Διδάγματα από την υποχρεωτικότητα

Η πλύση εγκεφάλου στην ψηφιακή εποχή οδηγεί σε δυστοπία

Ακούμε κάθε μέρα πολλά για επερχόμενες εξελίξεις. Ψηφιακές ταυτότητες, αχρήματη κοινωνία, Point System για «καλούς πολίτες» και διάφορα άλλα. Το θέμα είναι πως όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως όλα αυτά είναι ανοησίες κάποιων συνωμοσιολόγων όλα αυτά έχουν ξεκινήσει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι πως όλο αυτό που βιώσαμε (με τον COVID-19, τα πειραματικά εμβόλια, τις υποχρεωτικότητες και – κυρίως – την περιθωριοποίηση των ανεμβολίαστων και την στήριξη αυτής της περιθωριοποίησης από ταγούς, θεσμούς αλλά και καθημερινούς πολίτες) οδηγεί σε αποκαρδιωτικά συμπεράσματα.

Μην παρεξηγηθούμε: δεν ισχυριζόμαστε πως κάποιοι διεξήγαγαν ένα πείραμα, λέμε απλά πως μπορούμε πλέον να αρχίσουμε να μιλάμε για συμπεράσματα (στις στρατιωτικές ακαδημίες χρησιμοποιείται ο όρος “Lessons Learned”).

Τι διαπιστώσαμε, λοιπόν:

1. Ο απλός, καθημερινός άνθρωπος εξακολουθεί να είναι ευάλωτος σε επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου σε απίστευτο βαθμό: είναι έτοιμος να εμπιστευτεί αρχές και πρόσωπα που μέχρι την προηγούμενη στιγμή – ή και ταυτόχρονα – κατηγορεί ή δεν εμπιστεύεται για μια σειρά άλλων θεμάτων· ταυτόχρονα η αλληλεγγύη προς το συνάνθρωπο περιορίζεται στο ελάχιστο ή και εξαφανίζεται (αυτός μάλιστα που θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει το επίσημο αφήγημα θα καταστεί μισητός χωρίς δεύτερη σκέψη από τους πολλούς που δεν θα ασχοληθούν με τα επιχειρήματά του ακόμα κι αν αυτά είναι λογικά).

2. Αυτός που θα στοχοποιηθεί από το σύστημα της εξουσίας θα στοχοποιηθεί και από όλους εκείνους που έχουν μάθει να υπομένουν σιωπηρά τη μοίρα τους (ακόμα κι αν διαμαρτύρονται καθημερινά για το άδικο).

3. Απεδείχθη περίτρανα πως είναι μάταιο να ελπίζει ο καθημερινός άνθρωπος ότι με εκκλήσεις του είδους «είσαστε αδέρφια μας», «στο ίδιο καζάνι βράζουμε», «σήμερα εμείς, αύριο εσείς» κλπ. υπάρχει περίπτωση να συγκινηθεί κάποιος από τις δυνάμεις καταστολής. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, ξεχάστε το. Το μόνο που υπάρχει είναι οι διαταγές και η σιγουριά του μισθού. Όποιος δεν θέλει να το καταλάβει κοροϊδεύει τον εαυτό του.

4. Αν και φάνηκε πως η εποχή που το δικαιακό σύστημα επεδίωκε να ικανοποιεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα έχει περάσει, παρ’ όλα αυτά οι υπόλογοι στον ψυχολογικό πόλεμο εξακολουθούν να το εμπιστεύονται αβρόχοις ποσί.

5. Η στάση της διοίκησης της Εκκλησίας – και γενικά της πλειοψηφίας του κλήρου και των θρησκευτικών κύκλων – ειδικά στο θέμα της υποχρεωτικότητας των εμβολίων, απέδειξε πως δε μπορούμε να ελπίζουμε σε αυτούς. Η διοίκηση της Εκκλησίας θα συντάσσεται πάντα με την κοσμική εξουσία, αδιαφορώντας για το αν η στάση της είναι σύμφωνη με τη διδασκαλία του Ιησού ή όχι. 

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πιο αποκαρδιωτικό: ακόμη και όσοι πιστοί στηλίτευσαν τη στάση της διοίκησης της Εκκλησίας δεν έθεσαν θέμα αλλαγής της (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων). Κατόπιν αυτού, αν δούμε στο μέλλον POS στα παγκάρια ή στο δίσκο που περιφέρεται, ας μην εκπλαγούμε. Το ποίμνιο απέδειξε τις μαζοχιστικές του τάσεις περίτρανα.

6. Ο εμπορικός κόσμος της χώρας δεν δίστασε ούτε στιγμή να αποδεχθεί διακρίσεις και να συνταχθεί με την εξουσία. Το μόνο του πρόβλημα ήταν ο περιορισμός των εσόδων του∙ από τη στιγμή που αυτό διασκεδάστηκε με κάποια επιδόματα ή φορολογικές διευκολύνσεις, όλα ήταν καλά. Συνεπώς μπορούμε να θεωρούμε πως σε περιπτώσεις αχρήματης κοινωνίας κλπ. όποιος δεν ενταχθεί στο σύστημα δε μπορεί να ελπίζει σε αυτούς.

7. Τέλος, άνθρωποι που βρέθηκαν στο στόχαστρο του συστήματος κατάφεραν να έλθουν κοντά ο ένας με τον άλλο παρά τις όποιες άλλες διαφορές τους και να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν μαζί τα προβλήματα. Ο κοινός "εχθρός" τους ένωσε - όχι όλους βέβαια, αρκετοί προτίμησαν την παραίτηση από κάθε αγώνα, τη φυγομαχία - σε κοινό μέτωπο. Στήριξαν ο ένας τον άλλον, ανακάλυψαν δυνάμεις που και οι ίδιοι δεν πίστευαν πως είχαν και, σε τελική ανάλυση, απέδειξαν την αξία της μη υποταγής.

Θα επανέλθουμε.