 |
| Ο Ελληνισμός έπεσε; |
Αυτό που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό στην πατρίδα μας είναι άνευ προηγουμένου.
Η διάλυση και η σήψη είναι παντού. Δεν υπάρχει ούτε μια έκφανση της ζωής που να μην τη συναντάμε, δεν υπάρχει μέρα που να μην τη βλέπουμε μπροστά μας. Και, δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτε καλό να δούμε για να στηριχτούμε.
Παρατηρούμε με σκυμμένο κεφάλι την καλπάζουσα εγκληματικότητα, ανήμποροι να αντιδράσουμε. Δεν είναι μόνο οι γειτονιές - γκέτο, δεν είναι μόνο κάποιες απομακρυσμένες επαρχίες. Η εγκληματικότητα είναι παντού, είναι πια στην αυλή μας.
Μια νέα γενιά που ρέπει προς την παραβατικότητα, που τα τραγούδια που αγαπά είναι οι ύμνοι προς το έγκλημα. Εδώ, στη χώρα αυτή, που κάποτε τα νιάτα της τραγουδούσαν για τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο, τώρα τα νιάτα της προτιμούν τραγούδια για την παρακμή, τα ναρκωτικά, το έγκλημα. Εδώ, στην Ελλάδα, όχι στα γκέτο του Μπρονξ.
Γονείς πελαγωμένοι, κινούνται σαν υπνωτισμένοι. Χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο. Σκληρή η ζωή, δεν τους αφήνει περιθώρια για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον αγώνα για το ξεροκόμματο - για όσους βέβαια δε θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους. Τι να πουν στα παιδιά τους όταν όλος ο χρόνος τους είναι κλεισμένος μακριά από το σπίτι; Για πια αρετή να τους μιλήσουν, όταν ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν πια σε αρετές; Και πως να πιστέψουν, όταν κάθε ώρα, κάθε στιγμή βλέπουν τη ζωή να τους διδάσκει πως αν δεν πατήσουν επί πτωμάτων πάνε χαμένοι;
Κακά τα ψέματα. Αυτό που βλέπουν είναι πως περνούν καλά οι σκληροί, τα λαμόγια, όσοι πατούν επί πτωμάτων, οι αδίστακτοι. Αυτοί που ένα ολόκληρο σύστημα προβάλλει σαν πρότυπα, αυτοί που όλοι οι "σημαίνοντες" - ακόμα και οι ταγοί των αρετών - αγκαλιάζουν και στριμώχνονται για να καθήσουν δίπλα τους σε κάποια εκδήλωση.
Γονείς τόσο κουρασμένοι από το ψέμα που λέγεται ζωή που πλέον δεν αποζητούν παρά λίγη ώρα την ημέρα για να ξεφύγουν, να μείνουν λίγο μόνοι με τον εαυτό τους μπας και εκτονωθούν από την πίεση, είτε με πιοτό είτε με το γήπεδο. Γονείς που βλέπουν μόνο την ύλη να μετράει, που κυνηγούν την τύχη με το στοίχημα, άνθρωποι που καταλήγουν αν αποξενώνονται από την οικογένειά τους όπως και η οικογένειά τους από αυτούς.
Έλληνες απογοητευμένοι, χωρίς όραμα, χωρίς ελπίδα. Έλληνες με γέλιο μηχανικό - όταν υπάρχει - χωρίς πραγματική ανάταση ψυχής. Έλληνες που βλέπουν παντού να κυριαρχεί η παλιανθρωπιά και το άδικο. Πολλοί μπορεί να μη θέλουν να το παραδεχτούν, αλλά μέσα τους το αναγνωρίζουν κι αυτοί.
Έλληνες που νοιώθουν μόνοι, όπως οι πρόγονοί τους επί Τουρκοκρατίας.
Που είναι οι ταγοί;
Που είναι το κράτος, που υποτίθεται πως νοιάζεται γι' αυτό το λαό;
Τι πρότυπα τους προβάλλει; Διάλυση, σήψη, παρακμή, παρά φύσιν... Δείτε τη λογοτεχνία μας των τελευταίων δεκαετιών, δείτε την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, δείτε τι πρότυπα προβάλλονται....
Και οι θεσμοί του κράτους; Που να βρεί ελπίδα ο Έλληνας; Στη Δικαιοσύνη - που πρέπει να πληρώσει για να προσφύγει - και η οποία τον έχει έτσι κι αλλιώς απογοητεύσει;
Παιδεία ανύπαρκτη...
Υγεία που βλέπει τα πάντα ως εμπόρευμα...
Νομοθεσία που σε κάνει να κλαις και να γελάς μαζί...
Εκκλησία; καλά, εκεί έχουν βρεί το κόλπο. "Ιερή σιωπή" και έχουν και έτοιμη τη διακαιολογία: "τα του Καίσαρος Καίσαρι", σου λένε (και κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται πως αυτή η φράση έχει διττή σημασία). Τα υπόλοιπα που είπε ο Ιησούς απλά δε συμφέρει να τα θυμούνται.
Κι αν διαμαρτυρηθεί κάποιος, τότε εκεί... Εκεί, όλα λειτουργούν ρολόϊ. Ολόκληρος ο μηχανισμός θα πέσει πάνω του να τον τιμωρήσει, και θα αγριοκοιτάξει και όσους τυχόν σταθούν να τον ακούσουν.
Γίναμε πάλι ραγιάδες...
Τι να πείς τώρα στον Έλληνα, που έχει τσακιστεί μέσα του. Να του μιλήσεις για τον κίνδυνο από την Τουρκία; "Εμένα φίλε με νοιάζει να έχω να ζήσω εγώ και τα παιδιά μου", θα σου πει, διότι αυτό τον καίει. Κι αν χαθεί η Ρόδος, ο Έβρος; "Νοιάστηκε κανείς για μένα; γιατί να νοιαστώ εγώ γι' αυτούς;" θα σου πεί. Αν, δηλαδή, δε σου πει το ακόμα πιο αποκαρδιωτικό: "Τι έκανε η Ελλάδα για μένα; μια ζωή με κυνηγάει και δε μ' αφήνει να σηκώσω κεφάλι, και έχει την απαίτηση να νοιαστώ για συμφέροντα των μεγάλων; Άσε μας ρε φίλε...".
Να του πεις για τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό; θα σε κοιτάξει απλά και θα σου πει "και τι να κάνουν, να κάτσουν εδώ και να υποφέρουν; να τα κυνηγάνε Θεοί και δαίμονες; Κράτος είναι αυτό που έχουμε;"
Είναι σκληρό, όμως είναι αλήθεια. Ζούμε σε ένα κράτος που έχει φροντίσει συστηματικά να μας κάνει να το μισούμε. Μπορεί να σκιρτά ακόμα μέσα μας ο ελληνισμός, όμως για τη μεγάλη πλειοψηφία δε χάλασε κι ο κόσμος αν αυτό το κράτος υποδουλωθεί. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο: μέσα από αυτή τη διαδικασία χάσαμε τη Μεγάλη Ελλάδα από το 600 μ.Χ., πιο μετά χάσαμε και την Ανατολή τους αιώνες μετά το Βουλγαροκτόνο, την υπόλοιπη αυτοκρατορία από το 15ο αιώνα και μετά. Και δυστυχώς, αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται και σήμερα.
Το κακό είναι πως αυτή τη φορά δεν έχουμε τους συνεκτικούς ιστούς που είχαμε τότε. Ούτε άλλα εδάφη να χάσουμε - ή πιο σωστά, αν χάσουμε κι άλλα εδάφη δεν έχουμε πού να πάμε.
Όσοι μείναμε, όσοι παρά την ασχήμια που βιώνουμε καθημερινά νοιώθουμε ακόμα τον Ιχώρα στις φλέβες μας, όσοι θέλουμε την Ελλάδα που ονειρευόμαστε και που μας αξίζει, έχουμε σκληρή δουλειά. Δίνουμε αγώνα οπισθοφυλακών, αλλά ακόμα μπορούμε.
Το ελληνικό μονοπάτι είναι μπροστά μας, κι εμείς δε μπορούμε να μην το βαδίσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου