EASTMED τέλος, συνεκμετάλλευση του Αιγαίου προ των πυλών!

Αγωγός φυσικού αερίου

 Πριν τρεις μέρες (15 Μαΐου) ο Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου Γιώργος Παπαναστασίου δήλωσε πως σχεδιάζεται η κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Κύπρο για σκοπούς υγροποίησης και ηλεκτροπαραγωγής. Το έργο θα αφορά στην μεταφορά φυσικού αερίου στην Κύπρο, την υγροποίηση του και ακολούθως την μεταφορά του με πλοία στην Ευρώπη.

Όπως είπε, ο East Med θα είναι ένας διάδρομος, ο οποίος παραμένει. Αντί αγωγός ο οποίος να είναι μία σύνδεση του Ισραήλ με την Ευρώπη, θα είναι ένας εικονικός (virtual) αγωγός ο οποίος θα συνδέει την Κύπρο με την υπόλοιπη Ευρώπη σε μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Το γεγονός δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξή τους από τον EASTMED ήταν πραγματικά θέμα χρόνου να το δούμε και στην πράξη. Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν Έλληνες που δεν αντιλαμβάνονται πως δεν υπήρχε περίπτωση οι ΗΠΑ να στηρίξουν τη στρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας.

Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ανθελληνισμού· είναι απλή, τυπική εφαρμογή της πραγματικότητας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί.

Ας το εξηγήσουμε επιγραμματικά:

Από το 1950 και εντεύθεν η Τουρκία έχει επενδύσει ιδιαιτέρως στην προώθηση των συμφερόντων της εντός της ΗΠΑ, σε αντίθεση με τη χώρα μας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, με την ταυτόχρονη είσοδο των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ οι σχεδιασμοί των ΗΠΑ εναντίον της ΕΣΣΔ να δίνουν ειδικό βάρος στην Τουρκία και δευτερεύοντα ρόλο στην Ελλάδα (η ρεαλιστική γεωπολιτική προσέγγιση καταδεικνύει το σφάλμα αυτής της οπτικής).

Χιλιάδες στελέχη, δημοσιογράφοι, πολιτικοί των ΗΠΑ υποστήριξαν αυτή την οπτική – το πως και το γιατί δεν αφορά στο παρόν άρθρο). Τεράστια κεφάλαια επενδύθηκαν στο σχεδιασμό αυτό. Τεράστια συμφέροντα, πλέον, εξαρτώνται από αυτό. Σήμερα είναι εμφανές πως η αντιμετώπιση της Ρωσίας ή της Κίνας από τις ΗΠΑ χωρίς την Τουρκία στο δυτικό στρατόπεδο είναι τουλάχιστον προβληματική ή και ανέφικτη, λόγω ακριβώς αυτών των σχεδιασμών. Η ανατροπή αυτών των σχεδιασμών (η διόρθωση δηλαδή του λάθους) απαιτεί αρκετό χρόνο και χρήμα, ενώ παράλληλα στρατιές ολόκληρες στελεχών του βαθέος κράτους των ΗΠΑ θα βρεθούν σε δύσκολη θέση, ακόμα και οικονομική.

Αυτά πρέπει εμείς οι Έλληνες να τα έχουμε πάντα στο νού μας.

 

Η στάση της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ

Κατόπιν όλων αυτών είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς τους λόγους για τους οποίους η στάση των ελληνικών κυβερνήσεων στην ουσία «άδειασε» τον EASTMED. Τα συμφέροντα της χώρας και της Κύπρου περνούν πάντα σε δεύτερη μοίρα μπροστά στα συμφέροντα των συμμάχων, όπως έχει φανεί ξεκάθαρα στο σύνολο σχεδόν των σχετικών περιπτώσεων: Κυπριακό τη δεκαετία του 1950, Μακεδονικό την ίδια δεκαετία, πογκρόμ κατά Ελλήνων  στην Κωνσταντινούπολη, εισβολή στην Κύπρο το 1974, ανακήρυξη ψευδοκράτους, Σκοπιανό, Βορειοηπειρωτικό… Το να περιμένουμε κάτι διαφορετικό θα ήταν τουλάχιστον αφελές.

Το Ισραήλ από την πλευρά του κοιτάζει το συμφέρον του. Αυτό που θέλει είναι να γίνει η δουλειά του, ασχέτως αν αυτό γίνει με αγωγό ή με δεξαμενόπλοια. Όταν εμείς που καιγόμαστε σφυρίζουμε αδιάφορα, γιατί να ενοχληθεί το Ισραήλ; Πολύ καλά κάνει, λοιπόν.

Όσο για την Κύπρο, δεν τις αφήσαμε και επιλογές. Στην ουσία την αδειάσαμε. Είναι τουλάχιστον ανόητο να αναζητηθούν ευθύνες από μια χώρα τόσο αδύναμη. Πολύ καλά κάνει κι αυτή, λοιπόν.

 

Συνεκμετάλλευση προ των πυλών!

Υπάρχει όμως και χειρότερο:

Όλα τα σημάδια δείχνουν πως η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο (στην πραγματικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο) είναι προ των πυλών. Τα «μεγάλα» πολιτικά κόμματα δεν διαψεύδουν σχετικές αναφορές ενώ από την άλλη μεριά πυκνώνουν οι υποστηρικτές – προπαγανδιστές στην πραγματικότητα, έχουμε ξεπεράσει το στάδιο των «λαγών», αυτών δηλαδή που λένε κάτι για να ανιχνευτούν αντιδράσεις - της ιδέας. Τους ακούμε κάθε μέρα.

Ακόμα και η μη επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, ο μη καθορισμός ΑΟΖ με Κύπρο και – κυρίως! – ο τρόπος με τον οποίο έγινε ο καθορισμός ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο (και δεν αναφερόμαστε μόνο στην αποδοχή μειωμένης επήρειας των νησιών) και μια σειρά από άλλες κινήσεις καταδεικνύουν πως οδεύουμε σε συνεκμετάλλευση. Μια κατάσταση που εξυπηρετεί την Τουρκία και τη «συμμαχία» αλλά είναι όλεθρος για την Ελλάδα.

Η σκέψη για προσφυγή, άλλωστε, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και όχι στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας στο Αμβούργο, μαρτυρά πολλά….

Συμπέρασμα: ετοιμαστείτε για νέες ταπεινώσεις…