Ταραχές στη Γαλλία: τα αδιέξοδα της Δύσης είναι πλέον ορατά

Ταραχές στη Γαλλία για μια ακόμα φορά.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες έχουν συγκεντρώσει για μια ακόμη φορά την προσοχή του κόσμου στη χώρα αυτή. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια.

Από το θρυλλικό Μάη του ’68 μέχρι σήμερα υπάρχει μια σειρά περιπτώσεων που έχουν σημειωθεί ξεσηκωμοί και ταραχές – ξεχωρίζουν εκείνες του 2005 – οι οποίες συγκλονίζουν τον κόσμο. Ειδικά από το 2017 κι εντεύθεν, το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό. Είναι φανερό πως η Γαλλική κοινωνία βρίσκεται σε αναταραχή, και αυτό για μια σειρά λόγους.

Η πιο εύκολη ανάλυση, αυτή που βολεύει το σύστημα – ένθεν κακείθεν -  είναι αυτή που μας λέει πως για όλα αυτά φταίει το μουσουλμανικό στοιχείο που δεν ενσωματώνεται. Όσο κι αν αυτό είναι αλήθεια, όσο κι αν συμβάλλει στην αναταραχή θα πρέπει να αντιληφθούμε πως δεν είναι αυτή η γενεσιουργός αιτία. Αν δεν το αντιληφθούμε όλοι μας αυτό και αν δεν αλλάξει η πορεία που έχουν πάρει οι κοινωνίες τις Δύσης, έρχεται μεγάλο χάος.

Κατ’ αρχάς ας δούμε μερικά στοιχεία:

Ο πληθυσμός της Γαλλίας είναι περίπου 68.000.000 άνθρωποι, συνολικά στη Μητροπολιτική Γαλλία και στις υπερπόντιες κτήσεις της. Στη Μητροπολιτική Γαλλία (δηλαδή στο τμήμα της εκείνο στη ΝΔ Ευρώπη) ζει το 96% περίπου του πληθυσμού της, γύρω στα 65.000.000 άνθρωποι. Από αυτούς, το 85% ζει σε αστικές περιοχές.

Ένα ποσοστό γύρω στο 20% του πληθυσμού αποτελείται από μετανάστες πρώτης, δεύτερης ή και τρίτης γενιάς (από την εποχή της αποικιοκρατίας, δηλαδή). Από αυτούς οι μισοί (δηλαδή το 11%  του πληθυσμού) είναι μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς, το 36% των οποίων, σύμφωνα με στοιχεία του 2021 έχουν λάβει τη γαλλική υπηκοότητα. Το 47,5% των μεταναστών προέρχεται από την Αφρική (κυρίως από Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία με αντίστοιχα ποσοστά – επί του συνόλου των μεταναστών – 12,7%, 12% και 4,5%), το 33% από Ευρώπη και το 13,6% από Ασία.

Η πραγματικότητα αποδεικνύει πως οι πολιτικές της ΕΕ ήταν λανθασμένες

Μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ και την ενοποίηση της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η – κυρίαρχη πια – Δύση προχώρησε στην εφαρμογή των σχεδίων της. Κυρίαρχη θέση στα σχέδια αυτά κατείχε η παγκοσμιοποίηση και η αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Στα σχέδια αυτά, επίσης, προβλεπόταν η άνοδος της Γερμανίας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, για γεωπολιτικούς λόγους, ενώ οι ανησυχίες της Γαλλίας διασκεδάστηκαν με το ενιαίο νόμισμα, μέσω του οποίου υποτίθεται πως η ισχυρότερη οικονομικά Γαλλία θα μπορούσε να συγκρατεί τα ηνία της Γερμανίας. Επρόκειτο για παραμύθι, φυσικά, καθώς η πραγματικότητα εξελίχθηκε σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του ενιαίου νομίσματος (Ευρώ) με αποτέλεσμα η Γαλλία πλέον να είναι μια «χώρα του Ευρωπαϊκού νότου».

Οι πολιτικές αυτές, που εκπορεύθηκαν από την ακόρεστη απληστία των ελίτ, και την ανάγκη για φθηνά εργατικά χέρια αλλά και για τη σταδιακή εξαφάνιση των εργασιακών δικαιωμάτων ήταν που οδήγησαν στην αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς τις Δυτικές χώρες – και τη Γαλλία ανάμεσά τους. Προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις από τους γηγενείς πληθυσμούς καλλιεργήθηκε – από τη δεκαετία του 1970 ακόμα – η αποστασιοποίηση από τις έννοιες πατρίδα, έθνος, θρησκευτική πίστη (και η περιθωριοποίησή τους από ένα σημείο και μετά).

Σ’ αυτά τα πλαίσια, η Γαλλία προσπάθησε να εφαρμόσει πολιτικές ενσωμάτωσης, πολιτικές όμως που ήταν καταδικασμένες να αποτύχουν. Οι μετανάστες δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν υποχωρήσεις στο θέμα των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων (και μπράβο τους γι’ αυτό), ενώ την ίδια στιγμή τα οικονομικά αδιέξοδα οδηγούσε σε πτώση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου του πληθυσμού της χώρας.

Σ’ αυτό το εκρηκτικό μίγμα ήταν αναπόφευκτο να υπάρξουν διαμαρτυρίες που οδήγησαν σε ταραχές. Ας θυμηθούμε τα γεγονότα με τη διαμάχη για τη μαντήλα, τα γεγονότα του 2005 και του 2007, τα γεγονότα με το Charlie Hebdo και διάφορα άλλα… ας θυμηθούμε τις μεγάλες διαδηλώσεις στους δρόμους της Γαλλίας την τελευταία εικοσαετία, τα Κίτρινα Γιλέκα…

Τα Κίτρινα Γιλέκα μας δείχνουν το χάσμα ανάμεσα στην γαλλική κυβέρνηση και τους Γάλλους

Για τους μουσουλμάνους είναι φυσικό να θέλουν να διατηρήσουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα, ακόμα και την αντιπαλότητα προς τους οπαδούς άλλων θρησκειών που εκπηγάζει από αυτήν. Είναι επίσης φυσικό για τους μη μουσουλμάνους να αντιλαμβάνονται αυτήν την εχθρότητα και να νιώθουν την ανάγκη να προστατευθούν. Κι όλα αυτά χωρίς να μπούμε σε ακραίες ιδεολογικές αντιλήψεις και ενέργειες (που και αυτές δυστυχώς υπάρχουν), και από τις δύο πλευρές!

Υπάρχει κάτι χαρακτηριστικό σε όλες τις δυτικές κοινωνίες: το κράτος ΠΟΤΕ δεν «ακούει» αιτήματα διαμαρτυριών και διαδηλώσεων, αλλά πάντα χρησιμοποιεί το νομικό του οπλοστάσιο, τη δικαστική του εξουσία και τις δυνάμεις καταστολής προκειμένου να λυγίσει και να υποτάξει όσους διαμαρτύρονται. Αυτό συμβαίνει φυσικά και στη Γαλλία, και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι σε άλλες χώρες.

Αυτό έχει διπλό αποτέλεσμα:

από τη μια πλευρά αυτοί που διαμαρτύρονται απογοητεύονται επειδή βλέπουν ότι παρά τις διαμαρτυρίες τους δεν αλλάζει τίποτε,

ενώ από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις καταστολής νοιώθουν όλο και πιο οχυρωμένες νομικά στο να σκληρύνουν τις μεθόδους τους, καθώς βλέπουν πως το κράτος φροντίζει να τους κατοχυρώνει. Οι περιπτώσεις αστυνομικών που αθωώθηκαν είναι πολλές, ενώ από το 2017 ψηφίστηκε στη Γαλλία νόμος που επιτρέπει στον αστυνομικό να πυροβολεί για να σταματήσει ένα όχημα που ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ να κινηθεί απειλητικά. Αποτέλεσμα: από το 2020 έχουν σημειωθεί 21 θάνατοι από πυρά αστυνομικών σε αστυνομικούς ελέγχους (η πλειοψηφία αφορούσε άτομα αφρικανικής ή ασιατικής καταγωγής), 13 από αυτούς τον τελευταίο χρόνο.

Δεδομένου ότι οι αστυνομικοί συνήθως δεν καταδικάζονται ενώ η σκληρότητα της καταστολής αυξάνεται (όχι μόνο εναντίον μεταναστών αλλά γενικότερα), το αίσθημα της αδικίας αυξάνεται διαρκώς. Για κάποιους αυτό σημαίνει πως «βρίσκονται σε πόλεμο» - και δεν είναι μόνο μετανάστες.

Αίσθημα, αδικίας, αίσθημα «δεν πάει άλλο», αίσθημα «με τις διαδηλώσεις δε γίνεται τίποτε»…. Τι μένει; Ειδικά όταν υπάρχουν παντού μυστικές υπηρεσίες που προσπαθούν να κάνουν τα δικά τους, ειδικά όταν υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα νεανικού πληθυσμού που θεωρεί το σύστημα ως εχθρό του που πρέπει να καταστρέψει, με το μεγαλύτερο μέρος να προέρχεται από χώρες που δεν είναι ταμπού η χρήση βίας; Η δράση πάντα φέρνει αντίδραση, μην το ξεχνάμε αυτό.

Υπάρχουν δύο σημεία ακόμα που πρέπει να σταθούμε:

Το ένα είναι το γεγονός ότι τα επεισόδια αυτή τη φορά επεκτάθηκαν και εκτός Γαλλίας. Αυτό βέβαια δεν μας προκαλεί κατάπληξη, δεδομένου ότι τα αδιέξοδα των δυτικών κοινωνιών είναι πλέον κάτι παραπάνω από ορατά, όμως θα πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοικτά για να δούμε τι σηματοδοτεί. Οι καιροί, ειδικά στον τομέα της Γεωστρατηγικής, είναι εξαιρετικά πονηροί.

Το δεύτερο είναι το γεγονός της επίθεσης στο σπίτι του δημάρχου της πόλης Λ’Αι λε Ροζ. Η μορφή των επεισοδίων ήταν λίγο πολύ η συνηθισμένη – με εξαίρεση την εμφάνιση πυροβόλων όπλων από αυτούς που διαμαρτύρονταν, που κι αυτό συνιστά κλιμάκωση – με επιθέσεις σε κτίρια, καμένα οχήματα, λεηλασίες κλπ., όμως δε φαίνεται να υπάρχει κάποιο σχέδιο σε κανένα επίπεδο. Η επίθεση στο σπίτι του δημάρχου, όμως, είναι κάτι άλλο, και μένει να δούμε αν πρόκειται για κάτι τυχαίο ή για μια ακόμη κλιμάκωση. Σε κάθε περίπτωση, ο μιμητισμός δεν προοιωνίζει τίποτε καλό είτε για τη συνέχεια των επομένων ημερών είτε για την «επόμενη φορά»…

Όπως είπαμε και προηγουμένως, η δράση φέρνει αντίδραση. Ήταν συνεπώς αναμενόμενο να βγούν στους δρόμους πολίτες εναντίον των «ταραξιών» και σε αρκετές περιπτώσεις να συγκρουστούν μαζί τους. Λογικό, φυσιολογικό και αναμενόμενο, ταυτόχρονα όμως δυναμώνει το διχασμό.

Για τη Γαλλία το αδιέξοδο όχι απλά είναι ορατό αλλά και πλησιάζει ante portas με μεγάλη ταχύτητα. Δεν είναι μόνο το πρόβλημα των μουσουλμάνων ή το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης, ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Είναι συνολικό πρόβλημα της κατεύθυνσης που πήρε η Γαλλία από το 1990 και μετά, υιοθετώντας το μοντέλο που ακολουθεί μέχρι σήμερα. Το μοντέλο ενός κράτους που αυξάνει τις οικονομικές αντιθέσεις, το μοντέλο ενός κράτους που πλησιάζει επικίνδυνα το Old Regime (άσχετα αν στη θέση του βασιλιά και των ευγενών σήμερα βρίσκονται τα μέλη των ελίτ) σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα των πολιτών. Ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο εκλείψουν οι παράνομοι μετανάστες, το κράτος θα κατευθύνεται ολοταχώς προς τα αδιέξοδά του.

Η Γαλλία είναι ένα καζάνι που βράζει

Και φυσικά, ένα κράτος που αναβιώνει το Old Regime δε μπορεί και δεν θα γίνει αρεστό από κανέναν πολίτη, ειδικά στη Γαλλία. Αν λοιπόν, κάποιοι στη Δύση ονειρεύονται τέτοια μοντέλα κράτους, ας το ξανασκεφτούν διότι αυτές οι εποχές έχουν περάσει. Κάνουν λάθος λοιπόν όσοι πιστεύουν πως όλο αυτό οφείλεται αποκλειστικά στους παράνομους μετανάστες και πως αν αυτοί εκδιωχθούν θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Η καρδιά του προβλήματος, ακόμα και τότε θα παραμένει ζωντανή.

Μπορεί αυτή τη φορά η πλειοψηφία αυτών που ξεσηκώθηκαν να είναι μετανάστες και μουσουλμάνοι, δεν είναι όμως η συντριπτική πλειοψηφία. Αυτό ας το έχουμε στο νου μας διότι λέει πολλά.

Επιπλέον ας έχουμε στο νου μας πως οι μεταναστευτικές ροές όχι μόνο δεν πρόκειται να περιοριστούν αλλά αναμένεται να αυξηθούν (αυτό επιθυμούν οι ελίτ, αυτό θα εφαρμόσουν τα κράτη) με όλα τα επακόλουθα που αυτό συνεπάγεται.

Να θυμόμαστε επίσης πως έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στη Δύση (και ειδικότερα στη Γαλλία) εκτός από τους παράνομους μετανάστες υπάρχουν και αυτοί που έχουν ήδη αποκτήσει υπηκοότητα. Αυτοί πως θα φύγουν; Υπ’ όψιν, οποιαδήποτε νομοθετική ρύθμιση τέτοιων θεμάτων είτε θα αφορά και τους γηγενείς πληθυσμούς είτε θα μπορεί να επεκταθεί και σε αυτούς (εκτός αν θεωρήσουμε αξιόπιστες τις πολιτικές ηγεσίες). Η περίοδος του κορονοϊού έδειξε πολλά…

Με απλά λόγια: έχουμε μπλέξει πολύ άσχημα…

Κλείνοντας, θα θέλαμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις πάνω σε  θέματα που προς το παρόν περνούν απαρατήρητα:

Όπως γράψαμε πιο πάνω, οι καιροί ειδικά σε επίπεδο γεωστρατηγικής είναι εξαιρετικά πονηροί. Με τη Δύση σε έναν υβριδικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας η εσωτερική συνοχή των κρατών της είναι πιο σημαντική από ποτέ. Μέχρι στιγμής βέβαια τα πράγματα στη Γαλλία βρίσκονται στο επίπεδο ενός διχασμού που δεν έχει ακόμα εκφραστεί με πράξεις, κανείς όμως δεν ξέρει πως μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα ακόμα κι αν η τωρινή αναταραχή εκτονωθεί. Υπάρχουν πολλά φυτίλια για να ανάψει νέα φωτιά και, όπως φάνηκε, κανείς δε μπορεί να αποκλείσει την όποια κλιμάκωση.

Ακόμα όμως κι αν δεν απειληθεί η συνοχή της Γαλλίας υπάρχουν χώρες στο δυτικό στρατόπεδο που θα επιθυμούσαν την αποδυνάμωσή της. Η Ιστορία μας δείχνει πολλά…

Ένα τελευταίο: έχουμε μήπως υπ’ όψιν μας καμιά χώρα (προς τα ανατολικά μας) που να αρέσκεται να εμφανίζεται ως ο προστάτης των μουσουλμάνων (και αυτή που μπορεί να τους επηρεάσει) και να μη διστάζει να παίζει αυτό το χαρτί σε τυχόν παζάρια της με τη Δύση (και δε μπορούμε να εξαιρέσουμε τη Γαλλία) προς ίδιον όφελος;