Ο Καποδίστριας του Σμαραγδή και ο Εθνάρχης

 Ο μόνος πολιτικός που αξίζει τον τίτλο του Εθνάρχη

Ο "Καποδίστριας" του Σμαραγδή είναι ήδη θρύλος. Σπάνια μια ταινία προκαλεί τέτοιο αντίκτυπο στον κόσμο, ιδιαίτερα στην εποχή μας, όπως αυτή. Κάτι αντίστοιχο που μπορούμε να σκεφτούμε είναι η σειρά για τον Άγιο Παΐσιο, μια σειρά που επίσης καθήλωσε τον κόσμο, και η ταινία για τον Άγιο Νεκτάριο, δύο περιπτώσεις όπου φάνηκε πως ο ελληνισμός μπορεί να κινδυνεύει αλλά διψά να ζήσει. Και υπάρχει ελπίδα. 

Η ταινία είναι όμορφη. Καλοστημένη. Δεν έχει σχέση με όλα αυτά τα δυσνόητα, "φιλοσοφημένα και με βάθος" σχήματα που εκστασιάζουν τους οπαδούς του Λάνθιμου (π.χ.), δεν έχει σχέση με το woke ή το ΛΟΑΤΚΙ αφήγημα - το αντίθετο, μάλιστα. Αφηγείται στρωτά μια ιστορία και περνά μηνύματα που ενοχλούν τις ελίτ (πατρίδα, ορθοδοξία, φιλανθρωπία κλπ.) αλλά για τα οποία διψά ο Έλληνας. 

Και περνάει το μήνυμα. Ο κόσμος την έχει λατρέψει, αλλού χειροκροτούν όταν τελειώνει και αλλού δε θέλουν να φύγουν. Το βλέπεις, είναι συγκλονισμένοι. Με τη μορφή του εθνάρχη, βέβαια. Η ταινία περνά σε δεύτερη μοίρα. 

Ο κ. Σμαραγδής σε συνεντεύξεις του έχει αναφερθεί επανειλημμένα σε εμπόδια και σε δυσκολίες που συνάντησε, σε "πόλεμο" που του έκαναν προκειμένου να μη γυριστεί η ταινία. Αποτέλεσμα; ο κόσμος να πεισματώσει περισσότερο και να τρέχει στις αίθουσες να την δει. Η θέασή της, πλέον, μπορεί να θεωρηθεί ως μια κίνηση παθητικής αντίστασης για μια μερίδα πληθυσμού! 

Αστυφιλία, μοντερνισμός και Δημογραφικό

Αυτό πρέπει να ξαναγίνει πρότυπο...

Η αστυφιλία άλλαξε τον τρόπο σκέψης και ζωής των Ελλήνων, και έπαιξε και το ρόλο της στη δημογραφική κατάρρευση. Ας το δούμε:

Αν ρίξουμε μια ματιά στη ελληνική κοινωνία πριν την Κατοχή αλλά και λίγο μετά, θα διαπιστώσουμε πως στη ουσία βλέπουμε έναν άλλο κόσμο. Μιαν άλλη κοινωνία. Έναν άλλο πολιτισμό - και δεν αναφερόμαστε στην τεχνολογία, αλλά στο πλέγμα ηθών και αξιών.

Δύσκολη η ζωή για τη μεγάλη, τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Φτώχεια, αμορφωσιά, δυστυχία, έλλειψη στοιχειωδών υποδομών... Υγιή πρότυπα, όμως - ασχέτως αν υπήρχε υποκρισία ή και καπήλευση αυτών από αρκετούς. Και, βασικό πρότυπο η οικογένεια και η απόκτηση παιδιών. Βλέπετε τότε δεν ήμασταν "πολιτισμένοι" και η άμβλωση θεωρείτο αυτό που πραγματικά είναι: φόνος.

Η ύπαιθρος έσφυζε από ζωή. Ακόμα και οι "μεγάλες" πόλεις ήταν σχετικά μικρές και, ακόμα και σ' αυτές η "γειτονιά" ήταν ζωντανή, η αλληλεγγύη ως ένα βαθμό το ίδιο, η καλημέρα ήτα του Θεού και λίγο πολύ όλοι γνωρίζονταν. Στην επαρχία, βέβαια, και μάλιστα στα χωριά, κατοικούσε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας.

Η κατάρα της αστυφιλίας και η καλλιέργειά της

Η μισή Ελλάδα μαζεμένη στις μεγάλες πόλεις...

Το κακό άρχισε μετά την κατοχή, στα μαύρα χρόνια του εμφυλίου. Ήταν τότε που κόσμος από την επαρχία άρχισε να συρρέει στις πόλεις αναζητώντας είτε δουλειά είτε πρόσβαση σε στοιχειώδεις υποδομές (η ύπαιθρος ήταν κυριολεκτικά ρημαγμένη) είτε και να ξεφύγει από τοπικά μίση και πάθη που εκείνες τις μέρες ήταν ανεξέλεγκτα (μαζί με τα ιδεολογικά). Υπήρξαν ακόμα και περιπτώσεις όπου ολόκληρα χωριά σε παραμεθόριες περιοχές ξεριζώθηκαν για να μην βρίσκουν στήριξη οι αντάρτες, αλλά αυτό είναι λίγο μπροστά στο συνολικό κύμα. Κάπως έτσι άρχισε, πάντως, και με επίκεντρο την πρωτεύουσα. Την Αθήνα.

Αστυφιλία, το τέρας που καταστρέφει την πατρίδα.

Ο εμφύλιος τελείωσε κάποια στιγμή, αλλά το χάος και η διάλυση της υπαίθρου παρέμενε. Το ίδιο και τα μίση και τα πάθη, ιδιαίτερα στην επαρχία. Το αίμα ήταν πολύ νωπό και οι ιδεολογικές εντάσεις και αντιπαραθέσεις απίστευτα έντονες. 

Η εύκολη λύση ήταν να καταφύγει κάποιος στην πόλη. Περισσότερες υποδομές (π.χ. υγείας), δουλειές, μπορούσε κάποιος να περάσει απαρατήρητος χωρίς να φοβάται πως θα πέσει θύμα κομματικού μίσους (τουλάχιστον ήταν πιο εύκολα απ' ό,τι στο χωριό όπου όλοι ήξεραν όλους), ακόμα και να αφήσει πίσω του κάποιο περίεργο παρελθόν. 

Το Δημογραφικό είναι αποτέλεσμα της κρίσης αξιών

Σε προηγούμενο άρθρο μας είχαμε μιλήσει για το δημογραφικό ως απότοκο της αλλαγής τρόπου ζωής αλλά και της σημερινής νοοτροπίας των Ελλήνων. Πρέπει όμως να δούμε και κάποιες άλλες παραμέτρους, ώστε να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα.

Θα πρέπει να πούμε, για μια ακόμη φορά, πως τα όποια οικονομικά, φορολογικά, εργασιακά κλπ. κίνητρα που έχουν προταθεί κατά καιρούς - ή που έχουν δοθεί σε χώρες του εξωτερικού, π.χ. από τον Όρμπαν - τα θεωρούμε απαραίτητα μεν, ανεπαρκή δε. Κι αυτό γιατί δεν γίνεται να παραβλέπουμε το γεγονός ότι σε περιόδους πολύ μεγαλύτερης φτώχειας από αυτή των τελευταίων δεκαετιών, ο δείκτης γεννήσεων στη χώρα μας ήταν πολύ μεγαλύτερος. 

Πέραν αυτού, δημογραφικό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζει μόνο η Ελλάδα, αλλά στην πραγματικότητα όλες οι Δυτικές χώρες. Ο δείκτης γεννήσεων τόσο σε Ευρώπη όσο και στη Αμερική και στη Ρωσία πέφτει συνεχώς, ενώ σε φτωχές χώρες στην Αφρική και την Ασία ο αριθμός γεννήσεων ...καλπάζει. Συνεπώς δεν είναι μόνο θέμα φτώχειας.

Είμαστε πάντα εδώ!

 Είμαστε πάντα εδώ, είμαστε πάλι εδώ! 

Ο ελληνισμός είναι σε κίνδυνο, ο αγώνας συνεχίζεται.   

Η Ελλάδα που χάνεται, ο Ελληνισμός που διψά να ζήσει

Η Ρωμιοσύνη κινδυνεύει να χαθεί, ο Ελληνισμός όμως διψά να ζήσει

 

Η έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. που κατέστρεψε την Πομπηία δεν ήλθε από το πουθενά. Ο Βεζούβιος είχε "προειδοποιήσει" - ας μας επιτραπεί η έκφραση - όχι μόνο τις προηγούμενες μέρες, αλλά για ικανό χρονικό διάστημα. Οι κάτοικοι της Πομπηίας αδιαφόρησαν, συνέχισαν τη ζωή τους σαν να μην τους αφορούσε το θέμα... και τελικά πλήρωσαν την αδιαφορία τους με τη ζωή τους: όταν άρχισε η καταστροφή ήταν πια πολύ αργά.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας. Τα σημάδια μιας επερχόμενης καταστροφής είναι κάτι παραπάνω από ορατά - στην ουσία η καταστροφή έχει ήδη αρχίσει - και όμως οι Έλληνες στη μεγάλη τους πλειοψηφία αδιαφορούν. 

Είναι λάθος να πιστεύουμε πως απλά οι Έλληνες δεν αντιδρούν. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως οι Έλληνες αντιλαμβάνονται το άσχημο, το καταστροφικό του πράγματος και για τους όποιους λόγους δεν αντιδρούν (από φόβο, από αίσθηση ματαιότητας κλπ.). Στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι - κατά τη γνώμη μας πάντα - χειρότερο: η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί για την επερχόμενη καταστροφή - αν μάλιστα δεν θεωρεί πως δεν πρόκειται για καταστροφή αλλά για φυσιολογική ή ακόμα και θετική εξέλιξη.