Το 1821 και το έθνος μας σήμερα

Ο Εθνάρχης Ιωάννης Καποδίστριας

Υπάρχει μια μεγάλη, κεφαλαιώδης αλήθεια η οποία είναι αδύνατον να αλλοιωθεί: αν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων το 1821 δεν ήθελε να εκδιωχθούν οι Τούρκοι, δεν θα γινόταν η επανάσταση. 

Σαφώς υπήρξαν οι - ελάχιστοι, ευτυχώς - προδότες, που συντάχθηκαν με τον κατακτητή. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως είχε κουραστεί να μην ξέρει "αν θα ξημερώσει" και, παρά την απογοήτευση από την αποτυχία των προηγούμενων εξεγέρσεων και τις απανωτές προδοσίες των ξένων ήθελε την απαλλαγή από το δυνάστη.

Σαφώς υπήρξαν οι διστακτικοί, που ακολούθησαν με κρύα καρδιά, όπως και κάποιοι που από φόβο προσπάθησαν να μείνουν αμέτοχοι (ευμενώς διακείμενοι όμως στο εγχείρημα), χωρίς να σημαίνει πως το κατάφεραν. Σαφώς υπήρξαν και εκείνοι που  - μυημένοι όντες - επιθυμούσαν αναβολή της επανάστασης μέχρι να υπάρξει καλύτερη προετοιμασία, οι οποίοι όμως την κρίσιμη στιγμή δεν έκαναν πίσω και επαναστάτησαν.  

Υπήρξαν επίσης εκείνοι που είχαν τις προσωπικές τους επιδιώξεις και λειτούργησαν καιροσκοπικά και τυχοδιωκτικά, όπως και υπήρξαν εκείνοι που λειτουργούσαν για τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Φάνηκε άλλωστε αυτό στην πορεία της επανάστασης, όταν κάποιοι κατάφεραν να επιβάλλουν την δική τους ατζέντα - παραγκωνίζοντας εν πολλοίς πολλούς από τους ανθρώπους που υπήρξαν η καρδιά της επανάστασης - και στη συνέχεια στις δύο εμφύλιες συρράξεις. 

Η αλήθεια όμως δεν αλλάζει.

Ήταν πρώτα απ' όλα η σφυρηλατημένη γνώση της διαφορετικής εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των Ελλήνων από τον κατακτητή - και εδώ ο ρόλος της Εκκλησίας είναι τεράστιος, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι μπερδεύοντας τα στοιχεία και λέγοντας μισές αλήθειες να την σπιλώσουν. 

Ήταν, έπειτα, ο νέος άνεμος που είχε πλεύσει από τη γαλλική επανάσταση, που έκανε τους ανθρώπους να σκέπτονται αλλιώς, πως δικαίωμα στο όνειρο και στην ελευθερία έχουν όλοι, παρά την παλινόρθωση των μοναρχιών στην Ευρώπη (που σήμαιναν αποτυχία της γαλλικής επανάστασης).

Ήταν οι προφητείες που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα - λιγοστοί οι εγγράμματοι και ακόμα πιο λιγοστά τα βιβλία - που διατηρούσαν ζωντανή την ελπίδα του ραγιά. Οι διδαχές του Πατροκοσμά, οι διάφοροι "Αγαθάγγελοι" κλπ. έρχονταν και συνδυάζονταν με τις φήμες πως πίσω από την "αόρατη αρχή" κρυβόταν ο τσάρος και τα σχέδιά του και τροφοδοτούσαν τις ελπίδες του ραγιά παρά τις μνήμες από την αιματηρή καταστολή των προηγούμενων εξεγέρσεων.. 

Υπήρχε ακόμα το "ένοπλο κεφάλαιο", οι Έλληνες δηλαδή που είχαν αποκτήσει πολεμική εμπειρία από τους πολέμους του Ναπολέοντα και τις μάχες στα Ιόνια νησιά, καθώς και οι πιο πολλοί από τους παλιούς κλέφτες - στα Επτάνησα οι πιο πολλοί, μια ανάσα από την ηπειρωτική χώρα δηλαδή.

Και φυσικά υπήρχαν οι ηγετικές εκείνες φυσιογνωμίες που σχεδίασαν τον αγώνα, τον φρόντισαν, πολέμησαν, μάτωσαν, θυσιάστηκαν. Η Θεία Πρόνοια είχε στείλει έναν Παπαφλέσσα για να βάλει μπουρλότο στις ψυχές, έναν Καποδίστρια, έναν Κολοκοτρώνη, έναν Ανδρούτσο, έναν Νικηταρά, έναν Καραϊσκάκη και τόσους άλλους για να αναλάβουν το εγχείρημα. 

Θλιβερή η σύγκριση με το σήμερα...

Τότε, ένα έθνος με συνοχή, που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλον. Φόβος θανάτου που σκέπαζε τα πάντα αλλά παρ' όλα αυτά στήριξη και αλληλοβοήθεια. Πραγματική, όχι επιφανειακή και για το θεαθήναι. Σήμερα, ατομικισμός ως τα ουράνια και αδιαφορία.

Τότε, ένα έθνος με σφυρηλατημένη και ζωντανή την εθνική και θρησκευτική του ταυτότητα, παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως αυτή μπορούσε να του στοιχίσει το κεφάλι του. Σήμερα ο μέσος Έλληνας νοιώθει "πολίτης του κόσμου", απορρίπτει την έννοια του έθνους, δηλώνει γενικά άθεος (αν και η πολεμική του, κατά έναν περίεργο τρόπο, στρέφεται μόνο εναντίον της Ορθοδοξίας, ποτέ εναντίον άλλων θρησκειών) και αδιαφορεί για όσους πολέμησαν για την ελευθερία του (αν δεν ψάχνει να βρει εφευρήματα για να τους αμαυρώσει). 

Τότε, ένα έθνος γενικά αγράμματο, αλλά με υψηλό κώδικα αρετής (χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο κώδικας αυτός δεν παραβιαζόταν ποτέ ή πως όλα ήταν σωστά στον κώδικα αυτόν). Σήμερα ένα έθνος εγγράμματο και "μορφωμένο" στην πλειοψηφία του, χωρίς αξιακό κώδικα όμως. Ένα έθνος που την παρακμή τη βαπτίζει πρόοδο και την χειροκροτεί, ένα έθνος υποδουλωμένο στην ύλη. Ένα έθνος που φροντίζει να περιθωριοποιεί με τον πιο σκληρό τρόπο (ενίοτε και να τιμωρεί) όποιον διανοηθεί να του θυμίσει τον εαυτό του. 

Τότε, είχαμε έναν Καποδίστρια που εκτός από την τεράστια συμμετοχή του στο σχεδιασμό της επανάστασης κατάφερε να κάνει τη διεθνή διπλωματία να κινηθεί υπέρ των Ελλήνων, έναν Εθνάρχη που προσέφερε τον εαυτό του θυσία για το έθνος και την πατρίδα (από πολλά χρόνια πριν την επανάσταση) και ηγέτες που έβαζαν πρώτα απ' όλα το συμφέρον της πατρίδας. Δεν θέλω να σχολιάσω τι υπάρχει σήμερα...

Τότε, είχαμε ένα έθνος που επιθυμούσε να ζήσει ελεύθερο, να μπορεί να έχει τη ζωή του, να ασκεί τη Θεία Λατρεία του, τα ήθη και τα έθιμά του ελεύθερα και υπερήφανα, και η ηγετική του τάξη αγωνιζόταν γι' αυτό. Σήμερα έχουμε ένα έθνος γενικά αδιάφορο, επειδή εδώ και πολλές δεκαετίες η ηγετική τάξη του φρόντισε να το "φραγκέψει" και να το καταστήσει εκμαυλισμένο.

Ένα έθνος που βλέπει κάποιους να προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την τουρκοκρατία και παρ' όλα αυτά να σφυρίζει αδιάφορα.

Αν ο ελληνισμός τότε, το 1821, ήταν όπως είναι σήμερα, δεν ξέρω αν θα γινόταν η επανάσταση...

Έχουμε μείνει λίγοι, συνέλληνες. Δίνουμε μάχη οπισθοφυλακών, στην πραγματικότητα. Και αν θέλουμε να κρατήσουμε το έθνος μας ζωντανό, έχουμε πολλή δουλειά.  

Πρέπει να γαλουχήσουμε τα παιδιά μας με τη γνώση της Ιστορίας μας, ακόμα και να τους υποδείξουμε τα ψέματα που διδάσκονται στα σχολεία. Πρέπει να τα γαλουχήσουμε με τις αρχές και τις αξίες του Ελληνισμού και τις Ορθοδοξίας μας, και ταυτόχρονα να τους πούμε αυτό που είχε πεί ο Ιησούς στους μαθητές Του (προ του Πάθους Του): "σας στέλνω πρόβατα ανάμεσα σε λύκους, να έχετε λοιπόν τη σύνεση που έχουν τα φίδια και την ακεραιότητα των περιστεριών". 

Και να είμαστε έτοιμοι για όλα, διότι δυστυχώς πλησιάζει ο καιρός που η επανάσταση του 1821 θα αποτύχει...