Για τους αγρότες, τη ζωή τους και τον τρόπο που αγωνίζονται

Η ζωή του χωρικού είναι ζυμωμένη με το χώμα

Πρέπει να έχεις ζήσει στην επαρχία, σε χωριό, για να μπορέσεις να καταλάβεις τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο. Να έχεις ζήσει, όχι απλά να πηγαίνεις για κάποιες μέρες εκεί (για διακοπές ή για δουλειά), ή να έχεις συγγενείς, ξαδέρφια ή αδέρφια που να σου λένε πως και τι ζουν. Πρέπει να έχεις ζυμωθεί μαζί τους.

Ο κάτοικος της πόλης δε μπορεί να καταλάβει. Είναι ένας άλλος κόσμος, πέρα από τις προσλαμβάνουσες του. Θέλετε ένα παράδειγμα, κάτι αντίστοιχο για να καταλάβετε καλύτερα αυτό που λέω; Δείτε τις παλιές ελληνικές ταινίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι, και παρατηρείστε τη διαφορά ανάμεσα στους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν απλούς ανθρώπους του λαού σε δευτερεύοντες ρόλους και στους κομπάρσους, που είναι πραγματικά άνθρωποι του λαού και όχι ηθοποιοί.

Ο κάτοικος της πόλης, λοιπόν, βλέπει τον χωρικό με παρόμοιο παραμορφωτικό φακό: τον κρίνει με τα δεδομένα της ζωής στην πόλη, με τους κανόνες εργασίας της πόλης. Όπως, π.χ., πολλοί στις παλιές ελληνικές ταινίες δε μπορούν να καταλάβουν πως την πραγματική εικόνα των Ελλήνων εκείνων των δεκαετιών την αποδίδουν οι κομπάρσοι και όχι οι ηθοποιοί. 

Όταν λοιπόν ένα ολόκληρο σύστημα έχει βαλθεί να ισχυρίζεται πως οι αγρότες έχουν μάθει στην τεμπελιά και στα επιδόματα και πως την αράζουν στα καφενεία και στα μπαράκια, ο κάτοικος της πόλης το δέχεται εύκολα. Βλέπετε, δεν ξέρει πως σε κάθε καλλιέργεια υπάρχουν εποχές που πρέπει να αφήσεις το χωράφι να "ξεκουραστεί", ή ότι όταν βρέχει είναι λάθος να πειράζεις ένα δέντρο. Δεν το έχει ζήσει, δεν το ξέρει. Ούτε καν του περνάει από το μυαλό. 

Χωριό στην ομίχλη

Η μεγάλη πλάκα βέβαια είναι πως ενοχλούνται κάποιοι επειδή οι αγρότες πάνε σε μπαράκια ή ταβέρνες, και ξεχνούν πως και οι ίδιοι στις πόλεις κάνουν το ίδιο. Ενώ, όσον αγορά τις επιδοτήσεις, το 90% εκείνων που το λένε δεν έχουν κάτσει ποτέ να σκεφτούν πως οι υποδομές και η αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών είναι δουλειά της εκάστοτε κυβέρνησης (αυτή πρέπει να τα σχεδιάσει και να φροντίσει για την υλοποίησή τους) ούτε λαμβάνουν υπόψιν τους του μικρούς κλήρους γης και τις μικρές μονάδες. 

Ο κάτοικος της πόλης έχει μάθει πως κοντά του υπάρχει ένα σχολείο για τα παιδιά του, γιατροί και δομές υγείας, φαρμακεία, τράπεζες, ταχυδρομεία, καταστήματα τηλεπικοινωνιών, εμπορικά, χώροι για διασκέδαση, μουσεία, χώροι πολιτισμού.Στην επαρχία; 

Το ξέρετε πως η μεγάλη πλειοψηφία των χωριών δεν έχει σχολεία; Μη μου πείτε πως αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν παιδιά, διότι θα σας πω πως αυτό λειτουργεί αμφίδρομα: ποιός θα κρατήσει την οικογένειά του σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχουν αυτά που λέμε στην προηγούμενη παράγραφο; 

Ο χωρικός λοιπόν για να καλύψει αυτές τις βασικές ανάγκες του πρέπει να πάει στην πλησιέστερη πόλη ή κωμόπολη, και κάποιες φορές πρέπει να πάει στην πρωτεύουσα του νομού. Κι αυτό σημαίνει πολλά χιλιόμετρα, έξοδα, χρόνο. Πως θα σου φαινόταν, κάτοικε της Νέας Φιλαδέλφειας, αν το πλησιέστερο γυμνάσιο ή φροντιστήριο ξένων γλωσσών για το παιδί σου ήταν στο Παγκράτι; Αν η πλησιέστερη ΔΕΗ ήταν στην Καλλιθέα; Να συνεχίσω;

Οι κάτοικοι των χωριών πρέπει να κάνουν πολλά χιλιόμετρα για βασικές τους ανάγκες!

Ή, όταν ξέρει πως πρέπει να περιμένει με τη σοδειά του να βγάλει τα έξοδα της οικογένειάς του για έναν χρόνο; Και πρέπει να παλεύει με θεομηνίες που μπορεί να καταστρέψουν τη σοδειά του, πυρκαγιές, εμπόρους που κουτσουρεύουν τις τιμές - τιμές που μπορεί έτσι κι αλλιώς να είναι χαμηλές επειδή κάποιοι πρέπει να "κονομήσουν" με τις εισαγωγές (ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι "ελληνοποιήσεις" προϊόντων) ή επειδή υπάρχει ο καταστροφέας εθνών που λέγεται ΕΕ και κοινή αγροτική πολιτική - και ένα κράτος που φροντίζει να τους παρέχει τα απαραίτητα σε εξωφρενικές τιμές.

Είναι εύκολο για τον κάτοικο της πόλης να λέει πως ο αγρότης πρέπει να χρησιμοποιήσει την επιδότηση για να ξεκινήσει μια άλλη καλλιέργεια (αν υποθέσουμε πως τα χρήματα φτάνουν για κάτι τέτοιο), χωρίς να μπορεί να συνειδητοποιήσει πως μπορεί το παιδί του αγρότη εκείνη τη στιγμή να του ζητάει να γραφτεί σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών και να μην έχει άλλα λεφτά και ο αγρότης να μην έχει. Σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών στο οποίο δε μπορεί να πάει με τα πόδια, αλλά πρέπει να πάει με αυτοκίνητο αφού απέχει κάμποσα χιλιόμετρα - επιπλέον έξοδα, δηλαδή. Επιλογές είναι όλα, φίλοι μου... 

Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, θα πρέπει να αντιληφθούμε πως κάποιοι έκαναν και κάνουν τα πάντα για να σιγουρευτεί ο μαρασμός της ελληνικής επαρχίας, κάτι που είπαμε άλλωστε και στο κείμενό μας για το δημογραφικό.

Θέλετε να πούμε αλήθειες; Αλήθειες που πονάνε; Ας τις πούμε:

Ο χωρικός εκφράζεται πιο δύσκολα από έναν κάτοικο της πόλης. Δεν έχει την ίδια ευφράδεια, είτε λόγω επιπέδου μόρφωσης είτε λόγω κύκλου εργασιών και τρόπου ζωής. Πονάει, αλλά είναι αλήθεια. Όσοι διαφωνούν, ας θυμηθούν πόσο διαφορετικοί ακούγονται οι "πρωτευουσιάνοι" όταν επισκέπτονται τα χωριά το Δεκαπενταύγουστο. 

Μικροί αγροτικοί κλήροι, μικρές κτηνοτροφικές μονάδες στα χωριά μας..

Επιπλέον, επειδή έχουν ζήσει στο πετσί τους τα τερτίπια της εξουσίας, έχουν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους πως πρέπει να τα έχουν καλά με κάποιον ισχυρό, με κάποιον που έχει γνωριμίες. Όποιος τους κατηγορήσει για αυτό, ειδικά στην εποχή μας, θα του πω "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω"...

Κατά συνέπεια, φίλοι μου, μη βιάζεστε να τους κατηγορήσετε για το ότι εμπιστεύονται τους συνδικαλιστές που εμπιστεύονται, για το ότι αγωνίζονται για τα αιτήματά τους με τον τρόπο που το κάνουν. Διότι αν το κάνετε, θα πρέπει να κάνετε το ίδιο με όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, διότι όλοι πέφτουν στην ίδια παγίδα και με τους ίδιους τρόπους διαμαρτύρονται. 

Ναι, ο τρόπος τους είναι ατελέσφορος. Ναι, ξεγελάστηκαν από κάποιους που εμπιστεύτηκαν - και αυτό περιλαμβάνει (όπως έχω ακούσει πολλούς από αυτούς να λένε) και τα κόμματα που ψήφισαν. Θα "ξυπνήσουν"; θα αλλάξουν τρόπο σκέψης; Κανείς δεν ξέρει.

Αυτό όμως που πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι το εξής απλό: αν η - όποια - κυβέρνηση θελήσει να επιλύσει τα προβλήματα των αγροτών είναι νομοτελειακό πως στη συνέχεια θα πρέπει να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο όλων, αστών και χωρικών. Και αυτό, κάποιους δεν τους βολεύει.

Σε επόμενο άρθρο μας θα πούμε περισσότερα για τα προβλήματα αγροτών, κτηνοτρόφων και γενικά των ανθρώπων της επαρχίας.