 |
| Κλονίζονται οι συμμαχίες της Ελλάδας με ΗΑΕ, Σ. Αραβία, Αίγυπτο; |
Πριν από λίγα χρόνια η Ελλάδα ξεκίνησε τη σύναψη «συμμαχιών» και συνεργασιών με μια σειρά μουσουλμανικών χωρών (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο) ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να δημιουργήσει ερείσματα και συμμαχίες στο μουσουλμανικό κόσμο και να περιορίσει τη διείσδυση της Τουρκίας στις χώρες αυτές, ενώ ταυτόχρονα ήλπιζε και σε επενδύσεις.
Σήμερα η πολιτική αυτή είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης – αν δεν έχει ήδη καταρρεύσει.
Η Αίγυπτος και η Τουρκία αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις (προχωρούν σε ανταλλαγή πρέσβεων) και ταυτόχρονα προωθούν τη συνεργασία τους προς μεγάλη χαρά της Δύσης που επιθυμούσε διακαώς κάτι τέτοιο.
Να σημειωθεί εδώ πως η συμφωνία Ελλάδας Αιγύπτου για την Μερική Οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών όχι μόνο δεν είναι πλήρης και οριστική, αλλά στην ουσία «υποδεικνύει» στην Αίγυπτο πως να κινηθεί από εδώ και πέρα …σε μια κατεύθυνση που θα είναι εις βάρος μας. Και βέβαια εμφιλοχωρεί κι εδώ ο κίνδυνος μιας νέας προσφυγής στη Χάγη σε περίπτωση που η Αίγυπτος ζητήσει αναθεώρηση της ρύθμισης επειδή θίγονται τρίτα κράτη.
Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τα ΗΑΕ. Οι σχέσεις των Εμιράτων με την Τουρκία έχουν αναθερμανθεί, συμφωνίες υπογράφονται και το χρήμα θα ρεύσει στην Τουρκία – που το έχει ανάγκη για να ενισχύσει την οικονομία της. Να σημειωθεί εδώ πως τυχών αλλαγή της θέσης των ΗΑΕ στο θέμα του εμφυλίου της Λιβύης μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε αναγνώριση από την πλευρά τους του «τουρκολιβυκού μνημονίου» με ό.τι συνεπάγεται αυτό για εμάς.
Και βέβαια, η Σαουδική Αραβία ενοχλημένη και από τη στάση των ΗΠΑ σε θέματα παραγωγής πετρελαίου αλλά και θέλοντας να έχει εξασφαλισμένα τα νώτα της στα μέτωπα της Υεμένης, του Ιράν και του Ιρακ έχει ξεκινήσει κι αυτή να συνεργάζεται πιο στενά με την Τουρκία. Η «εκχώρηση» από την τελευταία προς τη Σ. Αραβία της συνέχισης της δίκης για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Κασόγκι μόνο τυχαία δε μπορεί να χαρακτηριστεί.
Να διευκρινίσουμε κάτι: η στροφή αυτή των αραβικών κρατών δε σημαίνει βέβαια πως θα διακοπούν οι σχέσεις τους με την Ελλάδα. Είναι αυτονόητο όμως πως για τα κράτη αυτά η Ελλάδα περνά σε δεύτερη μοίρα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη στόχευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (το ενδιαφέρον είναι πως ακόμα κι αν, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, η στόχευση των ελληνικών κινήσεων ήταν να ικανοποιηθεί η επιθυμία της Δύσης για στρίμωγμα του Ερντογάν, και πάλι η στόχευση αποτυγχάνει).
Αν το δούμε ρεαλιστικά, βέβαια, όλο αυτό που γίνεται είναι απόλυτα φυσιολογικό.
Όταν ξεκίνησαν αυτές οι συνεργασίες της Ελλάδας, η χώρα μας είχε να ελπίζει σε πολλά: συνεργασία στους τομείς της μεταφοράς φυσικού αερίου, απόκτηση ερεισμάτων στο μουσουλμανικό κόσμο, στρίμωγμα της Τουρκίας κ.α.. Οι τρεις αυτές χώρες, πάλι, μπορούσαν να ελπίζουν για τη διανομή του φυσικού αερίου (με ζωντανό ακόμη τον EASTMED), μπορούσαν να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους στον Ερντογάν και, από εκεί και πέρα, είχαν κάποια αόριστη ελπίδα να τους δει η Δύση κάπως πιο ευνοϊκά.
Σήμερα όλα αυτά δεν υφίστανται. Ο EASTMED πνέει τα λοίσθια πλέον (η Τουρκία στον τομέα αυτό έχει να προσφέρει λύσεις στις τρεις χώρες), ο άξονας Άγκυρας – Πεκίνου έχει πλέον σημαντική δυναμική και προσφέρει κι αυτός διεξόδους ενώ η στάση της Δύσης δεν άλλαξε.
Επιπλέον, η Τουρκία έχει υπέρ της ένα σημαντικό παράγοντα: τη θρησκεία. Μπορεί παλαιότερα ο Ερντογάν να είχε κατηγορηθεί από τις τρεις αυτές χώρες για υποστήριξη στα κινήματα της Αραβικής Άνοιξης, ωστόσο τον τελευταίο καιρό δείχνει να ασχολείται περισσότερο με θέματα «παντουρκισμού» και όχι «πανισλαμισμού». Ο λόγος της Τουρκίας όμως πάντα συγκινεί – και έχει πέραση – στους μουσουλμάνους, περισσότερο από το λόγο των ηγετών των τριών αυτών χωρών, πράγμα που σημαίνει πως οι τελευταίοι δεν τον θέλουν εχθρό τους. Ποιος ρισκάρει νέους ξεσηκωμούς, όταν και η Δύση έχει βάλει τα κράτη αυτά στον πάγο;
Η Τουρκία λοιπόν φροντίζει να χρησιμοποιεί τους όποιους πολλαπλασιαστές ισχύος έχει (π.χ. κοινή θρησκεία, αγωγοί φυσικού αερίου). Η Ελλάδα πότε θα το κάνει αυτό;
Η χώρα μας, σε αντίθεση με την Τουρκία δεν έχει κάποιο αδελφό ή συγγενές έθνος εκτός από την Κύπρο, έχει όμως έναν πολλαπλασιαστή ισχύος που αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει: την Ορθοδοξία. Ακόμα χειρότερα, έχει φροντίσει με τη στάση της να καταστήσει τις υπόλοιπες ορθόδοξες χώρες αν όχι εχθρικές τουλάχιστον καχύποπτες απέναντί της.
Χώρες με τις οποίες θα μπορούσε να συνάψει πραγματικές συμμαχίες εναντίον κοινών πραγματικών κινδύνων και εχθρών, τις κρατά είτε μακριά είτε τις αντιμετωπίζει περίπου ως εχθρικές.
Αντίθετα βλέπουμε τη χώρα μας να θεωρεί ως φιλικές και συμμαχικές χώρες με αντίπαλα γεωπολιτικά συμφέροντα και δεδομένη ανθελληνική στάση (Γερμανία, Μ. Βρετανία κ.α.) και να ευθυγραμμίζεται μαζί τους ακόμη και σε θέματα που είναι ενάντια στα συμφέροντά της – για να μην αναφέρουμε στο γεγονός ότι πολλές φορές χάριν των «συμμάχων» τορπιλίζονται οι δεσμοί με χώρες που θα μπορούσαν να είναι πραγματικοί σύμμαχοι και όχι «σύμμαχοι».
Θα σταματήσει ποτέ αυτός ο παραλογισμός;
Αν όχι, ας θεωρήσουμε δεδομένο πως η καταστροφή είναι μπροστά μας.
Και μην ελπίζουμε στους «συμμάχους» που έχουμε επιλέξει, διότι τα συμφέροντά τους είναι με την Τουρκία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου