Ελλάδα: πορεία προς τον αφανισμό

Κάτι δεν πάει καλά με την πολιτική της χώρας...

Υποτίθεται πως η πολιτική (κυρίως η εξωτερική) ενός κράτους χαράσσεται με γνώμονα τα συμφέροντά του. Τα συμφέροντα του κράτους, τα συμφέροντα του συνόλου των πολιτών δηλαδή, όχι κάποιας ή κάποιων ελίτ ή ομάδας - ομάδων συμφερόντων που ζουν ή δραστηριοποιούνται σ' αυτό. 

Στην πράξη βέβαια - και αυτό δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, είναι παγκόσμιο - είναι τα συμφέροντα κάποιων ομάδων που καθορίζουν την πολιτική των διαφόρων κρατών. Αναμενόμενο βέβαια αφού πουθενά δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία, μην κοροϊδευόμαστε. Πάντως τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία τα κράτη δε ναρκοθετούν την ίδια την ύπαρξή τους. 

Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Υπάρχει μια σειρά κινήσεων που είτε από μόνες τους είτε σε συνδυασμό με προηγούμενες κινήσεις οδηγούν σε καταστροφικά αποτελέσματα. 

Είμαστε η χώρα που κάνει τα πάντα ώστε να μην έχει αμυντική βιομηχανία, για παράδειγμα. Όπως και η έρευνα πάνω σε τέτοια θέματα. Πότε ακούσατε κάτι σχετικό;

Ακούσαμε πριν λίγο καιρό τον πρωθυπουργό να λέει πως δεν αποκλείεται να προβούμε σε υποχωρήσεις. Κι ας έχουμε δίκιο, κι ας έχουμε ήδη ανεχθεί τόσα εις βάρος μας (από μια σειρά "συμμάχων")...

Οπλικά συστήματα που αγοράστηκαν από το υστέρημα του ελληνικού λαού χαρίζονται στην Ουκρανία (το να δοθούν στην Κύπρο δεν πέρασε από το μυαλό καθενός, προφανώς επειδή η Κύπρος κείται μακράν, περισσότερο από την Ουκρανία) χωρίς να αντικαθίστανται. Η άμυνα των νησιών του Αιγαίου αποδυναμώνεται, προς μεγάλη χαρά των Τούρκων, αλλά κανείς δεν ασχολείται. 

Στο διπλωματικό επίπεδο η κατάσταση είναι επιεικώς για γέλια και για κλάματα: φροντίζουμε να λειτουργούμε ως σύμμαχοι σε "συμμάχους" οι οποίοι έχουν αντίθετα γεωπολιτικά συμφέροντα από εμάς αλλά ευθυγραμμισμένα με τα αντίστοιχα των Τούρκων και ταυτόχρονα φροντίζουμε να κάνουμε εχθρούς εκείνους με τους οποίους έχουμε όντως κοινά συμφέροντα.

Ταχθήκαμε υπέρ της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης - εξοργίζοντας τους εν δυνάμει συμμάχους μας Σέρβους - αδειάζοντας έτσι και την Κύπρο και τους Βορειοηπειρώτες (αλήθεια τις συνέπειες για τη Θράκη τις αξιολογήσαμε επαρκώς;). 

Φροντίσαμε να κάνουμε μεγάλο εχθρό τη Ρωσία χωρίς να υπάρχει λόγος, λες και υπάρχει περίπτωση να μας βοηθήσουν οι δυτικοί σε περίπτωση που η Τουρκία θελήσει να αλλάξει το status quo στο Αιγαίο (μια τέτοια αλλαγή από γεωπολιτικής σκοπιάς αφήνει αδιάφορη τη Δύση ενώ αντίθετα ενοχλεί σφόδρα τη Ρωσία).

Τα ίδια και χειρότερα στο εσωτερικό μέτωπο.

Νόμοι που διχάζουν (π.χ. γάμοι ΛΟΑΤΚΙ, νέες ταυτότητες), νόμοι που για πολλούς αποσκοπούν στη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής (δεν θέλουμε να πιστέψουμε πως πράγματι αυτή ήταν η πρόθεση του νομοθέτη, το γεγονός και μόνο όμως ότι πολλοί το πιστεύουν τρέφει το διχασμό), νόμοι που αφήνουν ανοιχτή την κερκόπορτα στην ίδρυση τουρκικών πανεπιστημίων στη χώρα μας... 

Η τουρκική διείσδυση στη χώρα μας βέβαια υπάρχει ήδη: με τράπεζες (στη Θράκη), στα ΜΜΕ, στο ποδόσφαιρο... Και ταυτόχρονα ένα διαρκές "ξέπλυμα" όχι μόνο της Τουρκίας αλλά ακόμα και της Τουρκοκρατίας. "Οθωμανική περίοδος" λέγεται πλέον (ούτε καν οθωμανοκρατία) λες και επρόκειτο απλά για μια αλλαγή δυναστείας στην εξουσία.

Και αυτό δεν είναι το μόνο. 

Σαν μανιτάρια ξεπηδούν τα συγγράμματα (από ακαδημαϊκούς μάλιστα) που προσπαθούν να μας πείσουν για την ανεκτικότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας  και την ειρηνική συμβίωση τεσσάρων και πλέον αιώνων, και προβάλλονται και ως σοβαρά. 

Το Κρυφό σχολειό; μύθος, σου λένε. Το παιδομάζωμα; ευκαιρία για τα ελληνόπουλα για να ανέλθουν. Οι θρήνοι των γονέων που έγιναν δημοτικά άσματα, τα αρσενικά χαρέμια και κυρίως το Ερντερούν (το αρσενικό χαρέμι των σουλτάνων) ...απλά δεν είναι κάτι σημαντικό, βρε αδελφέ, όπως και οι πάνω από εκατό εξεγέρσεις - επαναστάσεις των Ελλήνων αυτά τα χρόνια (χώρια η συμμετοχή τους σε διεθνείς πολέμους εναντίον της Τουρκίας). 

Αλλά τι λέω, εδώ προσπαθούν να μας πείσουν πως η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν κι αυτή κατακτητής, πως δεν ήταν ελληνική αλλά δυνάστης... και κατά έναν περίεργο τρόπο - και πατώντας στην άγνοια του λαού -  προσπαθούν να μας πείσουν πως οι Έλληνες ήμασταν μόνο στην "από 'δω μεριά" του Αιγαίου ακόμα και τότε. Οπότε το να "περάσουν" την άποψη πως απλά άλλαξε ο κατακτητής έρχεται ομαλά...

Δυστυχώς όλα αυτά σιγοντάρονται από το κράτος μας, ενώ ο λαός - του οποίου η άγνοια έχει καλλιεργηθεί εδώ και έναν αιώνα - απλά τα ακούει και δεν ξέρει τι να πιστέψει. Ένας λαός που δεν ξέρει από τι να πρωτοφυλαχτεί. Ένας λαός του οποίου οι συνεκτικοί ιστοί έχουν διαρραγεί, το εθνικό του συνεχές το ίδιο με την παρουσία τόσων αλλοδαπών στη χώρα, πλήττεται πλέον ανοιχτά στο ίδιο του το εθνικό φρόνημα. 

Είναι εφιαλτικά όλα αυτά. Είναι λες και κάποιοι έχουν ενοχληθεί που έγινε η επανάσταση του 1821 - αδυνατούμε να το πιστέψουμε, βέβαια - και έχουν βαλθεί να την ακυρώσουν. 

Δυστυχώς, αν συνεχίσουμε έτσι σε λίγο θα πάψουμε να υπάρχουμε ως έθνος - ίσως και πριν τα αποτελέσματα της υπογεννητικότητας.