Πρέσπες του Αιγαίου με ελληνικές υποχωρήσεις; Κι άλλη ήττα;

Ελληνικές υποχωρήσεις για να φτάσουμε σε συμφωνία με την Τουρκία;

Εμβρόντητοι οι Έλληνες άκουσαν χθες βράδυ τον πρωθυπουργό της χώρας να ανακοινώνει πως σκοπεύει να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία προκειμένου να επιλυθούν  το ελληνοτουρκικό ζήτημα, και πως στην πορεία των διαπραγματεύσεων μπορεί να γίνουν υποχωρήσεις από την ελληνική πλευρά. Είπε, επί λέξει:

«Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου μπορεί ενδεχομένως ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης. Αλλά το ερώτημα είναι θα μείνουμε με τη διαφορά αυτή ανεπίλυτη αν η Ιστορία μας προσφέρει μια ευκαιρία να τη λύσουμε; Προσέξτε θα τη λύσουμε με όρους οι οποίοι θα είναι προφανώς συμβατοί με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων…»  

Μια φράση που πάγωσε όλη την Ελλάδα.

Τι υποχωρήσεις;

Θέσεις που μπορεί να αποτελούν την αφετηρία της διαπραγμάτευσης;

Δηλαδή;

Πρώτα απ’ όλα, γιατί σπεύδουμε εμείς να πάμε σε διαπραγματεύσεις, και μάλιστα με το τουρκικό casus belli εν ισχύι; Ένα casus belli που έχει εκτοξευθεί εναντίον μας αν τολμήσουμε να ασκήσουμε ένα δικαίωμά μας. Ένα δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο (που εμείς επικαλούμαστε); Κανονικά, θα έπρεπε να φροντίσουμε να στριμώξουμε την Τουρκία και να την κάνουμε να άρει το casus belli πριν οποιαδήποτε συζήτηση, οποιουδήποτε επιπέδου, σε οποιοδήποτε forum (του ΝΑΤΟ μη εξαιρουμένου).

Αντί λοιπόν να συμβεί κάτι τέτοιο, εμείς συρόμαστε σε διαπραγμάτευση και πριν καλά – καλά αυτή αρχίσει, εμείς λέμε πως θα υποχωρήσουμε από τις αρχικές μας θέσεις.

Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

Δεν αντιλαμβάνεται ο κ. πρωθυπουργός πως έτσι δικαιώνει όλους εκείνους που ισχυρίζονται πως έχουμε ήδη ως χώρα παραχωρήσει εθνικά δίκαια και απλά περιμένουμε τις διαπραγματεύσεις για να υπάρχει ένα νομιμοποιητικό πλαίσιο (μετά ή άνευ θερμού επεισοδίου);

Και, επειδή δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως έχουν ήδη συμφωνηθεί παραχωρήσεις, τουλάχιστον δεν αντιλαμβάνεται ο κ. πρωθυπουργός ότι με αυτή τη φράση του είναι σαν να δηλώνει στην Τουρκία πως είναι υποχωρητικός, άρα μπορεί η Τουρκία να πιέσει και να διεκδικήσει περισσότερα;

Από εκεί και πέρα:

Από ποιες θέσεις μπορεί να υπάρξουν υποχωρήσεις;

Εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα δέχεται ως μόνη διαφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας (κακώς βέβαια, οφείλαμε να έχουμε θέσει πολλά θέματα στα οποία η Τουρκία έχει υπερβεί τα εσκαμμένα, όπως οι περιουσίες των Ελλήνων της Πόλης, Ίμβρος, Τένεδος, πογκρόμ του 1955 και πολλά άλλα), άσχετα αν τώρα τελευταία η φρασεολογία έχει τροποποιηθεί και μιλάμε για «θαλάσσιες ζώνες». Μήπως πρόκειται να υποχωρήσουμε στο θέμα της ατζέντας των διαπραγματεύσεων και δεχθούμε θέματα «τουρκικής» μειονότητας στη Θράκη, θέματα μουφτήδων, θέματα «γκρίζων ζωνών», αποστρατιωτικοποίηση νησιών ή όσα κατά καιρούς έχει αναφέρει η Τουρκία;

Κάτι τέτοιο θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, δεδομένου ότι και μόνο η αποδοχή τους στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης θα είναι μια τεράστια τουρκική νίκη, διότι στη συνέχεια η Τουρκία θα μπορεί να ισχυρίζεται πως η Ελλάδα τα αναγνωρίζει ως προβλήματα και διαφορές.

Με την ευκαιρία, να πούμε εδώ κάτι πολύ σημαντικό: δεδομένου ότι δεχόμαστε ως μόνη διαφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας (ακόμα κι αν το βαπτίσουμε «θέμα θαλασσίων ζωνών» όπως το λένε πλέον οι κυβερνώντες), γιατί ζητάμε να πάμε στη Χάγη;

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης λειτουργεί ως επί το πλείστον με πολιτικά κριτήρια.

Κανονικά, αν θέλαμε να προσφύγουμε σε κάποιο διεθνή θεσμό, έπρεπε να ζητήσουμε να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο, το οποίο στηρίζεται για τις αποφάσεις του στο Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, στη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπαίυ κλπ. Εμείς δεν είμαστε που επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί προτιμάμε τη Χάγη που στην πραγματικότητα είναι μια διαιτησία με πολικούς όρους;

Πάμε παρακάτω. Αν οι υποχωρήσεις από τις αρχικές θέσεις δεν αφορούν το περιεχόμενο της ατζέντας και τελικά συζητηθεί μόνο το θέμα των θαλασσίων ζωνών, οι υποχωρήσεις σε τι θα είναι;

Θα δεχθούμε ψαλίδισμα των χωρικών υδάτων ή εθνικού εναέριου χώρου;

Μειωμένη επήρεια νησιών;

Σε τι «μπορεί να χρειαστεί να υποχωρήσουμε»;

Και, γιατί;

Γιατί να υποχωρήσουμε;

Δεν πρόκειται να κερδίσουμε τίποτε, όσες υποχωρήσεις και να κάνουμε. Η Τουρκία την επόμενη στιγμή θα φέρει στην επιφάνεια τα επόμενα ζητήματα  -διαφορές. Έτσι κι αλλιώς εδώ και δεκαετίες της έχουμε αποδείξει πως είμαστε υποχωρητικοί, οπότε…

Ο κύριος πρωθυπουργός από χθές άνοιξε θέμα. Στην ουσία, έβαλε ο ίδιος φωτιά στα «μπατζάκια του» (όπως λέει ο λαός. Πρέπει να βγει και να ενημερώσει τον ελληνικό λαό καθαρά σε ποια θέματα πιστεύει πως μπορεί να υπάρχει περιθώριο υποχωρήσεων, πρώτα απ’ όλα.

Κάνει κάτι που δεν θέλει επειδή πιέστηκε από τους «συμμάχους»; Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να το μάθει, και μάλιστα με επίσημο τρόπο και όχι μέσα από διαρροές, οι οποίες δεν θα πείσουν κανέναν.

Φοβάται θερμό επεισόδιο ή πολεμική εμπλοκή; Να μας το πεί, διότι εμείς δε φοβόμαστε!(Με την ευκαιρία: επειδή ο Ερντογάν είναι τρομερά προβλέψιμος, αν επιχειρήσει να ανεβάσει την ένταση στο Αιγαίο αυτές τις μέρες, ας γνωρίζει πως όχι μόνο δε θα μας τρομάξει αλλά θα μας θυμώσει περισσότερο).  

Και, το κυριώτερο: να μας εξηγήσει για ποιο λόγο δε μας μίλησε για πιθανές υποχωρήσεις τόσο πριν τη συνάντηση στο Βίλνιους όσο και πριν τις εκλογές.