνες ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Πολιτικοί, εκκλησία, πνευματικοί ταγοί. Από όλους τους βλέπουμε διαρκώς όλες τις πικρές διαπιστώσεις - άρα δεν υπάρχει εκ μέρους τους άγνοια – χωρίς όμως να αναλαμβάνει κανείς δράση. Αντιθέτως ακούγεται μονίμως η επωδός «δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε, είμαστε αδύναμοι, η συγκυρία είναι εναντίον μας κ.α.». Αποτέλεσμα: ηττοπάθεια στον κόσμο και μοιρολατρία.

Το «και τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;» που είχε πει παλαιότερα κάποιος πολιτικός δεν είχε ειπωθεί τυχαία. Ας είμαστε ειλικρινείς, ο λαός εκπαιδεύεται να αποδεχτεί ήττες και εδαφική συρρίκνωση ως λύση προτιμητέα από έναν πόλεμο.

Για να επιστρέψουμε στη Θράκη, το πρώτο που θα πρέπει να πούμε είναι πως στη Θράκη δεν υπάρχουν μουσουλμάνοι, υπάρχουν και χριστιανοί. Και το κράτος μας, με σωρεία εγκληματικών λαθών εδώ και έναν αιώνα έχει φροντίσει να θέσει τις βάσεις μιας νέας καταστροφής.

Η παρουσία στρατιωτικών μονάδων στην περιοχή είναι βέβαια σημαντικός παράγοντας, άλλοι όμως παράγοντες πιο σημαντικοί αγνοήθηκαν. Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις της χώρας έκλεισαν τα μάτια στη διαβρωτική δράση του τουρκικού προξενείου – μη δυσαρεστήσουμε την Τουρκία, άσε που και οι «σύμμαχοι» θα ενοχληθούν – και το έχουν αφήσει να αλωνίζει ανενόχλητο. Το ίδιο και με τις τουρκικές τράπεζες. Και φυσικά, υπήρξαν αρκετοί μικρόμυαλοι που ανοήτως δημιουργούσαν προσκόμματα σε μουσουλμάνους λόγω θρησκείας, σπρώχνοντάς τους έτσι στην αγκαλιά του εξ΄ανατολών εχθρού.

Τους Πομάκους τους υποχρεώνουμε να μαθαίνουν τουρκικά – κι ας πρόκειται για φύλλο ελληνικό με βουλγαρικές προσμείξεις.

Όσον αφορά τους χριστιανούς, ακόμα κι όταν το κράτος μας είχε σωρεία στοιχείων για τη δράση του τουρκικού προξενείου και την καλλιέργεια τουρκικής συνείδησης στους μειονοτικούς, το κράτος αδιαφόρησε για τη στήριξή τους, Οι χριστιανικές οικογένειες παρέμειναν αβοήθητες (κι ας έπεφτε ο ρυθμός γεννήσεων), οικονομικά παρέμεναν στο έλεος των τραπεζών (όπως όλοι οι Έλληνες, αλλά αυτό είναι άλλης τάξης «έγκλημα») παρά το ότι οι τουρκικές τράπεζες στην περιοχή παρείχαν αθρόα στήριξη σε μουσουλμάνους (με κάποια «ταυτοτικής φύσεως» ανταλλάγματα, λένε κάποιες κακές γλώσσες).

Η Τουρκία δεν είχε κρύψει ποτέ το ενδιαφέρον της για την περιοχή, ειδικά η Τουρκία του Ερντογάν. Πολλές οι δηλώσεις του επ’ αυτού, άλλωστε. Οι κινήσεις των συμμάχων μας στην περιοχή θα έπρεπε να είναι ένας ακόμα λόγος συναγερμού. Πρόξενοι των ΗΠΑ κατά καιρούς επισκέπτονται την περιοχή ή έχουν συναντήσεις με στελέχη της μειονότητας. Διάφορες «σκέψεις» της Γερμανίας για Ειδική Οικονομική Ζώνη (ΕΟΖ) σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη είναι επίσης γνωστές από την εποχή των πρώτων μνημονίων, ενώ και η στάση της Μ. Βρετανίας είναι τουλάχιστον περίεργη.

Παρά, λοιπόν, όλα αυτά τα σημάδια τι βλέπουμε; Βλέπουμε να μπαίνει το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης στον προεκλογικό αγώνα, και μάλιστα με αυτόν τον ανόητο τρόπο, και από πολιτικούς και από τα ΜΜΕ. Και δε συνειδητοποιούν ούτε οι πολιτικοί ούτε τα ΜΜΕ πως με τον τρόπο που κινούνται στην ουσία δίνουν όπλα στον Ερντογάν για να ανακινήσει θέματα. Βούτυρο στο ψωμί του, για να ισχυριστεί πως «οι Έλληνες θέλουν να εξαφανίσουν την τουρκική ταυτότητα των αδελφών μας, δείτε με ποια νοοτροπία τους προσεγγίζουν τα κόμματα» (μην ξεχνάμε πως οι Τούρκοι ομιλούν πλέον ανοικτά για τουρκική και όχι μουσουλμανική μειονότητα).

Κι όλα αυτά σε μια συγκυρία που η Δύση ετοιμάζεται να προσφέρει πολλά δώρα στην Τουρκία για να την κρατήσει κοντά της στα πλαίσια της σύγκρουσης με Ρωσία και Κίνα.

Είναι κρίμα.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους πως πλέον είμαστε σε ένα σημείο που πρέπει να «σπάσουμε αυγά». Αφήσαμε τα πράγματα να εξελίσσονται εις βάρος μας για πολύ και ό και έχουμε φτάσει πια στο σημείο που ή θα αποδεχθούμε τη συρρίκνωση ή θα συγκρουστούμε με την Τουρκία. Πρέπει επίσης να εξετάσουμε με μεγάλη προσοχή αν κάποιοι «σύμμαχοι» πρέπει να συνεχίσουν να θεωρούνται ως τέτοιοι. Είναι σκληρό, είναι άσχημο, αλλά είναι αναπόφευκτο.

Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα χρειαστεί να το κάνουν τα παιδιά μας – από μια μικρότερη πατρίδα και από πιο δύσκολη θέση.