Οι τελευταίες ημέρες της Ελλάδας... Για τους τελευταίους των Ελλήνων...

Ελλάς, τέλος...

Τέρμα τα δίφραγκα, κύριοι, που λέγαν κι οι παλιοί. Τελειώσαμε σαν έθνος, τελειώσαμε σαν πατρίδα. Μάχες οπισθοφυλακών δίναμε τον τελευταίο καιρό αλλά πλέον δεν έχουν μείνει πολλές να δοθούν. 

Βέβαια οι μάχες οι κανονικές είναι μπροστά μας, αλλά δε βλέπω στράτευμα.

Έχετε αντιληφθεί τι έγινε τις τελευταίες ημέρες; 

Για να τα δούμε: 

Ήλθε ο Ερντογάν στην Αθήνα, υπέγραψαν και μια "διακήρυξη" - ευχολόγιο και μάλιστα γενικόλογο - με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, δε μάθαμε όμως τι συζητήθηκε. Θα απέχουμε, λέει, από προκλητικές δηλώσεις και κινήσεις. 

Δε μας είπαν, όμως: η αναχαίτιση τουρκικού αεροσκάφους στα 6 ναυτικά μίλια είναι προκλητική κίνηση; 

Ένα παράδειγμα θέτω, απλά και μόνο για να γίνει κατανοητή η θολούρα. 

Πάμε παρακάτω: ακυρώνονται οι κορβέττες, πάει και η τέταρτη Belhara (για την οποία υπήρχε option αγοράς). Λες και η αγορά των σκαφών ήταν κίνηση προκλητική, αντίθετη με το πνεύμα της διακήρυξης των Αθηνών. Και το μεγάλο πρόβλημα: Το ΠΝ λειτουργεί με σκάφη που έχουν ρευματισμούς λόγω ηλικίας, αλλά ανανέωση ...γιοκ. Και οι αξιωματικοί σφυρίζουν αδιάφορα.

Η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν όχι μόνο δε λύνει κανένα πρόβλημα αλλά κρύβει κινδύνους για την Ελλάδα.

Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για το ελληνικό κράτος...

Ο Ερντογάν ήλθε, έφυγε, και για μια ακόμη φορά ο Έλληνας δε θα μάθει τι συζητήθηκε και τι συμφωνήθηκε, πέρα από κάποια ψήγματα πληροφοριών που δόθηκαν προς λαϊκή κατανάλωση. Λογικά τις επόμενες μέρες θα "διαρρεύσουν" κι άλλα, οπότε θα ασχοληθούμε και πάλι, αλλά προς το παρόν υπάρχει συσκότιση.

Τα ΜΜΕ βέβαια το παρουσιάζουν σαν επιτυχία της διπλωματίας μας, ως ένα θετικό βήμα, ως πρόοδο στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Και μπορεί για το μέσο Έλληνα να προέχει το να μην έχουμε εντάσεις και να ικανοποιείται επειδή ακούει πως το κλίμα βελτιώνεται, σύντομα όμως θα διαπιστώσει πως αδίκως ήλπιζε. Η ήττα της Ελλάδας - έτσι όπως πάει το πράγμα - είναι προδιαγεγραμμένη, είτε μέσα από κάποιο στημένο επεισόδιο (που μπορεί να τρομάξει το μέσο Έλληνα ή και να τον κάνει να θρηνήσει μερικούς νεκρούς) που θα τον πείσει πως "πρέπει να προβούμε σε κάποιες παραχωρήσεις" είτε μέσα από κάποια συμφωνία που θα εκπορεύεται από τη Χάγη ή κάποιο άλλο διεθνές forum. 

Τα πάντα κινούνται σ' αυτό το μονοπάτι: ο μέσος Έλληνας έχει μάθει να φεύγει και δεν θα ενοχληθεί ακόμη κι αν χάσει κάποιο κομμάτι της πατρίδας, αρκεί να μη γίνει πόλεμος.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να είμαστε όλοι μας εξαιρετικά ανήσυχοι - και η "προσκυνηματική" απόδοση τιμών του υπουργού εξωτερικών της Ελλάδας στον Τούρκο πρόεδρο κάνει τις ανησυχιες μας πιο έντονες - για τις εξελίξεις. Και μη μου πείτε πως είναι σημαντικό και θετικό το κείμενο που υπεγράφη.

Μια κραυγή για να σωθεί ο Ελληνισμός

Ο Ελληνισμός έπεσε;

Αυτό που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό στην πατρίδα μας είναι άνευ προηγουμένου. 

Η διάλυση και η σήψη είναι παντού. Δεν υπάρχει ούτε μια έκφανση της ζωής που να μην τη συναντάμε, δεν υπάρχει μέρα που να μην τη βλέπουμε μπροστά μας. Και, δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτε καλό να δούμε για να στηριχτούμε. 

Παρατηρούμε με σκυμμένο κεφάλι την καλπάζουσα εγκληματικότητα, ανήμποροι να αντιδράσουμε. Δεν είναι μόνο οι γειτονιές - γκέτο, δεν είναι μόνο κάποιες απομακρυσμένες επαρχίες. Η εγκληματικότητα είναι παντού, είναι πια στην αυλή μας. 

Μια νέα γενιά που ρέπει προς την παραβατικότητα, που τα τραγούδια που αγαπά είναι οι ύμνοι προς το έγκλημα. Εδώ, στη χώρα αυτή, που κάποτε τα νιάτα της τραγουδούσαν για τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο, τώρα τα νιάτα της προτιμούν τραγούδια για την παρακμή, τα ναρκωτικά, το έγκλημα. Εδώ, στην Ελλάδα, όχι στα γκέτο του Μπρονξ. 

Γονείς πελαγωμένοι, κινούνται σαν υπνωτισμένοι. Χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο. Σκληρή η ζωή, δεν τους αφήνει περιθώρια για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον αγώνα για το ξεροκόμματο - για όσους βέβαια δε θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους. Τι να πουν στα παιδιά τους όταν όλος ο χρόνος τους είναι κλεισμένος μακριά από το σπίτι; Για πια αρετή να τους μιλήσουν, όταν ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν πια σε αρετές; Και πως να πιστέψουν, όταν κάθε ώρα, κάθε στιγμή βλέπουν τη ζωή να τους διδάσκει πως αν δεν πατήσουν επί πτωμάτων πάνε χαμένοι;

Δυνατά, για τους Έλληνες

Μετά από κάποιες μέρες (αρκετές, αλλά απαραίτητες) σιωπής, το Ιστολόγιο επιστρέφει στο καθήκον του. 

Στον αγώνα για το Ιερό γένος των Ελλήνων.