Η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν όχι μόνο δε λύνει κανένα πρόβλημα αλλά κρύβει κινδύνους για την Ελλάδα.

Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για το ελληνικό κράτος...

Ο Ερντογάν ήλθε, έφυγε, και για μια ακόμη φορά ο Έλληνας δε θα μάθει τι συζητήθηκε και τι συμφωνήθηκε, πέρα από κάποια ψήγματα πληροφοριών που δόθηκαν προς λαϊκή κατανάλωση. Λογικά τις επόμενες μέρες θα "διαρρεύσουν" κι άλλα, οπότε θα ασχοληθούμε και πάλι, αλλά προς το παρόν υπάρχει συσκότιση.

Τα ΜΜΕ βέβαια το παρουσιάζουν σαν επιτυχία της διπλωματίας μας, ως ένα θετικό βήμα, ως πρόοδο στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Και μπορεί για το μέσο Έλληνα να προέχει το να μην έχουμε εντάσεις και να ικανοποιείται επειδή ακούει πως το κλίμα βελτιώνεται, σύντομα όμως θα διαπιστώσει πως αδίκως ήλπιζε. Η ήττα της Ελλάδας - έτσι όπως πάει το πράγμα - είναι προδιαγεγραμμένη, είτε μέσα από κάποιο στημένο επεισόδιο (που μπορεί να τρομάξει το μέσο Έλληνα ή και να τον κάνει να θρηνήσει μερικούς νεκρούς) που θα τον πείσει πως "πρέπει να προβούμε σε κάποιες παραχωρήσεις" είτε μέσα από κάποια συμφωνία που θα εκπορεύεται από τη Χάγη ή κάποιο άλλο διεθνές forum. 

Τα πάντα κινούνται σ' αυτό το μονοπάτι: ο μέσος Έλληνας έχει μάθει να φεύγει και δεν θα ενοχληθεί ακόμη κι αν χάσει κάποιο κομμάτι της πατρίδας, αρκεί να μη γίνει πόλεμος.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να είμαστε όλοι μας εξαιρετικά ανήσυχοι - και η "προσκυνηματική" απόδοση τιμών του υπουργού εξωτερικών της Ελλάδας στον Τούρκο πρόεδρο κάνει τις ανησυχιες μας πιο έντονες - για τις εξελίξεις. Και μη μου πείτε πως είναι σημαντικό και θετικό το κείμενο που υπεγράφη.

Κατ' αρχήν, το κείμενο αυτό δεν είναι παρά ένα θολό ευχολόγιο, χωρίς κάτι το συγκεκριμένο. Μπορεί να εννοεί τα πάντα και τίποτα. Επιπλέον, η Τουρκία έχει αποδείξει πολλάκις πως την υπογραφή της τη θυμάται μόνο όταν τη συμφέρει, πόσο μάλλον όταν το κείμενο αυτό δεν είναι δεσμευτικό για τα μέρη κατά το Διεθνές Δίκαιο (όπως αναφέρεται στο ίδιο). 

Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποια στοιχεία της πραγματικότητας.

Το τουρκικό Casus Belli εναντίον της Ελλάδας εξακολουθεί να υφίσταται, και μάλιστα για ένα θέμα (12 ναυτικά μίλια) που το Διεθνές Δίκαιο είναι ξεκάθαρα με το μέρος της Ελλάδας. Αυτό από μόνο του όφειλε να αποτελεί αιτία για μη διεξαγωγή συνομιλιών (από το 1995, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) αλλά για να ακολουθήσει η χώρα μας άλλη πορεία. 

(Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει στα ΜΜΕ της χώρας δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία η Ελλάδα υποχωρεί από τα δικαιώματά της στα χωρικά ύδατα και αποδέχεται τις τουρκικές αξιώσεις. Δεδομένου ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή του πως είναι πιθανό να προβούμε σε υποχωρήσεις, ως Ιστολόγιο πιστεύουμε πως είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσει η ελληνική πλευρά το θέμα άμεσα είτε διαψεύδοντάς το είτε όχι)

Για τα θέματα της Κύπρου - όπου η τουρκική κατοχή συνεχίζεται αδιατάρακτη - σφυρίζουμε ως κράτος αδιάφορα. 

Στο Αιγαίο οι Τούρκοι αλωνίζουν, εμείς αποσύρουμε οπλισμό, επισκέψεις οι επίσημοί μας δεν κάνουν... Στη Θράκη το τουρκικό προξενείο και οι τουρκικές τράπεζες είναι κράτος εν κράτει... 

Αν ο μέσος Έλληνας πιστεύει πως μέσα από τέτοιες διαδικασίες απωθείται ο πόλεμος μακριά, ας αλλάξει πλευρό. Εκτός αν, προκειμένου να αποφύγει τον πόλεμο, είναι διατεθειμένος να παραχωρήσει ακόμα και ολόκληρη τη Μακεδονία, τη Θράκη και τμήματα της Θεσσαλίας. Αν είναι έτσι, όλα όσα γράφουμε δεν έχουν νόημα.

Σε τι αφορούν οι συζητήσεις, λοιπόν; 

Στη συνεκμετάλλευση - δηλαδή να πάρουν οι Τούρκοι μερίδιο από δικά μας περιουσιακά στοιχεία; 

Στην αύξηση του εμπορίου - ανάμεσα σε μιά Τουρκία που παράγει σχεδόν τα πάντα και σε μια Ελλάδα που δεν παράγει παρά ελάχιστα, ποιός λέτε να βγει κερδισμένος; 

Στην επανεγγραφή της Ιστορίας μας με τρόπο που να μη θίγονται οι γείτονες; 

Στην παραχώρηση εθνικών δικαίων; 

Σε τι; 

Ως Ιστολόγιο - και ως Έλληνες - ανέκαθεν είχαμε την απορία: Για ποιό λόγο το Ελληνικό κράτος δεν πάτησε πόδι για θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος;  

Γιατί δεν ετέθη ποτέ θέμα Ίμβρου, Τεννέδου, Διωγμών εναντίον των Ελλήνων (1955, 1964 κ.α.) από τη Μ. Ασία και την Κωνσταντινούπολη, υφαρπαγής των περιουσιών των Ελλήνων τη δεκαετία του 1940...

Γιατί δεν ετέθη ποτέ θέμα Πατριαρχείου, Θεολογικής σχολής, Αγίας Σοφίας με έντονο και αποφασιστικό τρόπο; 

Και πολλά άλλα.

Κοινώς, γιατί ποτέ το ελληνικό κράτος δεν διεκδίκησε τα δίκαιά το και δεν απαίτησε το σεβασμό τους από την Τουρκία, αλλά διαρκώς συζητά πάνω σε τουρκικές απαιτήσεις για ελληνικές παραχωρήσεις; 

Ψιλά γράμματα όλα αυτά για το μέσο Έλληνα, που έχει μάθει να φεύγει και "ξορκίζει" τον πόλεμο, που έχει μάθει να ταυτίζει την ειρήνη με τη σκλαβιά και το ραγιαδισμό. 

Αφήσαμε για το τέλος την είσοδο χωρίς βίζα στα νησιά. Όλοι θα σταθούν στην τόνωση του τουρισμού και το χρήμα που θα εισρεύσει. Το πόσοι πράκτορες θα περάσουν στη χώρα μέσα από αυτή τη διαδικασία, το πόσοι στρατιώτες θα μπουν στη χώρα σαν τουρίστες τις παραμονές μιας τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης δεν απασχολεί κανέναν. Θα τα βρούμε όμως μπροστά μας...

Όχι, δεν είμαστε καθόλου ικανοποιημένοι από τη συνάντηση αυτή. Και εκτιμούμε πως τις επόμενες ημέρες θα μάθουμε κι άλλα πράγματα γι' αυτήν, που θα μας δικαιώσουν.

Θα επανέλθουμε στο θέμα.