"Συνεκμετάλλευση" του Αιγαίου: ο νέος Δούρειος Ίππος

Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας

Μπορεί για κάποιους να φαντάζει εύκολη λύση ώστε να αποφύγουμε την κρίση και τον πόλεμο με το μεγάλο εχθρό που λέγεται Τουρκία, στην πραγματικότητα όμως η συνεκμετάλλευση είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του παρόντος άρθρου: ο Δούρειος Ίππος που θα οδηγήσει στην οριστική άλωση. Μια τελευταία Κερκόπορτα

Το πρώτο που θα πρέπει να πούμε εδώ είναι πως η συνεκμετάλλευση δεν αφορά μόνο το Αιγαίο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο. Θυμηθείτε, η Τουρκία αμφισβητεί πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, σκεφτείτε το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης με το Καστελόριζο, θυμηθείτε ότι στις γκρίζες ζώνες και στα νησιά με αμφισβητούμενο καθεστώς οι Τούρκοι περιλαμβάνουν και τη Γαύδο (νότια της Κρήτης) και θα καταλάβετε πολλά. Ακόμα κι αν τα δημοσιεύματα των ημερών μας ομιλούν μόνο για το Αιγαίο οι ορέξεις της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικές. Επιπλέον, ακόμα κι αν οι συζητήσεις ξεκινήσουν για το Αιγαίο με τη στενή έννοια, είναι απλά θέμα χρόνου – και μάλιστα ελαχίστου – να επεκταθεί η συζήτηση. Άλλωστε η συνεκμετάλλευση του «με τη στενή έννοια» Αιγαίου δεν επιλύει κανένα γεωπολιτικό πρόβλημα της Τουρκίας, σε αντίθεση με το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου.

Τι σημαίνει λοιπόν συνεκμετάλλευση; Σημαίνει, πολύ απλά, πως ο άδικος διεκδικητής επιβραβεύεται. Σημαίνει πως η Ελλάδα δείχνει, για μια ακόμη φορά πως δεν έχει πρόβλημα να παραχωρήσει εδάφη (πληθυσμούς έχει ήδη δείξει επανειλημμένα πως δεν έχει πρόβλημα να παραχωρήσει).

Σημαίνει πως αποδεχόμαστε το δικαίωμα της Τουρκίας να πατήσει πόδι στο Αιγαίο – για οικονομικούς λόγους, δήθεν, αρχικά, άσχετα αν στη συνέχεια αυτό θα έχει και άλλες προεκτάσεις. Σημαίνει στην πραγματικότητα εκχώρηση εθνικών δικαιωμάτων. 

Σημαίνει μια τεράστια εθνική ήττα.

Θα μας πει κάποιος πως «θα έχουμε κέρδος, ανάπτυξη, θα ανοίξουν δουλειές». Δουλειές για Έλληνες ή για αυτούς που μας στέλνει με καραβιές η Τουρκία;

Και, ποιο κέρδος; Από τα δικά μας παραχωρούμε στον εχθρό πράγματα που δεν του ανήκουν. Που είναι το κέρδος;

Θα μας πουν μερικοί πως είναι μια ευκαιρία για ειρήνευση με την Τουρκία, πως πρέπει να τα βρούμε, πως πρέπει να δούμε το θέμα λογικά για να αποφύγουμε τις εντάσεις με την Τουρκία ή ακόμα και τον πόλεμο μαζί της. Ακούγεται λογικό (παρά τη δειλία που το χαρακτηρίζει), όμως στην πραγματικότητα αυτό το επιχείρημα δεν στέκει.

Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται μόνο για το Αιγαίο, την Κύπρο, την ανατολική Μεσόγειο. Ενδιαφέρεται και για τη Θράκη και τη χερσόνησο του Αίμου (αυτό που μας έχουν μάθει να αποκαλούμε «Βαλκάνια»). Όποιος δεν το βλέπει αυτό είτε είναι τυφλός, είτε εθελοτυφλεί είτε προσπαθεί να εξαπατήσει. Αν λοιπόν πιστεύει κάποιος πως μια τέτοια επίδειξη δειλίας (αναφέρομαι στη συνεκμετάλλευση) δεν θα διογκώσει την όρεξη των Τούρκων, απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του. 

Πολεμικό πλοίο στο Βόσπορο

Όλα αυτά πάντα υπό την προϋπόθεση πως οι ηγεσίες της Ελλάδας ενδιαφέρονται πραγματικά για τη χώρα, διότι δε θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο.

Το θέμα της συνεκμετάλλευσης δεν είναι τωρινό. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα ότι το 1965 ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Λύντον Τζόνσον είχε συμπεριλάβει την παραχώρηση του Καστελορίζου στους Τούρκους στα πλαίσια των προτάσεών του για το Κυπριακό. Επίσημα βέβαια η συνεκμετάλλευση τέθηκε από την Τουρκία το 1976. Έκτοτε οι Τούρκοι ακολουθούν μεθοδική πολιτική και οι κινήσεις τους καλλιεργούν το έδαφος (γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση νησιών, casus belli). Και πάντα, ΠΑΝΤΑ, βλέπαμε τον μεγάλο «σύμμαχο» - τις ΗΠΑ – να λέει «βρείτε τα».

Λογικό από την πλευρά των ΗΠΑ. Αυτό που ενδιαφέρει τις ΗΠΑ είναι να εξασφαλίσουν

1. Την ηρεμία στους κόλπους του ΝΑΤΟ

2. Τον έλεγχο της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.

Όταν οι ελληνικές ηγεσίες επί δεκαετίες έχουν δείξει πως δεν έχουν πρόβλημα να αποδέχονται ήττες – και μάλιστα να τις δικαιολογούν – ενώ αντίθετα οι Τούρκοι διαρκώς ζητούν, είναι αυτονόητο πως οι ΗΠΑ θα επιλέξουν να ευνοήσουν την Τουρκία. Ειδικά στην τωρινή συγκυρία με τον πόλεμο στην Ουκρανία, το τελευταίο που θέλουν είναι να δυσαρεστήσουν τους Τούρκους. Εμάς μας έχουν δεδομένους.

Γι’ αυτό λοιπόν θεωρούμε τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου ως Δούρειο Ίππο (ή Κερκόπορτα, η μόνη διαφορά είναι πως ο Δούρειος Ίππος πανηγυρίστηκε από τους Τρώες ενώ η Κερκόπορτα απλά είτε άνοιξε προδοτικά είτε ήταν αφύλακτη). 

Τα πράγματα όμως είναι ακόμα χειρότερα.

Επί δεκαετίες προβάλλεται ως «λογική» η εκδοχή των παραχωρήσεων ένεκα της ειρήνης. Κανείς βέβαια δε μας είπε ποτέ για το που σταματούν οι παραχωρήσεις αυτές, ίσως σκόπιμα, προκειμένου να καλλιεργηθεί η νοοτροπία της υποχώρησης και της φυγομαχίας. 

Σαν να μην έφτανε όλο αυτό, προχωρήσαμε – πάλι εδώ και δεκαετίες – σε συστηματική εγκατάλειψη του Αιγαίου και των νησιών: μπορεί κάποιες δεκάδες νησιών να στηρίχτηκαν σε ότι αφορά τον τουρισμό και την τουριστική ανάπτυξη, για τη μεγάλη πλειοψηφία όμως των νησιών η πραγματικότητα είναι ζοφερή: Άγονες γραμμές, άθλιες συνθήκες υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης, ανεργία… Πόσοι νησιώτες δε βλέπουν πλέον ελκυστικές τις αγορές των τουρκικών παραλίων, πόσοι νησιώτες δεν αποζητούν στην Τουρκία ιατρική και νοσηλευτική περίθαλψη, που το κράτος μας δεν τους παρέχει αν και όφειλε να το κάνει;

Επιπλέον, σε στρατηγικά σημεία έχουν πλέον δημιουργηθεί καταυλισμοί λαθρομεταναστών. Πέρα από το προφανές πρόβλημα αυτού του τελευταίου, υπάρχει το μεγαλύτερο: καλλιεργείται ανοικτά η άμβλυνση της αίσθησης κινδύνου από τη διάσπαση του εθνικού συνεχούς του πληθυσμού.

Οι νησιώτες (όλοι οι Έλληνες στην πραγματικότητα) μαθαίνουν να πιστεύουν πως δεν πειράζει να φύγουμε από τα μέρη μας, αρκεί να γλυτώσουμε τον πόλεμο.

Γι’ αυτό μιλάμε για Δούρειο Ίππο: εάν ούτε τώρα καταλάβουμε τον κίνδυνο, σύντομα θα δούμε την καταστροφή της χώρας.

Η Κερκόπορτα είναι έτοιμη να ανοίξει και πάλι...