Για μια ακόμη φορά το ΝΑΤΟ στηρίζει την Τουρκία εις βάρος μας...

Για μια ακόμα φορά το ΝΑΤΟ υπέρ της Τουρκίας εις βάρος μας

Στη Σύνοδο των Υπουργών Άμυνας των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ που έγινε στις 15 – 16 Ιουνίου συζητήθηκε, ανάμεσα σε άλλα και η ενεργοποίηση περιφερειακών σχεδίων αντίδρασης σε πιθανή ρωσική επίθεση. Είναι η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο (σε τόσο μεγάλη έκταση) από τη λήξη του Ψυχρού πολέμου, και ίσως από παλαιότερα ακόμα.

Τα σχέδια ωστόσο δεν εγκρίθηκαν, λόγω της στάσης της Τουρκίας σε μια σειρά θέματα. Το ένα είναι η στάση της στο θέμα της εισόδου της Σουηδίας, που η Τουρκία συνεχίζει να εμποδίζει μέχρι την εκπλήρωση των όρων που έχει θέσει στη Σουηδία.

Οι άλλοι δύο λόγοι έχουν ελληνικό ενδιαφέρον.

Ο ένας είναι το θέμα της Κύπρου, όπου βέβαια είναι γνωστές οι εντάσεις, μόνο που αυτή τη φορά οι Τούρκοι ζήτησαν στους σχετικούς χάρτες να μην αναγράφεται το όνομα «Κυπριακή Δημοκρατία» στις περιοχές δράσεις του ΝΑΤΟ, αλλά να αναφέρονται απλά συντεταγμένες. Το εξοργιστικό εδώ είναι ότι οι ΗΠΑ κατέθεσαν ως συμβιβαστική πρόταση (για να μην αντιδράσει η Ελλάδα) τη σκέψη να χρησιμοποιούνται συντεταγμένες όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο!

Κάτι, δηλαδή, που ήταν ακόμη πιο επωφελές για την Τουρκία – αφού σε μια τέτοια περίπτωση θα συνέβαινε το ίδιο και για την περιοχή του Καστελόριζου – και πιο άσχημο για την Ελλάδα.

Ο άλλος λόγος είναι το αίτημα από την πλευρά της Τουρκίας να ονομάζονται από εδώ και στο εξής στους σχετικούς χάρτες «Τσανάκαλε» τα Στενά των Δαρδανελίων και «Στενά Ιστανμπούλ» τα Στενά του Βοσπόρου, και να χρησιμοποιείται για την περιγραφή και των δύο στενών ο όρος «Τουρκικά Στενά». Εδώ, το εξοργιστικό από την πλευρά των ΗΠΑ ήταν πως πρότειναν ως συμβιβασμό να αποκαλεί τα Στενά όπως επιθυμεί η κάθε χώρα. Βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν η στάση αυτή των ΗΠΑ, καθώς με αυτό που πρότειναν τον ενισχύουν στην αμφισβήτηση των Συνθηκών του Μοντρέ και κατ’ επέκτασιν και της Λωζάνης.

Μέχρι στιγμής, κάποιοι στη Δύση διέρρευσαν πως η αποτυχία της συνάντησης οφείλεται στην Τουρκία, ενώ η Τουρκία κατηγορεί για την αποτυχία την Ελλάδα που δε δεχόταν τις τουρκικές προτάσεις (οι Τούρκοι μάλιστα λένε πως οι πιο πολλοί υπουργοί δε στήριξαν την Ελλάδα).

Σ’ αυτό το σημείο κρίνουμε απαραίτητο να πούμε το εξής:

Το ΝΑΤΟ δεν είναι αντιτουρκική συμμαχία (αυτό φανταζόμαστε δεν το αμφισβητεί κανείς, αφού άλλωστε και η Τουρκία είναι μέλος του). Επιπλέον, δεν ενδιαφέρεται για τις μεταξύ των μελών του αντιδικίες ή επεκτατικές βλέψεις εκτός αν απειλείται η συνοχή του. Αν λοιπόν κάποιοι περιμένουν από το ΝΑΤΟ ή τις ΗΠΑ να κάνουν «ντα» τον «κακό Τούρκο», ζουν στον κόσμο τους.

Θα αναρωτηθεί κάποιος «γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζουν εμάς που έχουμε δίκιο αλλά τον Τούρκο που έχει άδικο;» Η απάντηση είναι απλή:

Αυτό που ενδιαφέρει τη συμμαχία είναι να «κατέχει» το χώρο Ελλάδας – Τουρκίας. Λίγο την ενδιαφέρει αν η Καβάλα, η Νάξος ή η Κρήτη, φερ’ ειπείν, ανήκουν στην Ελλάδα ή την Τουρκία, αρκεί να ανήκουν σε χώρα του ΝΑΤΟ. Όταν λοιπόν η Τουρκία διεκδικεί ενώ εμείς δε διεκδικούμε τίποτε, όταν η Τουρκία κινείται εναντίον μας (Σεπτεμβριανά 1955, Αττίλας, Ίμια κλπ.) κι εμείς κάνουμε διαρκώς πίσω και επιπλέον μονίμως τονίζουμε την ανάγκη διατήρησης της ενότητας της συμμαχίας, ποιός φαίνεται «δεδομένος»;

Από την άλλη, η Τουρκία έχει δείξει πως δε διστάζει να πάει κόντρα στη συμμαχία αν κρίνει πως αυτό επιτάσσει το εθνικό της συμφέρον (και πολύ καλά κάνει, εδώ που τα λέμε). Όσες φορές κι αν κινήθηκε εναντίον μας φρόντισε να καταστήσει σαφές πως δεν κάνει πίσω στα «εθνικά της δίκαια» (ό,τι αυτή θεωρεί ως τέτοια, τουλάχιστον), ενώ οι δικές μας ηγεσίες απλά αποδέχονταν τα τετελεσμένα. Με κάποιους «πατριωτικούς» λόγους για εσωτερική κατανάλωση, πάντα, αλλά πάντως υποχωρούσαν στα τετελεσμένα.

Γιατί, λοιπόν, να ασχοληθεί περισσότερο η «συμμαχία», αφού ο δικός της στόχος (η διατήρηση της συνοχής) εξασφαλιζόταν;

Υπάρχει ωστόσο κάτι σ’ όλο αυτό που δείχνει ένα παράθυρο γεωπολιτικής ευκαιρίας, που άλλωστε έχει ανοιχτεί εδώ και ενάμισυ χρόνο. Όμως, αμφιβάλλουμε αν θα σκεφτεί κάποιος να τολμήσει να το εκμεταλλευτεί. Σ’ αυτό το τελευταίο όμως, θα επανέλθουμε σε επόμενο άρθρο.