Οι τελευταίες ημέρες της Ελλάδας... Για τους τελευταίους των Ελλήνων...

Ελλάς, τέλος...

Τέρμα τα δίφραγκα, κύριοι, που λέγαν κι οι παλιοί. Τελειώσαμε σαν έθνος, τελειώσαμε σαν πατρίδα. Μάχες οπισθοφυλακών δίναμε τον τελευταίο καιρό αλλά πλέον δεν έχουν μείνει πολλές να δοθούν. 

Βέβαια οι μάχες οι κανονικές είναι μπροστά μας, αλλά δε βλέπω στράτευμα.

Έχετε αντιληφθεί τι έγινε τις τελευταίες ημέρες; 

Για να τα δούμε: 

Ήλθε ο Ερντογάν στην Αθήνα, υπέγραψαν και μια "διακήρυξη" - ευχολόγιο και μάλιστα γενικόλογο - με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, δε μάθαμε όμως τι συζητήθηκε. Θα απέχουμε, λέει, από προκλητικές δηλώσεις και κινήσεις. 

Δε μας είπαν, όμως: η αναχαίτιση τουρκικού αεροσκάφους στα 6 ναυτικά μίλια είναι προκλητική κίνηση; 

Ένα παράδειγμα θέτω, απλά και μόνο για να γίνει κατανοητή η θολούρα. 

Πάμε παρακάτω: ακυρώνονται οι κορβέττες, πάει και η τέταρτη Belhara (για την οποία υπήρχε option αγοράς). Λες και η αγορά των σκαφών ήταν κίνηση προκλητική, αντίθετη με το πνεύμα της διακήρυξης των Αθηνών. Και το μεγάλο πρόβλημα: Το ΠΝ λειτουργεί με σκάφη που έχουν ρευματισμούς λόγω ηλικίας, αλλά ανανέωση ...γιοκ. Και οι αξιωματικοί σφυρίζουν αδιάφορα.

Η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντογάν όχι μόνο δε λύνει κανένα πρόβλημα αλλά κρύβει κινδύνους για την Ελλάδα.

Ακόμη μια χαμένη ευκαιρία για το ελληνικό κράτος...

Ο Ερντογάν ήλθε, έφυγε, και για μια ακόμη φορά ο Έλληνας δε θα μάθει τι συζητήθηκε και τι συμφωνήθηκε, πέρα από κάποια ψήγματα πληροφοριών που δόθηκαν προς λαϊκή κατανάλωση. Λογικά τις επόμενες μέρες θα "διαρρεύσουν" κι άλλα, οπότε θα ασχοληθούμε και πάλι, αλλά προς το παρόν υπάρχει συσκότιση.

Τα ΜΜΕ βέβαια το παρουσιάζουν σαν επιτυχία της διπλωματίας μας, ως ένα θετικό βήμα, ως πρόοδο στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Και μπορεί για το μέσο Έλληνα να προέχει το να μην έχουμε εντάσεις και να ικανοποιείται επειδή ακούει πως το κλίμα βελτιώνεται, σύντομα όμως θα διαπιστώσει πως αδίκως ήλπιζε. Η ήττα της Ελλάδας - έτσι όπως πάει το πράγμα - είναι προδιαγεγραμμένη, είτε μέσα από κάποιο στημένο επεισόδιο (που μπορεί να τρομάξει το μέσο Έλληνα ή και να τον κάνει να θρηνήσει μερικούς νεκρούς) που θα τον πείσει πως "πρέπει να προβούμε σε κάποιες παραχωρήσεις" είτε μέσα από κάποια συμφωνία που θα εκπορεύεται από τη Χάγη ή κάποιο άλλο διεθνές forum. 

Τα πάντα κινούνται σ' αυτό το μονοπάτι: ο μέσος Έλληνας έχει μάθει να φεύγει και δεν θα ενοχληθεί ακόμη κι αν χάσει κάποιο κομμάτι της πατρίδας, αρκεί να μη γίνει πόλεμος.

Στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να είμαστε όλοι μας εξαιρετικά ανήσυχοι - και η "προσκυνηματική" απόδοση τιμών του υπουργού εξωτερικών της Ελλάδας στον Τούρκο πρόεδρο κάνει τις ανησυχιες μας πιο έντονες - για τις εξελίξεις. Και μη μου πείτε πως είναι σημαντικό και θετικό το κείμενο που υπεγράφη.

Μια κραυγή για να σωθεί ο Ελληνισμός

Ο Ελληνισμός έπεσε;

Αυτό που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό στην πατρίδα μας είναι άνευ προηγουμένου. 

Η διάλυση και η σήψη είναι παντού. Δεν υπάρχει ούτε μια έκφανση της ζωής που να μην τη συναντάμε, δεν υπάρχει μέρα που να μην τη βλέπουμε μπροστά μας. Και, δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτε καλό να δούμε για να στηριχτούμε. 

Παρατηρούμε με σκυμμένο κεφάλι την καλπάζουσα εγκληματικότητα, ανήμποροι να αντιδράσουμε. Δεν είναι μόνο οι γειτονιές - γκέτο, δεν είναι μόνο κάποιες απομακρυσμένες επαρχίες. Η εγκληματικότητα είναι παντού, είναι πια στην αυλή μας. 

Μια νέα γενιά που ρέπει προς την παραβατικότητα, που τα τραγούδια που αγαπά είναι οι ύμνοι προς το έγκλημα. Εδώ, στη χώρα αυτή, που κάποτε τα νιάτα της τραγουδούσαν για τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Ανδρούτσο, τώρα τα νιάτα της προτιμούν τραγούδια για την παρακμή, τα ναρκωτικά, το έγκλημα. Εδώ, στην Ελλάδα, όχι στα γκέτο του Μπρονξ. 

Γονείς πελαγωμένοι, κινούνται σαν υπνωτισμένοι. Χωρίς ιδανικά, χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο. Σκληρή η ζωή, δεν τους αφήνει περιθώρια για τίποτε άλλο παρά μόνο για τον αγώνα για το ξεροκόμματο - για όσους βέβαια δε θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους. Τι να πουν στα παιδιά τους όταν όλος ο χρόνος τους είναι κλεισμένος μακριά από το σπίτι; Για πια αρετή να τους μιλήσουν, όταν ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν πια σε αρετές; Και πως να πιστέψουν, όταν κάθε ώρα, κάθε στιγμή βλέπουν τη ζωή να τους διδάσκει πως αν δεν πατήσουν επί πτωμάτων πάνε χαμένοι;

Δυνατά, για τους Έλληνες

Μετά από κάποιες μέρες (αρκετές, αλλά απαραίτητες) σιωπής, το Ιστολόγιο επιστρέφει στο καθήκον του. 

Στον αγώνα για το Ιερό γένος των Ελλήνων.

Ο μεγάλος κίνδυνος με τις νέες ταυτότητες

Θέλουμε να είμαστε Κοινωνία ανθρώπων ή κοπάδι προβάτων (επί σφαγή;) ;

(Τέταρτο άρθρο της σειράς για τις νέες ταυτότητες. Τα links για τα υπόλοιπα άρθρα της σειράς στο τέλος του άρθρου)

 

Στην αρχή ήταν απλά η διείσδυση των τραπεζών παντού, σε μισθούς, συντάξεις, εφορία…

Έπειτα, οι κάμερες. Κάμερες «διαχείρισης κυκλοφορίας», κάμερες στα καταστήματα… στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές ακούσαμε για προτάσεις και σχέδια για τοποθέτηση καμερών «με στόχο τη μείωση της εγκληματικότητας», βεβαίως βεβαίως…

Ακολούθησε η αρχή του πολέμου ενάντια στη χρήση μετρητών. Απαγόρευση αγορών με μετρητά πάνω από κάποιο ποσό, πλαστικό χρήμα και κίνητρα για τη χρήση του, ηλεκτρονικά εισιτήρια, ηλεκτρονικά διόδια, ηλεκτρονικές συναλλαγές και e-banking... Ήδη έχει ξεκινήσει το ηλεκτρονικό πορτοφόλι και η χρήση της σχετικής εφαρμογής στα «έξυπνα» κινητά.

Να βάλουμε στο παιχνίδι και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Τράπεζες δεδομένων που έχουν τα προσωπικά μας δεδομένα παντού γύρω μας. Ηλεκτρονικά όλα, από το κτηματολόγιο, το περιουσιολόγιο που ακολουθεί, το φορολογικό μας μητρώο.

Έπειτα είδαμε την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, μια εισαγωγή δηλαδή στο έλεγχο της πρόσβασης του πολίτη μέσω ηλεκτρονικής τράπεζας δεδομένων στις υπηρεσίες υγείας.

Είναι πολύ πρόσφατη η εμπειρία των lockdown με τον κορονοϊό και της έμμεσης υποχρεωτικότητας των εμβολίων. Όλοι θυμόμαστε τους περιορισμούς στην μετακίνηση των πολιτών, τις εφαρμογές στα κινητά με τις οποίες απεδείκνυε κάποιος ότι ήταν εμβολιασμένος ή είχε αρνητικό τεστ. Κοινώς: η απαραίτητη τεχνολογία για την ελεγχόμενη πρόσβαση σε κτίρια ή και περιοχές υπάρχει ήδη και έχει δοκιμαστεί.

Χρήσεις της RFID τεχνολογίας και Βιομετρικά δεδομένα

Ένα από τα βιομετρικά χαρακτηριστικά είναι η γεωμετρία προσώπου

 

(Τρίτο άρθρο της σειράς για τις νέες ταυτότητες. Τα links για τα υπόλοιπα άρθρα της σειράς στο τέλος του άρθρου)

 

Στο προηγούμενο άρθρο μας ασχοληθήκαμε με το αν οι νέες ταυτότητες είναι πράγματι ασφαλείς σε κυβερνοεπιθέσεις, χάκερς, κακόβουλο λογισμικό κλπ.. Όπως, όμως σημειώσαμε και εκεί, ο πραγματικός κίνδυνος για τους πολίτες είναι άλλος:

Η κακή χρήση των προσωπικών δεδομένων (βιομετρικών και μη) των πολιτών – αλλά και γενικότερα αυτής της τεχνολογίας και των υποδομών της - από την υπάρχουσα ή μια μελλοντική κυβέρνηση.

Προκειμένου να μιλήσουμε για τον κίνδυνο αυτό, πρέπει να είμαστε εξοικειωμένοι τόσο με τον όρο «βιομετρικά δεδομένα», «βιομετρικά αναγνωριστικά στοιχεία των πολιτών» όσο και με κάποιες βασικές χρήσεις και εφαρμογές της RFID τεχνολογίας.

Έχουμε, λοιπόν:

 

Βιομετρικές μέθοδοι αναγνώρισης, βιομετρικά στοιχεία.

Βιομετρικές μέθοδοι αναγνώρισης είναι οι τεχνικές πιστοποίησης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων μέσω ανάλυσης σταθερών χαρακτηριστικών τους.

Οι βιομετρικές μέθοδοι αναγνώρισης μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο κατηγορίες:

α) στις τεχνικές εκείνες που σχετίζονται με την ανάλυση φυσικών ή γενετικών χαρακτηριστικών (δακτυλικών αποτυπωμάτων, γεωμετρίας της παλάμης, ανάλυσης της κόρης του ματιού, του λοβού του αυτιού, των χαρακτηριστικών του προσώπου, του DNA κ.α.), και

β) στις τεχνικές που βασίζονται στην ανάλυση συμπεριφοράς (όπως της υπογραφής, της φωνής, του τρόπου πληκτρολόγησης κλπ.).

Βιομετρικά χαρακτηριστικά, λοιπόν, θεωρούνται τα παρακάτω, τα οποία μπορούν να ψηφιοποιηθούν:

Πόσο ασφαλείς είναι οι νέες ταυτότητες;

Η ασφάλεια από τους χάκερς είναι σχετική

(Δεύτερο άρθρο της σειράς για τις νέες ταυτότητες. Τα links για τα υπόλοιπα άρθρα της σειράς στο τέλος του άρθρου)

Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ δηλώνουν απερίφραστα πως οι νέες RFID ταυτότητες είναι ασφαλείς, πως δεν υπάρχουν κίνδυνοι από τη χρήση τους, πως δεν θα περιέχουν παρά μόνο τις απαραίτητες πληροφορίες και πως, τελικά, το μόνο που θα κάνουν είναι να διευκολύνουν τη ζωή όλων μας. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι πως υπάρχουν κίνδυνοι.

Μπορούν να πλαστογραφηθούν ή να κλωνοποιηθούν; Μπορεί κάποιος χάκερ ή κάποιοι άλλοι να αποκτήσουν πρόσβαση στις πληροφορίες που είναι καταχωρισμένες στις RFID ταυτότητες;

Με τον κατάλληλο εξοπλισμό οι χάκερς μπορούν να τις παραβιάσουν, παρά το γεγονός ότι θα υπάρχει κρυπτογράφηση, όπως λένε ειδικοί επί της πληροφορικής και της ασφάλειας πληροφορικών συστημάτων. 

Τα ΜΜΕ βέβαια επιμένουν στο γεγονός της κρυπτογράφησηςστην προσπάθειά τους να μας πείσουν για την ασφάλεια του εγχειρήματος. Βέβαια, και την εποχή που επρόκειτο να εισαχθεί το Ευρώ πολιτικοί και ΜΜΕ δήλωναν σε όλους τους τόνους ότι τα νέα νομίσματα δε μπορούν να παραχαραχθούν. Η πραγματικότητα σύντομα τους διέψευσε, όπως ξέρουμε, και κάθε λίγο και λιγάκι ακούμε για πλαστά χαρτονομίσματα Ευρώ. 

RFID τεχνολογία, RFID τσιπάκι. Τι είναι και πως λειτουργούν

Έτσι είναι το εσωτερικό των νέων ταυτοτήτων

 

(Πρώτο άρθρο της σειράς για τις νέες ταυτότητες. Τα links για τα υπόλοιπα άρθρα της σειράς στο τέλος του άρθρου)

 

Οι νέες RFID ταυτότητες έχουν ήδη αρχίσει να δίνονται σε πολίτες εδώ και μερικές ημέρες, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις μεγάλης μερίδας πολιτών οι οποίοι τις θεωρούν επικίνδυνες. Πριν ασχοληθούμε με την επικινδυνότητα – ή μη – των νέων ταυτοτήτων, καλό είναι να έχουμε μια καλή εικόνα σχετικά με το τσιπάκι RFID που αυτές έχουν, και γενικότερα με την τεχνολογία RFID.

Ας το δούμε, λοιπόν:

 

1. Τι είναι το RFID

RFID είναι τα αρχικά των λέξεων του όρου Radio Frequency Identification που σημαίνει «Αναγνώριση (ή ταυτοποίηση) ραδιοφωνικών συχνοτήτων». Αναφέρεται σε μια τεχνολογία που χρησιμοποιεί ραδιοκύματα για να «διαβαστούν» από έναν «αναγνώστη» ψηφιακά δεδομένα τα οποία είναι κωδικοποιημένα σε έναν πομποδέκτη (ετικέττα ή έξυπνη ετικέττα) προσαρτημένη σε ένα αντικείμενο, ζώο ή άνθρωπο και, επομένως, να το(ν) αναγνωρίσει.

Η ανάγνωση (ανάκτηση) των δεδομένων που είναι αποθηκευμένα σε μια RFID ετικέττα μπορεί να γίνει και από μακριά, ενώ δεν είναι απαραίτητη η οπτική επαφή του «αναγνώστη» με την «ετικέττα».  

Η τεχνολογία RFID δεν είναι κάτι νέο. Είναι γνωστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν η πολεμική αεροπορία της Αγγλίας τη χρησιμοποίησε (κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου) για την αναγνώριση αεροσκαφών και τη διάκρισή τους σε εχθρικά και φιλικά. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών η χρήση τους πέρασε σε πειραματικό στάδιο και σε εργαστηριακό επίπεδο, για να φτάσουμε πριν λίγα χρόνια στην εφαρμογή της τεχνολογίας RFID στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, κυρίως μέσω του εμπορίου (θα αναφερθούμε στη χρήση αυτής της τεχνολογίας πιο κάτω στο άρθρο).

2. Πως λειτουργεί η τεχνολογία RFID

Η τεχνολογία RFID ανήκει σε μια ομάδα τεχνολογιών που αποκαλούνται Automatic Identification and Data Capture. Οι τεχνολογίες αυτές μπορούν να εντοπίζουν αυτόματα αντικείμενα, να συλλέγουν δεδομένα σχετικά με αυτά και να τροφοδοτούν συστήματα υπολογιστών απευθείας με αυτά τα δεδομένα χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Η αποχή από τις εκλογές μεταφέρει ένα πολύ σημαντικό πολιτικό μήνυμα των πολιτών

Ο κόσμος έχει αρχίσει να μην πιστεύει στην κάλπη...

Ο αδιαφιλονίκητος νικητής των χθεσινών αυτοδιοικητικών (δημοτικών και περιφερειακών) εκλογών ήταν, όπως όλοι είδαμε, η αποχή, και μάλιστα σε ποσοστά μεγαλύτερα από κάθε άλλη φορά. Και, όσο κι αν βολεύει κάποιους να θεωρούν πως η αποχή οφείλεται σε πολίτες αδιάφορους ή σε πολίτες που δε θεωρούν σημαντικότερο το να πάνε βόλτα κλπ. από το να πάνε να ψηφίσουν, η αλήθεια είναι πως η αποχή κρύβει ένα πολύ σοβαρό πολιτικό μήνυμα.

Στην πραγματικότητα η αποχή δεν είναι νέο φαινόμενο. Η αλήθεια επίσης είναι πως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις τα ποσοστά της αποχής όχι απλώς είναι μεγάλα αλλά διαρκώς αυξάνονται. Και, μπορεί το πολιτικό σύστημα να κατάφερνε να κρυφτεί μέχρι τώρα πίσω από το επιχείρημα των "αδιάφορων πολιτών", όμως αυτή τη φορά τα ποσοστά της αποχής είναι τέτοια που το επιχείρημα αυτό δε μπορεί να τα καλύψει.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν θα το προσπαθήσει ή πως δεν θα χρησιμοποιήσει το ίδιο επιχείρημα. Θα το κάνει. Αν μάλιστα κρίνουμε από το δημόσιο λόγο των πολιτικών στα ΜΜΕ χθες βράδυ, μπορούμε να πούμε πως το θέμα δε φάνηκε να τους απασχολεί ιδιαιτέρως.

Από μια μεριά αυτή η αδιαφορία από τη μεριά των πολιτικών έχει την εξήγησή της: γνωρίζουν πως ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, τη νομοθεσία, βάσει συντάγματος μπορούν να διορίζουν τη δικαστική εξουσία... κοινώς, έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Πιστεύουμε ωστόσο πως μέσα τους το φαινόμενο έχει αρχίσει να τους ανησυχεί, κι ας μην το λένε (ή, κι ας αποδίδουν την όποια ανησυχία τους παραδέχονται επ' αυτού σε άλλα, ευγενή κίνητρα).

Βλέπετε, τα ποσοστά αποχής πλέον είναι τέτοια που αντιλαμβάνονται πως οι λόγοι της αποχής δεν έχουν να κάνουν με "αδιάφορους πολίτες που δε θέλουν να χάσουν το φραππέ τους", αλλά σε κάτι βαθύτερο. 

Οι πολίτες απέχουν επειδή δε βρίσκουν πλέον κανένα σημείο ταύτισης με τους υπάρχοντες πολιτικούς και τα "προγράμματά" τους, επειδή έχουν αηδιάσει από όλο το πολιτικό σύστημα, επειδή δεν πιστεύουν πως μπορεί να προκύψει κάτι καλό (γι' αυτούς και και την πατρίδα) μέσα από τις εκλογές. 

"Κίνημα της Πετσέτας": Επιβάλλεται να ενισχυθεί

Κίνημα της Πετσέτας, ένα ελπιδοφόρο δείγμα υγείας αυτού του λαού

Είναι απαραίτητο κάθε Έλληνας να αντιληφθεί πως εδώ υπάρχει ένα μεγάλο Εθνικό θέμα:

Είναι απολύτως αντεθνικό να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες της Ελλάδας!

Το "Κίνημα της Πετσέτας" - όπως βαπτίστηκε από κάποιους με απώτερο σκοπό να φαιδροποιηθεί - που έκανε την εμφάνισή του στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες είναι πραγματικά κάτι πολύ ευχάριστο.

Είναι δυνατόν ο Έλληνας να πρέπει να πληρώσει εισιτήριο για να μπορέσει να πάει σε μια παραλία της χώρας του; 

Και να μη βρίσκει ελεύθερο χώρο να σταθεί επειδή κάποιοι έχουν απλώσει τις ξαπλώστρες της επιχείρησής τους παντού; 

Η αλήθεια είναι πως όλοι μας, λίγο – πολύ, το έχουμε συζητήσει στις παρέες μας αυτό το πρόβλημα. Έχουμε αγανακτήσει, έχουμε ευχηθεί να γίνει κάτι, να αλλάξει αυτό το απαράδεκτο καθεστώς των πραγμάτων.

Όλοι μας, λίγο – πολύ, νοιώθαμε το άδικο. Νοιώθαμε πως τελικά «συμφώνως τω νόμω» κάποιοι μας έβλεπαν ως υπηκόους προς εκμετάλλευση (ακόμα κι αν δε βρίσκαμε τις κατάλληλες λέξεις για να το χαρακτηρίσουμε), πως τελικά και οι παραλίες της πατρίδας μας μετατρέπονταν (σύννομα, πάντα) σε εμπόρευμα. Μας ενοχλούσε.

Αυτές είναι οι χώρες που έχουν πυρηνικές κεφαλές

Τουλάχιστον 9 χώρες έχουν πυρηνικά όπλα

Όπλα μαζικής καταστροφής, ικανά να προκαλέσουν τεράστιους αριθμούς θανάτων, τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και ικανά να δηλητηριάσουν μεγάλες περιοχές της Γης για πολλά χρόνια, τα πυρηνικά όπλα προκαλούν εφιάλτες στους ανθρώπους από το 1945 και μετά όταν έγινε η πρώτη χρήση τους (Χιροσίμα – Ναγκασάκι).

Στα χρόνια που πέρασαν, τα πυρηνικά όπλα αυξήθηκαν σε αριθμούς όσο και σε ισχύ (οι περισσότερες πυρηνικές κεφαλές σήμερα είναι πολύ πιο ισχυρές από τις ατομικές βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι), ενώ αυξήθηκαν και τα κράτη που τα έχουν στην κατοχή τους.

Μπορεί να έχουν υπογραφεί συμφωνίες για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων ή την αποσυναρμολόγηση των πυρηνικών οπλοστασίων, τα τελευταία χρόνια όμως αυτό έχει σταματήσει (και παρατηρείται και μια μικρή αύξηση.

Σήμερα, πυρηνικά όπλα έχουν οι εξής χώρες:

Πρέσπες του Αιγαίου με ελληνικές υποχωρήσεις; Κι άλλη ήττα;

Ελληνικές υποχωρήσεις για να φτάσουμε σε συμφωνία με την Τουρκία;

Εμβρόντητοι οι Έλληνες άκουσαν χθες βράδυ τον πρωθυπουργό της χώρας να ανακοινώνει πως σκοπεύει να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία προκειμένου να επιλυθούν  το ελληνοτουρκικό ζήτημα, και πως στην πορεία των διαπραγματεύσεων μπορεί να γίνουν υποχωρήσεις από την ελληνική πλευρά. Είπε, επί λέξει:

«Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου μπορεί ενδεχομένως ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης. Αλλά το ερώτημα είναι θα μείνουμε με τη διαφορά αυτή ανεπίλυτη αν η Ιστορία μας προσφέρει μια ευκαιρία να τη λύσουμε; Προσέξτε θα τη λύσουμε με όρους οι οποίοι θα είναι προφανώς συμβατοί με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων…»  

Μια φράση που πάγωσε όλη την Ελλάδα.

Τι υποχωρήσεις;

Θέσεις που μπορεί να αποτελούν την αφετηρία της διαπραγμάτευσης;

Δηλαδή;

Πρώτα απ’ όλα, γιατί σπεύδουμε εμείς να πάμε σε διαπραγματεύσεις, και μάλιστα με το τουρκικό casus belli εν ισχύι; Ένα casus belli που έχει εκτοξευθεί εναντίον μας αν τολμήσουμε να ασκήσουμε ένα δικαίωμά μας. Ένα δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο (που εμείς επικαλούμαστε); Κανονικά, θα έπρεπε να φροντίσουμε να στριμώξουμε την Τουρκία και να την κάνουμε να άρει το casus belli πριν οποιαδήποτε συζήτηση, οποιουδήποτε επιπέδου, σε οποιοδήποτε forum (του ΝΑΤΟ μη εξαιρουμένου).

Εισαγωγή στη Γεωπολιτική της Τουρκίας

Τουρκία: η μεγάλη της γεωπολιτική αξία εξαρτάται από τη θέση της Ελλάδας στη σκακιέρα

Με εδάφη σε δύο ηπείρους (Ευρώπη – Ασία) και θάλασσες σε τρεις πλευρές της, η Τουρκία είναι αναμφίβολα σε μια γεωγραφική θέση με πολλά πλεονεκτήματα. Η κατοχή από μέρους της των Δαρδανελίων της επιτρέπει να ελέγχει τη ναυσιπλοΐα του Ευξείνου Πόντου, για παράδειγμα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να έχει λόγο για τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή (ειδικά στο Βόρειο κομμάτι της).

Η κατοχή των Δαρδανελίων μπορεί να της προσδίδει σημαντική αξία, όμως η αξία αυτή περικόπτεται λόγω του περιορισμένου ελέγχου του Αιγαίου. Αν και η Τουρκία έχει ακτές στο Αιγαίο, εν τούτοις ο έλεγχος του πελάγους είναι στην πραγματικότητα ελληνική υπόθεση. Στην πραγματικότητα, ένας ηγέτης με δυνατότητες αντίληψης της γεωπολιτικής, θα μπορούσε να «δει» πως στην ουσία το Αιγαίο είναι η προέκταση των Δαρδανελίων.

Οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης, τόσο σημαντικοί για Ιράκ και Συρία, πηγάζουν από το ανατολικό κομμάτι της, κάτι που είναι ταυτόχρονα πολλαπλασιαστής ισχύος αλλά και πηγή προστριβών μεταξύ των χωρών αυτών, λόγω των φραγμάτων που περιορίζουν τις ποσότητες υδάτων που καταλήγουν στις χώρες αυτές. Το ισοζύγιο ισχύος, βέβαια, γέρνει προς την πλευρά της Τουρκίας, όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς.

Η γειτνίασή της με την περιοχή του Καυκάσσου της προσδίδει επιπλέον αξία, μια αξία που ήταν σαφώς μεγαλύτερη την εποχή του Ψυχρού πολέμου, δεδομένου ότι τότε μιλούσαμε για σύνορα με τη Σοβιετική Ένωση (τόσο χερσαία, στην περιοχή του Καυκάσσου όσο και θαλάσσια, στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου. Το γεγονός αυτό το εκμεταλλεύτηκαν δεόντως οι Δυτικοί (ΝΑΤΟ), εγκαθιστώντας σημαντικές για τη συμμαχία βάσεις στο έδαφός της. Επιπλέον, στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ ο στρατός της σχεδιάστηκε για εκτέλεση επιθετικών επιχειρήσεων (με το στρατό της Ελλάδας  - και αυτό αποτελεί στρατηγικό σφάλμα της συμμαχίας - δεν συνέβη αυτό, όπως θα δούμε σε άλλο άρθρο).

Γιατι ΗΑΕ, Αίγυπτος, Σ. Αραβία τα βρίσκουν με την Τουρκία;

Κλονίζονται οι συμμαχίες της Ελλάδας με ΗΑΕ, Σ. Αραβία, Αίγυπτο;

Πριν από λίγα χρόνια η Ελλάδα ξεκίνησε τη σύναψη «συμμαχιών» και συνεργασιών με μια σειρά μουσουλμανικών χωρών (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο) ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να δημιουργήσει ερείσματα και συμμαχίες στο μουσουλμανικό κόσμο και να περιορίσει τη διείσδυση της Τουρκίας στις χώρες αυτές, ενώ ταυτόχρονα ήλπιζε και σε επενδύσεις.

Σήμερα η πολιτική αυτή είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης – αν δεν έχει ήδη καταρρεύσει.

Η Αίγυπτος και η Τουρκία αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις (προχωρούν σε ανταλλαγή πρέσβεων) και ταυτόχρονα προωθούν τη συνεργασία τους προς μεγάλη χαρά της Δύσης που επιθυμούσε διακαώς κάτι τέτοιο. 

Να σημειωθεί εδώ πως η συμφωνία Ελλάδας Αιγύπτου για την Μερική Οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών όχι μόνο δεν είναι πλήρης και οριστική, αλλά στην ουσία «υποδεικνύει» στην Αίγυπτο πως να κινηθεί από εδώ και πέρα …σε μια κατεύθυνση που θα είναι εις βάρος μας. Και βέβαια εμφιλοχωρεί κι εδώ ο κίνδυνος μιας νέας προσφυγής στη Χάγη σε περίπτωση που η Αίγυπτος ζητήσει αναθεώρηση της ρύθμισης επειδή θίγονται τρίτα κράτη.

Για μια ακόμη φορά το ΝΑΤΟ στηρίζει την Τουρκία εις βάρος μας...

Για μια ακόμα φορά το ΝΑΤΟ υπέρ της Τουρκίας εις βάρος μας

Στη Σύνοδο των Υπουργών Άμυνας των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ που έγινε στις 15 – 16 Ιουνίου συζητήθηκε, ανάμεσα σε άλλα και η ενεργοποίηση περιφερειακών σχεδίων αντίδρασης σε πιθανή ρωσική επίθεση. Είναι η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο (σε τόσο μεγάλη έκταση) από τη λήξη του Ψυχρού πολέμου, και ίσως από παλαιότερα ακόμα.

Τα σχέδια ωστόσο δεν εγκρίθηκαν, λόγω της στάσης της Τουρκίας σε μια σειρά θέματα. Το ένα είναι η στάση της στο θέμα της εισόδου της Σουηδίας, που η Τουρκία συνεχίζει να εμποδίζει μέχρι την εκπλήρωση των όρων που έχει θέσει στη Σουηδία.

Οι άλλοι δύο λόγοι έχουν ελληνικό ενδιαφέρον.

Ταραχές στη Γαλλία: τα αδιέξοδα της Δύσης είναι πλέον ορατά

Ταραχές στη Γαλλία για μια ακόμα φορά.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες έχουν συγκεντρώσει για μια ακόμη φορά την προσοχή του κόσμου στη χώρα αυτή. Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια.

Από το θρυλλικό Μάη του ’68 μέχρι σήμερα υπάρχει μια σειρά περιπτώσεων που έχουν σημειωθεί ξεσηκωμοί και ταραχές – ξεχωρίζουν εκείνες του 2005 – οι οποίες συγκλονίζουν τον κόσμο. Ειδικά από το 2017 κι εντεύθεν, το φαινόμενο είναι αρκετά συχνό. Είναι φανερό πως η Γαλλική κοινωνία βρίσκεται σε αναταραχή, και αυτό για μια σειρά λόγους.

Η πιο εύκολη ανάλυση, αυτή που βολεύει το σύστημα – ένθεν κακείθεν -  είναι αυτή που μας λέει πως για όλα αυτά φταίει το μουσουλμανικό στοιχείο που δεν ενσωματώνεται. Όσο κι αν αυτό είναι αλήθεια, όσο κι αν συμβάλλει στην αναταραχή θα πρέπει να αντιληφθούμε πως δεν είναι αυτή η γενεσιουργός αιτία. Αν δεν το αντιληφθούμε όλοι μας αυτό και αν δεν αλλάξει η πορεία που έχουν πάρει οι κοινωνίες τις Δύσης, έρχεται μεγάλο χάος.

Κατ’ αρχάς ας δούμε μερικά στοιχεία:

Ο πληθυσμός της Γαλλίας είναι περίπου 68.000.000 άνθρωποι, συνολικά στη Μητροπολιτική Γαλλία και στις υπερπόντιες κτήσεις της. Στη Μητροπολιτική Γαλλία (δηλαδή στο τμήμα της εκείνο στη ΝΔ Ευρώπη) ζει το 96% περίπου του πληθυσμού της, γύρω στα 65.000.000 άνθρωποι. Από αυτούς, το 85% ζει σε αστικές περιοχές.

Νέο κόμμα Τσίπρα για ΜΕΤΑ τη συνεκμετάλλευση;

Πριν λίγο μιλούσα με μια παλιά καραβάνα της πολιτικής πιάτσας (όχι πολιτικό) για τη σημερινή παραίτηση Τσίπρα και ομολογώ με εξέπληξε:

«Μετά τις Πρέσπες, το Μητσοτάκης - Τσίπρας είναι 1 – 0», μου είπε. Αν πάμε σε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και το δεχόταν ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, το σκορ θα πάει 2 – 1. Τώρα που παραιτήθηκε, και να το δεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το Μητσοτάκης – Τσίπρας θα πάει απλά 1 – 1. Σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή, τον συμφέρει να μην είναι ο ίδιος στη Βουλή αυτήν την τετραετία».

Όπως είπα, με ξάφνιασε ο συνομιλητής μου. Η δική μου σκέψη έφτανε μέχρι του σημείου να πιστεύω πως παραιτήθηκε περιμένοντας να τον «παρακαλέσουν» να μη φύγει και τελικά να αποφασίσει να διεκδικήσει εκ νέου την ηγεσία του κόμματός του.

Ανταρσία Πριγκόζιν: τι σηματοδοτεί; Προεκτάσεις

Η ανταρσία Πριγκόζιν έβλαψε ή ωφέλησε τον Πούτιν;

Αυτά που έγιναν χθες στη Ρωσία ανησύχησαν πολύ κόσμο (ακόμα και για την ασφαλή κατοχή πυρηνικών) ενώ ταυτόχρονα κίνησαν την έντονη περιέργεια αρκετών, παρακολουθώντας την πορεία των εξελίξεων.

Ο Πριγκόζιν και η φάλαγγα της WAGNER προχωρούσε στο εσωτερικό της Ρωσίας για πολλές ώρες, κάλυψε εκατοντάδες χιλιόμετρα, πήρε υπό τον έλεγχό του κάποιες πόλεις… αυτά ακούγαμε χθες. Και, πάντα σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δεν υπήρξε κάποια μάχη ανάμεσα στη WAGNER και το ρωσικό στρατό – κάποια στιγμή, είπαν, καταρρίφθηκαν κάποια ελικόπτερα αλλά μέχρι εκεί.

Από μόνο του είναι περίεργο, δεδομένου ότι η Ρωσία διαθέτει οπλικά συστήματα ικανά να εξαϋλώσουν μια τέτοια φάλαγγα από απόσταση. Κάποιοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν αυτήν ακριβώς την έλλειψη αντίδρασης ως απόδειξη για το ότι ο Πούτιν δεν ελέγχει το στράτευμα ή το κράτος, παρά το ότι δεν είχαμε άλλα συνοδά φαινόμενα μιας τέτοιας κατάστασης: πράγματι, δεν είδαμε προσχωρήσεις μονάδων με το μέρος της WAGNER, ή κινήσεις σε άλλα σημεία (καταλήψεις σε κτίρια και σημεία κλειδιά, διαδηλώσεις κλπ.).

Ο Πούτιν βγήκε το πρωί και μίλησε για προδοσία και πισώπλατη μαχαιριά, όπως το 1917, ενώ αργότερα ο Μεντβέντεφ μίλησε για εμπλοκή της Δύσης στο πραξικόπημα. Σ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού βγήκαν πολλοί οι οποίοι δήλωσαν υποστήριξη στον Πούτιν και συνιστούσαν στον Πριγκόζιν να σταματήσει.

Τα μεγάλα στρατηγικά λάθη της Ρωσίας τα τελευταία 15 χρόνια

Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια, ο Πούτιν έκανε μεγάλα στρατηγικά λάθη...

Από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου – ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στον εκσυγχρονισμό της Ρωσίας – και εντεύθεν, υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη Ρωσική ηγεσία στο σύνολό της (ως ένα βαθμό επηρέασε και τη Σοβιετική ηγεσία, αλλά εκεί μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό):  

Ένα μεγάλο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στη Δύση.

Κάτι που ξεπερνά το σεβασμό στην ισχύ της Δύσεως και στη συνειδητοποίηση πως είναι δύσκολος αντίπαλος. Κάτι που αγγίζει τη φοβία, την ενδόμυχη παραδοχή πως η Ρωσία δε μπορεί να τα βάλει με τη Δύση.

Η Ιστορία βέβαια έχει δείξει πως στην πραγματικότητα Ρωσία και Δύση είναι ισοδύναμες. Παρ’ όλα αυτά το σύμπλεγμα κατωτερότητας υπάρχει και έχει οδηγήσει διαχρονικά τη Ρωσία σε μια σειρά υποχωρήσεις προκειμένου να αποφύγει την σύγκρουση με το Δυτικό κόσμο. Η Δύση από τη μεριά της όλο αυτό το εκλαμβάνει ως απόδειξη αδυναμίας – και είναι, απλά η Δύση το επεκτείνει στο σύνολο του ισοζυγίου ισχύος. Και φυσικά το εκμεταλλεύεται αρκούντως.

Από το 2010 και μετά, λόγω κυρίως αυτού του συμπλέγματος, η Ρωσική ηγεσία έχει κάνει έξι μεγάλα στρατηγικά λάθη:

Σε λάθος δρόμο η ΕΕ για το μεταναστευτικό

Τα πλοιάρια με μετανάστες και πρόσφυγες αναμένεται να αυξηθούν, δυστυχώς...

 

Η νέα συμφωνία για το μεταναστευτικό και τη διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως βήμα προς τα εμπρός και ως κάτι που βοηθά τη χώρα μας, στην πραγματικότητα όμως απλά θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Το τραγικό συμβάν με το ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο δείχνει απλά το τι θα ακολουθήσει. Η νέα στάση της ΕΕ είναι σίγουρο πως θα εκληφθεί ως υποχώρηση από τους δουλεμπόρους αλλά και από τα κράτη εκείνα που έχουν καταστήσει τις μεταναστευτικές ροές στρατηγικό πυλώνα.

Τις προηγούμενες μέρες η Ιταλή πρωθυπουργός Μελόνι συμφώνησε με τον πρόεδρο της Τυνησίας Σαϊέντ να δοθεί οικονομική ενίσχυση στην Τυνησία προκειμένου να ελεγχθούν οι ροές από το έδαφός της.

Γιατί δε θα σταματήσουν οι μεταναστευτικές ροές - Επιστρέφει το Old Regime;

Οι ροές ανθρώπων προς την Ευρώπη θα συνεχιστούν αμείωτες...

Το τραγικό ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο καθιστά επίκαιρη τη συζήτηση για τις «μεταναστευτικές» - λαθρομεταναστευτικές στην πραγματικότητα - και προσφυγικές ροές. Τα όρια είναι θολά ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες, υπάρχει όμως μια κοινή βάση.

Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα.

Εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν από όλα σχεδόν τα σημεία του πλανήτη με κατεύθυνση την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση των μουσουλμάνων είναι περίεργο που πολλοί από αυτούς δεν προτιμούν πλούσιες χώρες ομοθρήσκων τους, έχουν όμως προταθεί κατά καιρούς διάφορες εξηγήσεις για αυτό: η μεγαλύτερη ανοχή των δυτικών κοινωνιών, το πιο χαλαρό νομικό πλαίσιο, η εκτέλεση στρατηγικού σχεδίου από κέντρα που επιθυμούν είτε την εθνολογική αλλοίωση των δυτικών κοινωνιών είτε τον πολλαπλασιασμό του μουσουλμανικού στοιχείου στη Δύση. Μπορεί να είναι κάτι από αυτά, μπορεί και όλα.

Το θέμα είναι πως εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν προς τη δύση αδιαφορώντας για τους νόμιμους τρόπους. Ακολουθώντας απλά το στομάχι τους ή το όνειρό τους για κάτι καλύτερο αν πρόκειται για παράνομους μετανάστες, ή σπρωγμένοι από τον πόλεμο στις περιοχές τους, Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν τη Δύση σαν τη Γη της επαγγελίας.

Μια κραυγή για τη Θράκη

Ο Ερντογάν δεν έκρυψε ποτέ τις τουρκικές βλέψεις για τη Θράκη...

Τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε με ενδιαφέρον όλη αυτή τη συζήτηση σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τους υποψήφιους – με τα διάφορα κόμματα – βουλευτές. Το σίγουρο είναι πως δεν αισθανθήκαμε την παραμικρή έκπληξη ούτε από τα γεγονότα ούτε από τον τρόπο κάλυψής τους από τα ΜΜΕ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι γνωστό εδώ και κάποιες δεκαετίες πως τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για το αν οι υποψήφιοι που επιλέγουν έχουν στενές σχέσεις με το τουρκικό προξενείο (οι κακές γλώσσες λένε πως στα πλαίσια της ψηφοθηρίας οι υποψήφιοι επιλέγονται με αυτό ακριβώς το κριτήριο, δε θέλουμε όμως να το πιστέψουμε). Και δεν ενδιαφέρονται επειδή γνωρίζουν πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν θα ενοχληθεί από αυτό, ή τουλάχιστον δε θα ενοχληθεί σε σημείο να μην τους ψηφίσει.

Εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, άλλωστε, όλοι έχουν φροντίσει να καλλιεργηθεί στους Έλληνες ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Πολιτικοί, εκκλησία, πνευματικοί ταγοί. Από όλους τους βλέπουμε διαρκώς όλες τις πικρές διαπιστώσεις - άρα δεν υπάρχει εκ μέρους τους άγνοια – χωρίς όμως να αναλαμβάνει κανείς δράση. Αντιθέτως ακούγεται μονίμως η επωδός «δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε, είμαστε αδύναμοι, η συγκυρία είναι εναντίον μας κ.α.». Αποτέλεσμα: ηττοπάθεια στον κόσμο και μοιρολατρία.

Το «και τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;» που είχε πει παλαιότερα κάποιος πολιτικός δεν είχε ειπωθεί τυχαία. Ας είμαστε ειλικρινείς, ο λαός εκπαιδεύεται να αποδεχτεί ήττες και εδαφική συρρίκνωση ως λύση προτιμητέα από έναν πόλεμο.

Η Τουρκία κερδίσμένη από τη νέα κρίση στο Κοσσυφοπέδιο

Πρίστινα, Κοσσυφοπέδιο

 

Η τελευταία κρίση στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα νέο ανατολίτικο παζάρι Τουρκίας - ΗΠΑ με δυσάρεστα για την Ελλάδα αποτελέσματα...

Όπως όλοι θυμόμαστε, από τις αρχές της περασμένης εβδομάδας έχουμε βίαιες συγκρούσεις στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων διαδηλωτών από τη μια πλευρά και Αστυνομίας και δυνάμεων της KFOR από την άλλη.

Ο νέος κύκλος επεισοδίων ξεκίνησε μετά την απόφαση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εγκαταστήσει – με τη βοήθεια της αστυνομίας – Αλβανούς δημάρχους σε τέσσερεις πόλεις του Βορείου Κοσσυφοπεδίου (Βόρεια Μιτρόβιτσα, Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν, Ζούμπιν Πότοκ), όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σέρβοι.

Να θυμίσουμε εδώ πως οι Αλβανοί δήμαρχοι εξελέγησαν στις έκτακτες δημοτικές εκλογές της 23^ης Απριλίου, εκλογές που οι Σέρβοι αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν – και να μη συμμετάσχουν -  μετά την Άρνηση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 για τη σύσταση Ένωσης Σερβικών Δήμων. Το αποτέλεσμα της κίνησης των Σέρβων ήταν εντυπωσιακό, καθώς η συμμετοχή μετά βίας άγγιξε το 3,4%, κάτι που δίνει το δικαίωμα στους Σέρβους να θεωρούν τις εκλογές άκυρες και να μην αποδέχονται τους «εκλεγμένους» δημάρχους.

Η χρονική συγκυρία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο παραδοσιακός σύμμαχος της Σερβίας, η Ρωσία, έχει εμπλακεί σε πόλεμο στην Ουκρανία, έναν πόλεμο που έμμεσα έχει εμπλέξει και τις χώρες της Δύσης. Την ίδια στιγμή παραμένει πάντοτε ισχυρή η επιθυμία της Δύσης να ενταχθεί η Σερβία στην ΕΕ θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο θα την αποσπάσουν από την αγκαλιά της Μόσχας.

Η συνοχή της χώρας στηρίζεται στη μονιμότητα των ΔΥ

Δημόσιοι Υπάλληλοι, ο εύκολος στόχος για να αποποιούνται κάποιοι τις ευθύνες τους για τη ζούγκλα του Ιδιωτικού τομέα

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να δαιμονοποιείται, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας απολύτως αναγκαίος θεσμός για τη συνοχή της χώρας μας. Ας δούμε γιατί.

Η πλατεία Κλαυθμώνος πήρε το όνομά της από τα κλάματα των δημοσίων υπαλλήλων που έχαναν τη δουλειά τους κάθε φορά που κάποιο κόμμα κατακτούσε την εξουσία. Ήταν οι εποχές που οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν μόνιμοι. Θα πει κάποιος: «καλά, οι εποχές έχουν αλλάξει, σήμερα δε γίνονται αυτά». Όποιος θέλει το πιστεύει, η μεγάλη πλειοψηφία όμως ξέρει πως δουλεύουν κάποια πράγματα.

Εξ’ άλλου ο διωγμός των ανεμβολίαστων υγειονομικών πριν δύο χρόνια κατέδειξε ακριβώς αυτό: η απόλυση παραμένει πάντα ως όπλο στη φαρέτρα των κομμάτων (ο ίδιος ο υπουργός Υγείας είχε πει πως ήθελε να φύγουν από τις δουλειές τους. Αμφιβάλλει κανείς πως αν δεν ήταν κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα η μονιμότητα θα είχαμε απολύσεις;

Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει μονιμότητα μπορούμε να αντιληφθούμε όλοι τι ακολουθεί. Κομματικοί διορισμοί, απολύσεις, ρουσφέτι. Εμείς δε μπορούμε να το δούμε ως πρόοδο, δεν αμφιβάλλουμε όμως πως θα βρεθούν κάποιοι να το βαπτίσουν έτσι.

Χωρίς μονιμότητα λοιπόν, αυτό που ακολουθεί είναι:

Για την Άλωση του 1453: ο θρύλλος των τριών δικέφαλων

Πίνακας του Θεόφιλου για την άλωση. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βγαίνει στη μάχη.

- Πές μας ξανά, παππού, το θρύλλο τον κρυφό! Το θρύλλο με τους τρεις δικέφαλους αετούς!

Τα μάτια του παππού θόλωσαν. Κοίταξε τρυφερά τα εγγόνια του, αναστέναξε κι άρχισε να μιλάει.

… ήτανε Τρίτη, 29 Μαΐου, το 1453. Η Πόλη μας έπεσε, κι ο τελευταίος μας αυτοκράτορας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε πολεμώντας λίγο πιο πέρα απ’ την Αγια-Σοφιά. Το γένος μας σκλαβώθηκε…

Την ίδια εκείνη ώρα που άρχιζε η υποδούλωσή μας, τρεις μεγάλοι δικέφαλοι αετοί, θεριά ολόκληρα, σηκώθηκαν ψηλά πάνω από την Πόλη κι αφού της έριξαν μια τελευταία, θλιμμένη ματιά, τίναξαν τα φτερά τους κι άρχισαν να σκαρφαλώνουν ψηλά στον ουρανό. Όλο και ψηλότερα, όλο και ψηλότερα, ώσπου φτάσανε μπροστά στο θρόνο του Ιησού. Κλαίγοντας.

Ο Ιησούς τους καλοδέχτηκε, τους μίλησε για ώρα πολλή. Μετά, το χέρι Του σηκώθηκε. Έδειξε τον πρώτο δικέφαλο, που σηκώθηκε κι άρχισε να φτερουγίζει ολόκληρα, και αμέσως του έδειξε τη Γη. Στους άλλους δύο έκανε νεύμα να καθίσουν.

Προφητείες της Ορθοδοξίας: αλήθεια και προπαγάνδα

Οι τέσσερεις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Έχει προφητευθεί, το λένε οι προφητείες... το ακούμε όλο και πιο συχνά γύρω μας. Ας πούμε, λοιπόν, λίγα λόγια.

 

Πάντα ακούγονταν γύρω μας, από αρχαιοτάτων χρόνων. Κι όχι μόνο στο δικό μας λαό, σε όλους.

Σ’ όλη τη διάρκεια της Ιστορίας εμφανίζονταν άνθρωποι που υποστήριζαν πως μετέφεραν κάποια θεϊκή αποκάλυψη για το μέλλον, το κοντινό ή το απώτερο. Πολλοί από αυτούς μπορεί να έλεγαν ό,τι τους ερχόταν στο κεφάλι, άλλοι πάλι μπορεί να είχαν ακούσει κάτι από σκοτεινές δυνάμεις… Κάποιοι όμως πράγματι μετέφεραν Θεία αποκάλυψη.

Όπως είπαμε, οι προφητείες μπορεί να αφορούσαν το άμεσο μέλλον, το μακρυνό ή τους έσχατους χρόνους. Και, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό έπαιζαν ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας.

Όσον αφορά εμάς τους Ορθοδόξους, οι προφητείες γενικά μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

EASTMED τέλος, συνεκμετάλλευση του Αιγαίου προ των πυλών!

Αγωγός φυσικού αερίου

 Πριν τρεις μέρες (15 Μαΐου) ο Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου Γιώργος Παπαναστασίου δήλωσε πως σχεδιάζεται η κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Κύπρο για σκοπούς υγροποίησης και ηλεκτροπαραγωγής. Το έργο θα αφορά στην μεταφορά φυσικού αερίου στην Κύπρο, την υγροποίηση του και ακολούθως την μεταφορά του με πλοία στην Ευρώπη.

Όπως είπε, ο East Med θα είναι ένας διάδρομος, ο οποίος παραμένει. Αντί αγωγός ο οποίος να είναι μία σύνδεση του Ισραήλ με την Ευρώπη, θα είναι ένας εικονικός (virtual) αγωγός ο οποίος θα συνδέει την Κύπρο με την υπόλοιπη Ευρώπη σε μορφή υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Το γεγονός δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Νίκη Ερντογάν στις Τουρκικές εκλογές. Τι συμφέρει την Ελλάδα;

Η Τουρκία δείχνει να συνεχίζει στο δρόμο Ερντογάν

Με νικητή τον Ερντογάν ολοκληρώθηκαν οι χθεσινές εκλογές στην Τουρκία: πήρε ποσοστό 49,51%, ο κύριος αντίπαλός του ο Κιλιτσντάρογλου πήρε 44,88% ενώ ο 3ος υποψήφιος, ο Ογάν, κέρδισε το 5,2% των ψήφων. Δεδομένου ότι κανείς υποψήφιος δεν ξεπέρασε το 50% θα υπάρξει και δεύτερος γύρος των εκλογών ο οποίος θα διεξαχθεί στις 28 Μαΐου.

Ως γνωστόν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα – και στη Δύση – μιλούσαν για σαφές προβάδισμα του Κιλιτσντάρογλου, προβάλλοντας μάλιστα και σχετικές δημοσκοπήσεις. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα κρίνει αν επρόκειτο για τεράστια αποτυχία των δημοσκοπήσεων ή για προσπάθεια χειραγώγησης του εκλογικού σώματος (όπως διατείνονται πολλοί). Ως ιστολόγιο, λοιπόν, δε θα σταθούμε σ’ αυτό, απλά το σημειώνουμε.

Μια πρώτη ματιά στα αποτελέσματα μας δείχνει πως τα παράλια και τα μεγάλα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Άγκυρα) στήριξαν τον Κιλιτσντάρογλου και τους κεμαλικούς, ενώ η ενδοχώρα τον Ερντογάν, όπως είχε γίνει και στο παρελθόν. Αυτό δεν προκαλεί εντύπωση: στην ενδοχώρα οι άνθρωποι είναι περισσότερο προσκολλημένοι σε παραδοσιακές αξίες.

Ο Ερντογάν παρέλαβε το 2002 (τυπικά ανέλαβε πρωθυπουργός το Μάρτιο του 2003 διότι λόγω εκλογικού κωλύματος δε μπορούσε να αναλάβει ενωρίτερα, το κόμμα του όμως είχε κερδίσει τις εκλογές από το 2002) μια χώρα που δεν ήταν καν περιφερειακή δύναμη. Είχε όμως όραμα. Με προσεκτικά βήματα προχώρησε σε άρση του κοσμικού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους, απελευθερώνοντας έτσι τις δυνάμεις του μουσουλμανισμού.

Διδάγματα από την υποχρεωτικότητα

Η πλύση εγκεφάλου στην ψηφιακή εποχή οδηγεί σε δυστοπία

Ακούμε κάθε μέρα πολλά για επερχόμενες εξελίξεις. Ψηφιακές ταυτότητες, αχρήματη κοινωνία, Point System για «καλούς πολίτες» και διάφορα άλλα. Το θέμα είναι πως όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως όλα αυτά είναι ανοησίες κάποιων συνωμοσιολόγων όλα αυτά έχουν ξεκινήσει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

Το ακόμα πιο δυσάρεστο είναι πως όλο αυτό που βιώσαμε (με τον COVID-19, τα πειραματικά εμβόλια, τις υποχρεωτικότητες και – κυρίως – την περιθωριοποίηση των ανεμβολίαστων και την στήριξη αυτής της περιθωριοποίησης από ταγούς, θεσμούς αλλά και καθημερινούς πολίτες) οδηγεί σε αποκαρδιωτικά συμπεράσματα.

Μην παρεξηγηθούμε: δεν ισχυριζόμαστε πως κάποιοι διεξήγαγαν ένα πείραμα, λέμε απλά πως μπορούμε πλέον να αρχίσουμε να μιλάμε για συμπεράσματα (στις στρατιωτικές ακαδημίες χρησιμοποιείται ο όρος “Lessons Learned”).

Τι διαπιστώσαμε, λοιπόν:

"Συνεκμετάλλευση" του Αιγαίου: ο νέος Δούρειος Ίππος

Πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Τουρκίας

Μπορεί για κάποιους να φαντάζει εύκολη λύση ώστε να αποφύγουμε την κρίση και τον πόλεμο με το μεγάλο εχθρό που λέγεται Τουρκία, στην πραγματικότητα όμως η συνεκμετάλλευση είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του παρόντος άρθρου: ο Δούρειος Ίππος που θα οδηγήσει στην οριστική άλωση. Μια τελευταία Κερκόπορτα

Το πρώτο που θα πρέπει να πούμε εδώ είναι πως η συνεκμετάλλευση δεν αφορά μόνο το Αιγαίο αλλά και την Ανατολική Μεσόγειο. Θυμηθείτε, η Τουρκία αμφισβητεί πως τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, σκεφτείτε το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης με το Καστελόριζο, θυμηθείτε ότι στις γκρίζες ζώνες και στα νησιά με αμφισβητούμενο καθεστώς οι Τούρκοι περιλαμβάνουν και τη Γαύδο (νότια της Κρήτης) και θα καταλάβετε πολλά. Ακόμα κι αν τα δημοσιεύματα των ημερών μας ομιλούν μόνο για το Αιγαίο οι ορέξεις της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικές. Επιπλέον, ακόμα κι αν οι συζητήσεις ξεκινήσουν για το Αιγαίο με τη στενή έννοια, είναι απλά θέμα χρόνου – και μάλιστα ελαχίστου – να επεκταθεί η συζήτηση. Άλλωστε η συνεκμετάλλευση του «με τη στενή έννοια» Αιγαίου δεν επιλύει κανένα γεωπολιτικό πρόβλημα της Τουρκίας, σε αντίθεση με το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου.

Εισαγωγή στη Στρατηγική και Γεωπολιτική αξία της Ελλάδας

Μια ματιά στο χάρτη αποδεικνύει την τεράστια γεωπολιτική αξία της Ελλάδας

Τοποθετημένη σε μια θέση κλειδί του παγκόσμιου χάρτη, μια θέση ευλογία αλλά και κατάρα, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της Ιστορίας από τα αρχαία χρόνια. Η Ιστορία της για μεγάλο χρονικό διάστημα κατείχε την κύρια θέση στην παγκόσμια Ιστορία, ενώ ακόμα στις υπόλοιπες χρονικές περιόδους ο χώρος που καταλαμβάνει στο χάρτη έπαιζε – και εξακολουθεί να παίζει – τον κύριο ρόλο στις εξελίξεις.

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, πρέπει να διευκρινίσουμε πως το παρόν άρθρο θα ασχοληθεί με την Ελλάδα των σημερινών ορίων, όχι την Ελλάδα ως χώρο που γεννήθηκε το έθνος μας (έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο με εντελώς άλλες δυνατότητες και αξία – γεωπολιτική, στρατηγική κλπ.). Με αυτόν – το σύνολο της πατρίδας μας – θα ασχοληθούμε σε άλλα άρθρα.

Μια ματιά στο χάρτη μας δείχνει πως η Ελλάδα βρίσκεται στο σημείο που συναντώνται τρεις ήπειροι: η Ευρώπη, η Αφρική και η Ασία. Βρίσκεται επίσης στο ανατολικό κομμάτι της Μεσογείου, σε θέση που της επιτρέπει να ελέγχει τόσο τα στενά του Βοσπόρου – και κατ’ επέκτασιν την κίνηση από και προς τον Εύξεινο Πόντο – όσο και, δυνητικά, την κίνηση από και προς τη διώρυγα του Σουέζ.

Επιβίωση: οι πιο βασικές σκέψεις

Η επιβίωση σε δυστοπικό περιβάλλον δεν είναι εύκολη υπόθεση...

Ο όρος «επιβίωση» ακούγεται όλο και πιο συχνά στην εποχή μας. Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να πούμε μερικά πράγματα σχετικά.

Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η επιβίωση έχει πολλές όψεις. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος (αυτό που λέει η λέξη, δηλαδή η επιβίωση η δική μας και των αγαπημένων μας προσώπων), οι καταστάσεις όμως που μπορεί να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι δυνητικά διαφορετικές.

Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, να πρέπει να επιβιώσουμε σε έναν πυρηνικό χειμώνα (μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο) – χρησιμοποιούμε εδώ μια ακραία κατάσταση ως παράδειγμα - και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση ταραχών, όπου όμως εξακολουθούν να λειτουργούν πυλώνες πολιτισμού. Είναι διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια κατάσταση πανδημίας ή βιολογικού – χημικού πολέμου και διαφορετικό να πρέπει να επιβιώσουμε σε μια πόλη που πολιορκείται από τον εχθρό. Και διάφορα άλλα.

Κοινές όψεις υπάρχουν, φυσικά, σε όλες αυτές τις καταστάσεις, υπάρχουν όμως και διαφορές, και θα πρέπει να τις έχουμε υπ’ όψιν μας κι αυτές.