 |
| Οι γεννήσεις στη χώρα μας μειώνονται συνεχώς... |
Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία - ένα από τα μεγαλύτερα, για να είμαστε ειλικρινείς - το οποίο αν και αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλιά της κανείς ιθύνων δε φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσει. Κινήσεις για το θεαθήναι, ναι. Κινήσεις - μπαλώματα, ναι. Κινήσεις ουσίας, όχι.
Το δημογραφικό πρόβλημα. Η μεγάλη βόμβα.
Ο αριθμός των γεννήσεων στην πατρίδα μας πέφτει διαρκώς, αυτό το ξέρουμε όλοι. Ο αριθμός των εκτρώσεων, από την άλλη, καλά κρατεί: με αριθμούς που κυμαίνονται ανάμεσα στις 22.000 - 35.000 ετησίως (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, για όσους επιμένουν να τα αποδέχονται) μέχρι τις 100.000 - 150.000 σύμφωνα με κάποιες ανεπίσημες μελέτες, γινόμαστε απλά βουβοί και άβουλοι μάρτυρες ενός φρικτού εγκλήματος - τόσο κατά των αγέννητων όσο και κατά της χώρας.
Λιγοστεύουμε, Έλληνες. Λιγοστεύουμε, και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί στα σοβαρά με το θέμα. Σίγουρα όχι οι ιθύνοντες, πάντως, ή οι ταγοί.
Αφήνοντας κατά μέρος τις - άκρως ανθελληνικές - απόψεις κάποιων περί επίλυσης του προβλήματος με την εισροή μεταναστών, αλλόφυλων (όχι ότι δεν είναι αρκούντως επικίνδυνες για τη συνέχεια αυτού του έθνους, απλά προηγείται το να ασχοληθούμε με άλλα) παρατηρούμε πως εδώ και δεκαετίες οι πάντες προσεγγίζουν το ζήτημα - και "προσπαθούν" να το λύσουν - με μέτρα οικονομικού χαρακτήρα. Λες και αυτός είναι ο λόγος.
Τους πραγματικούς λόγους δεν τολμούν να τους αγγίξουν (ίσως βολεύονται, όπως βολεύονται πολλοί με το έγκλημα των αμβλώσεων, που δεν θέλουν να το παραδεχθούν ως τέτοιο). Πολλά τα συμφέροντα...
Θα πρέπει να είναι κάποιος εξαιρετικά αφελής για να πιστέψει πως αρκεί μια επιδοματική πολιτική προς τους πολύτεκνους ή κάποια ευνοϊκή μεταχείριση σε φορολογικά θέματα ή στην εύρεση εργασίας αρκούν για να λυθεί το πρόβλημα. Χρήσιμα είναι και αυτά, αλλά δεν αρκούν. Και, σίγουρα, δεν αποτελούν κίνητρο για να αυξηθούν οι γεννήσεις.
Το θέμα είναι βαθύτερο, κατά πολύ βαθύτερο. Μια πτυχή του που είναι εύκολο να γίνει αντιληπτή είναι η δυσκολία των νέων - αντρών, κυρίως - να δημιουργήσουν οικογένεια και η συνακόλουθη ερήμωση της υπαίθρου (κυρίως από νέο πληθυσμό).
Φαίνονται αντιφατικά αυτά τα δύο αλλά δεν είναι. Μπορεί η ερήμωση της υπαίθρου και των χωριών μας να φαίνεται πως είναι απλά το αποτέλεσμα της απογύμνωσής της από δομές κάθε είδους (σωστά σχολεία, σωστές υπηρεσίες υγείας, σωστή κάλυψη διοικητικών κλπ. υπηρεσιών κ.α.) όμως υπάρχει και μια σημαντική παράμετρος: πολύ σπάνια κάποια κοπέλλα θα δεχθεί να παντρευτεί κάποιον σ' ένα χωριό - και αν το κάνει, θα επιδιώκει συνήθως να φύγει για κάποια πόλη. Όποιος δεν το πιστεύει ας δει πόσα χωριά στην Ελλάδα είναι χωρίς παιδιά.
 |
| Η ελληνική επαρχία ερημώνει, τα χωριά αδειάζουν... |
Ακόμα και σ' αυτό το επίπεδο η ευθύνη των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών είναι κολοσσιαίες. Θά 'λεγε κανείς πως φρόντισαν να κάνουν .ο,τι περνούσε από το χέρι τους προκειμένου να καταστήσουν τη ζωή στα χωριά - εκτός μεγαλουπόλεων, γενικά - όχι απλά δύσκολη αλλά και απωθητική, βάσανο.Έχουμε δει σχολεία να κλείνουν σε χωριά, τράπεζες, ταχυδρομεία κ.α. το ίδιο, κέντρα υγείας και νοσοκομεία να κλείνουν ή να αφήνονται στην τύχη τους... είναι λες και οι κυβερνώντες ήθελαν να σπρώξουν τον κόσμο να φύγει από την επαρχία....
Το πρόβλημα όμως δεν αγγίζει μόνο την επαρχία αλλά το σύνολο της χώρας. των μεγάλων πόλεων μη εξαιρουμένων. Και οι λόγοι δεν είναι μόνο οικονομικοί, όπως φροντίζουν να λένε ιθύνοντες, ταγοί και ΜΜΕ.
Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:
Ένα ολόκληρο σύστημα φρόντισε να προβάλλει ως πρότυπο τη ζωή στην πόλη και μάλιστα έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής.
Φρόντισαν να "βγάλουν" τη γυναίκα από το σπίτι και να την βάλουν στην αγορά εργασίας. Αυτό δεν είναι κατ' ανάγκην κακό: το κακό είναι πως έθεσαν ως πρότυπο επιτυχημένης γυναίκας την εργαζόμενη, ελεύθερη, ανεξάρτητη γυναίκα ορίζοντας ταυτόχρονα ως σκλαβιά το ρόλο της ως συζύγου και μητέρας. Η μητρότητα έγινε βάρος για τη γυναίκα, ως κάτι που πρέπει να μετατίθεται σε κάποιο αόριστο μέλλον. Η εγκυμοσύνη πολλές φορές χαρακτηρίστηκε ως εμπόδιο για την καριέρα της και η άμβλωση από φρικτός φόνος έγινε με τις ευλογίες της πολιτείας μια απλή διορθωτική πράξη, ένα ας πούμε μέσο αντισύλληψης.
Βέβαια για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, θα είναι άδικο εδώ να πιστέψουμε πως φταίει η γυναίκα και μόνο: Στον ίδιο βαθμό και οι άντρες βλέπουν την έκτρωση με τον ίδιο τρόπο και είναι αρκετοί αυτοί που πιέζουν τις γυναίκες να "ξεφορτωθούν το εμπόδιο".
Συνεπώς, μιλάμε για ένα θέμα νοοτροπίας που αγγίζει εξ' ίσου και τα δύο φύλα.
Φτάσαμε στην καρδία του προβλήματος: ήδη αναφέραμε τη λέξη κλειδί.
Νοοτροπία.
Φρόντισαν να δημιουργήσουν για εμάς ένα συγκεκριμένο πρότυπο ζωής: καλοπέραση, κατανάλωση, προσωπικός χρόνος, άκρατη εναλλαγή ερωτικών συντρόφων και για τα δύο φύλα (η μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα: αν βρίσω τη γυναίκα μου ο νόμος το θεωρεί αδίκημα και πολύ σωστά με τιμωρεί, αν την απατήσω γκρεμίζοντας τα όνειρά της και την πληγώσω δεν τιμωρούμαι από το νόμο... βρείτε το λάθος στην εξίσωση).
Δείτε λίγο τις σειρές που προβάλλονται στην τηλεόραση, δείτε τις ταινίες. Όλα εξαντλούνται στον "νέο" έρωτα, όλα αυτό προβάλλουν. Πουθενά δεν καθίσταται πρότυπο η σωστή, χωρίς μοιχεία οικογένεια. Σκεφτείτε λίγο τι σημαίνει αυτό, σκεφτείτε τι πρότυπα καλλιεργεί, τι καθιστά όχι απλά αποδεκτό αλλά επιθυμητό.
Βλέπουμε νέους ανθρώπους να αφήνουν τη δημιουργία οικογένειας για κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον, λες και πρόκειται για μια φυλακή που πρέπει να την αποφύγουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Προέχει η καρριέρα, η οικονομική αποκατάσταση, το γλέντι (όσα χρήματα κι αν ξοδευτούν εδώ δεν "λείπουν" από αυτά που απαιτούνται για την οικονομική αποκατάσταση...), η εναλλαγή ερωτικών ή απλά σεξουαλικών συντρόφων.
Η φύση όμως έχει το δικό της ρολόϊ το οποίο δεν παραβιάζεται. Όταν λοιπόν δημιουργείται η οικογένεια, αποκτάται ένα, το πολύ δύο παιδιά. Διότι ακόμα και τότε, "κάποιοι" έχουν φροντίσει και τα χρήματα να είναι λίγα αλλά και οι γονείς να μην έχουν το χρόνο που χρειάζεται για τα παιδιά τους. Βάλτε τώρα στην εξίσωση και το πρότυπο που έχει δημιουργηθεί περί ανάγκης προσωπικού χώρου και χρόνου στην οικογένεια...
Ποιός λοιπόν θα τολμήσει να προσπαθήσει να ανατρέψει αυτή τη νοοτροπία; Μια νοοτροπία δεκαετιών, η οποία μόνο τυχαία δεν δημιουργήθηκε. Πολλά τα συμφέροντα. Και ο νόμος για τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων απλά θα κάνει την κατάσταση χειρότερη, καθώς απομακρυνόμαστε ακόμη περισσότερο από τα σωστά πρότυπα...
Έλληνα, σκέψου τα όλα αυτά. Και, σε ό,τι μπορείς, πάρε τις ενδεικνυόμενες αποφάσεις.
1 σχόλιο:
Το έθνος των Ελλήνων βρίσκεται πιά σε μεγάλο κίνδυνο. Για βιολογική μας εξαφάνιση. Μέσα στον χώρο πού μας γέννησε. Ο κίνδυνος ακούει στο όνομα ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ. Το έγκλημα και ό πόλεμος έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες. Στο άρθρο σου αγαπητέ Ιωάννη θίγεται το θέμα των νοοτροπιών και ή προπαγάνδιση τους . Πού μας οδήγησαν ως εκεί. Ή αστικοποίηση, ή εργασία της γυναίκας. Ή διαμόρφωση της κοσμοαντίληψη των σύγχρονων ζευγαριών . Ή σεξουαλική ασυδοσία εναλλαγή συντροφων. Ώστε νά μην υπάρχει τόσο αλληλοσεβασμός όσο καί ή διάθεση για δημιουργία οικογένειας , γέννηση παιδιών. Αλλά και ή αντιμετώπιση από την πολιτεία είναι αυτοκαταστροφική. Στην σύγχρονη Ελλάδα. Είναι επιεικής φορολογικά ή απόκτηση. Ενός πολυτελούς αυτοκινήτου. Παρά ή απόκτηση ένος παιδιού πού αντιμετωπίζεται σαν τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης. Και ή γέννηση ενός παιδιού είναι πλέον πολύ ακριβή υπόθεση. Καθώς ή Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στις καισαρικές. Το κόστος της οποίας χρυσοφόρα επικερδής επιχείρηση καθώς κοστίζει 2000 - 3000 ευρώ. Και αυτό βέβαια έχει συνέπειες. Διότι μετά από τέτοια επέμβαση ή γυναίκα γίνεται μητέρα ενός μόνο παιδιού. Και μετά από λίγα χρόνια δημιουργεί σοβαρά γυναικολογικά προβλήματα. Πού οδηγουν αυτά ; Μά φυσικά ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ! Αλλά ή πολιτεία συμβάλλει σε αυτό και με έναν άλλο τρόπο : το ΕΣΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΔΩΡΕΑΝ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ! Ενώ ή καλή μας πολιτεία δίνει την χαριστική βολή. Θεσμοθέτησε και τόν «γάμο» των ομοφυλλοφύλων και το «δικαίωμα» υιοθεσίας παιδιών. Μεθοδεύεται δηλαδη ό πλήρης δημογραφικός αφανισμός μας.
Δημοσίευση σχολίου