Για την Άλωση του 1453: ο θρύλλος των τριών δικέφαλων

Πίνακας του Θεόφιλου για την άλωση. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βγαίνει στη μάχη.

- Πές μας ξανά, παππού, το θρύλλο τον κρυφό! Το θρύλλο με τους τρεις δικέφαλους αετούς!

Τα μάτια του παππού θόλωσαν. Κοίταξε τρυφερά τα εγγόνια του, αναστέναξε κι άρχισε να μιλάει.

… ήτανε Τρίτη, 29 Μαΐου, το 1453. Η Πόλη μας έπεσε, κι ο τελευταίος μας αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε πολεμώντας λίγο πιο πέρα απ’ την Αγια-Σοφιά. Το γένος μας σκλαβώθηκε…

Την ίδια εκείνη ώρα που άρχιζε η υποδούλωσή μας, τρεις μεγάλοι δικέφαλοι αετοί, θεριά ολόκληρα, σηκώθηκαν ψηλά πάνω από την Πόλη κι αφού της έριξαν μια τελευταία, θλιμμένη ματιά, τίναξαν τα φτερά τους κι άρχισαν να σκαρφαλώνουν ψηλά στον ουρανό. Όλο και ψηλότερα, όλο και ψηλότερα, ώσπου φτάσανε μπροστά στο θρόνο του Ιησού. Κλαίγοντας.

Ο Ιησούς τους καλοδέχτηκε, τους μίλησε για ώρα πολλή. Μετά, το χέρι Του σηκώθηκε. Έδειξε τον πρώτο δικέφαλο, που σηκώθηκε κι άρχισε να φτερουγίζει ολόκληρα, και αμέσως του έδειξε τη Γη. Στους άλλους δύο έκανε νεύμα να καθίσουν.

Κι ο πρώτος δικέφαλος κατέβηκε ορμητικά και η κραυγή του στήριξε το γένος:

«Πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι!»

Πέταξε ακούραστα παντού. Έγινε δαχτυλίδι για τους άντρες, κόσμημα και κέντημα για τις γυναίκες. Έγινε στόλισμα σε τέμπλα Ναών και σε πόρτες, έγινε στολίδι στα όπλα παληκαριών που δε σταμάτησαν ποτέ να πολεμάνε τον κατακτητή. Φώλιασε στην ψυχή και το μυαλό άπειρων ρασοφόρων που κρατήσανε την πίστη και τη γλώσσα ζωντανή, στην ψυχή πολλών δασκάλων που κρατήσανε την Ιστορία ζωντανή στις καρδιές του γένους. Και κάθε φορά που κάποια παληκάρια του γένους σηκώνονταν και πολεμούσαν τον κατακτητή, αυτός ήταν εκεί.

Έτσι κυλούσαν οι αιώνες κι ο πρώτος δικέφαλος πολεμούσε όλο και περισσότερο. Η κραυγή του τώρα είχε αλλάξει, είχε γίνει πολεμική:  «ως πότε παληκάρια» φώναζε τώρα, και η κραυγή του φώλιαζε σε όλο και περισσότερες ψυχές.

Και τότε το χέρι του Ιησού σηκώθηκε πάλι, κι αμέσως οι άλλοι δυό δικέφαλοι, που στέκονταν μπροστά στο θρόνο Του ανοίξαν τα φτερά τους κι άρχισαν να φτερουγίζουν ασυγκράτητοι, ο ένας δεξιά του κι ο άλλος στ’ αριστερά του.

Ο Ιησούς στράφηκε στον ένα, το μικρότερο από τους δύο, και με μια μεγαλόπρεπη κίνηση του έδειξε τη Γη. Θεριό ασυγκράτητο εκείνος ξεχύθηκε να βοηθήσει τον αδελφό του που πολεμούσε μόνος μέχρι τότε. Και η πολεμική κραυγή του αντιλάλησε όπου υπήρχαν Έλληνες:

«Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την ελευθερία, Ελευθερία ή Θάνατος!»

Ο τρίτος δικέφαλος, ο μεγαλύτερος, συνέχιζε να φτερουγίζει φρενιασμένος, ασυγκράτητος, ανυπόμονος, μπροστά στον Ιησού τώρα. Και το χέρι του Ιησού σηκώθηκε πάλι, μόνο που σ’ αυτόν έκανε νόημα να καθίσει κάτω, δίπλα Του.

Κι ο τρίτος δικέφαλος υπάκουσε. Κλαίγοντας, αλλά υπάκουσε. Μάζεψε τα φτερά του και κάθισε μπροστά στο θρόνο του Ιησού, με μια υλακή όλο παράπονο.

Οι δύο δικέφαλοι που κατεβήκανε πολέμησαν καλά, και πολεμούν ακόμα. Παρά τις δυσκολίες, παρά τα εμπόδια, πολέμησαν κι ακόμα πολεμούν. Κι ο τρίτος ο δικέφαλος, ο μεγαλύτερος κι ο πιο δυνατός, τους βλέπει και ανυπομονεί από εκεί που κάθεται, μπροστά στο θρόνο του Ιησού. Εκεί είναι ακόμα, και περιμένει!

- Τι περιμένει, παππού;

- Περιμένει το χέρι του Ιησού! Όταν γενούμε εμείς άξιοι και Τον αγαπήσουμε, το χέρι Του θα υψωθεί και πάλι και θα δώσει την εντολή! Την εντολή να κατέβει κι αυτός να βοηθήσει τ’ αδέλφια του, ν’ αναστήσει το γένος!

… γιατί ο Ιησούς του το είπε: «Δεν ήρθε ακόμα η ώρα η δική σου. Μα θα έλθει!»