 |
| Κίνημα της Πετσέτας, ένα ελπιδοφόρο δείγμα υγείας αυτού του λαού |
Είναι απολύτως αντεθνικό να μην υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες της Ελλάδας!
Το "Κίνημα της Πετσέτας" - όπως βαπτίστηκε από κάποιους με απώτερο σκοπό να φαιδροποιηθεί - που έκανε την εμφάνισή του στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες είναι πραγματικά κάτι πολύ ευχάριστο.
Είναι δυνατόν ο Έλληνας να πρέπει να πληρώσει εισιτήριο για να μπορέσει να πάει σε μια παραλία της χώρας του;
Και να μη βρίσκει ελεύθερο χώρο να σταθεί επειδή κάποιοι έχουν απλώσει τις ξαπλώστρες της επιχείρησής τους παντού;
Η αλήθεια είναι πως όλοι μας, λίγο – πολύ, το έχουμε συζητήσει στις παρέες μας αυτό το πρόβλημα. Έχουμε αγανακτήσει, έχουμε ευχηθεί να γίνει κάτι, να αλλάξει αυτό το απαράδεκτο καθεστώς των πραγμάτων.
Όλοι μας, λίγο – πολύ, νοιώθαμε το άδικο. Νοιώθαμε πως τελικά «συμφώνως τω νόμω» κάποιοι μας έβλεπαν ως υπηκόους προς εκμετάλλευση (ακόμα κι αν δε βρίσκαμε τις κατάλληλες λέξεις για να το χαρακτηρίσουμε), πως τελικά και οι παραλίες της πατρίδας μας μετατρέπονταν (σύννομα, πάντα) σε εμπόρευμα. Μας ενοχλούσε.
Και, για κάποιους από εμάς υπήρχε και μια άλλη διάσταση, που οι πολλοί δεν την σκέπτονταν αμέσως, όποτε την εκφράζαμε όμως όλοι, λίγο – πολύ, συμφωνούσαν:
Πόσο εθνικό είναι όλο αυτό;
Απολύτως αντεθνικό. Όλοι οι Έλληνες επιβάλλεται να μπορούν να τις προσεγγίσουν ελεύθερα, χωρίς εισιτήρια, δεδομένου ότι αποτελούν τμήμα του εδάφους που μπορεί να κληθούν να υπερασπιστούν με το αίμα τους.
Η Ελλάδα - και οι παραλίες της, κατά συνέπεια - ανήκει σε όλους τους Έλληνες, όχι σε μερικούς. Ούτε στην εκάστοτε κυβέρνηση. Σε όλους τους Έλληνες.
Και φυσικά είναι απαράδεκτο οι όποιες παραλίες έχουν παραχωρηθεί "συμφώνως τω νόμω" σε κάποιους επιχειρηματίες προς εκμετάλλευσιν να καλύπτονται εξ' ολοκλήρου από ξαπλώστρες. Απλά τα πράγματα.
Το ποσοστό της παραλίας που επιτρέπεται βάσει του νόμου να χρησιμοποιήσει ο κάθε επιχειρηματίας είναι έτσι κι αλλιώς δυσανάλογα μεγάλο (αυτό βέβαια πολλοί μπορεί να μην το δέχονται), όλοι μας όμως έχουμε διαπιστώσει πως στην πράξη …άλλα γίνονται. Και φυσικά, η ύπαρξη εισιτηρίου είναι απαράδεκτη. Ακόμη κι αν το επιτρέπει ο νόμος, θα πρέπει να ζητήσουμε την αντικατάσταση του συγκεκριμένου νόμου.
Απλά τα πράγματα.
Το θέμα είναι εθνικό, κι ας μην ανήκει σ' αυτά που μας έχουν μάθει να θεωρούμε "εθνικά θέματα". Δε γίνεται σήμερα να πληρώνω εισιτήριο για να πάω σε μια παραλία - λες και μπαίνω στο τσιφλίκι κάποιου - και αύριο να κληθώ να την υπερασπιστώ με το αίμα μου. Και, αν επιζήσω, μεθαύριο να πρέπει να πληρώσω ΠΑΛΙ εισιτήριο για να πάω εκεί που έπαιξα τη ζωή μου κορώνα γράμματα.
Το σπίτι του όποιου Έλληνα επιχειρηματία, την οικογένειά του, την επιχείρησή του, ναι, να την υπερασπιστώ, ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ότι κι αυτός σέβεται τα δικά μου δικαιώματα και το γεγονός ότι αυτή η πατρίδα ανήκει ΚΑΙ σε μένα, όχι μόνο σε κάποιους "εκλεκτούς". Και φυσικά, οι παραλίες της πατρίδας – όπως και τα δάση της – δεν είναι σπίτι ή ιδιοκτησία ΚΑΝΕΝΟΣ, αλλά ΟΛΩΝ των Ελλήνων.
Και οφείλω να απαιτώ από την Πατρίδα μου να μην με αντιμετωπίζει σαν αναλώσιμη λογιστική μονάδα ή δουλοπάροικο που τον επιστρατεύει για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα "ολίγων".
Αγαπάω την πατρίδα μου, αλλά απαιτώ να μ' αγαπάει κι αυτή.
Τόσο απλά.
Το "Κίνημα της Πετσέτας", λοιπόν, πρέπει να υποστηριχθεί. Στην πραγματικότητα είναι δείγμα υγείας ενός λαού, ή, έστω, ένα σημάδι πως ο λαός μας δεν είναι νεκρός.
...Και, κλείστε τ' αυτιά σας σε όλους εκείνους τους "πατριώτες" που θα προσπαθήσουν να σας πείσουν πως υπάρχει "αριστερός κίνδυνος (ή δάκτυλος)" πίσω από όλο αυτό. Το παιχνίδι τους είναι γνωστό πια. Το θέμα είναι εθνικό, όπως είπαμε.
Απόπειρες καπελώματος σαφώς και θα υπάρξουν, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος. Αντιθέτως, τους εκθέτει περισσότερο, αφού οι ίδιοι "πατριώτες" δεν φρόντισαν ποτέ να αναδείξουν το πρόβλημα.
Ελεύθερες Ελληνικές παραλίες για όλους τους Έλληνες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου