Η αποχή από τις εκλογές μεταφέρει ένα πολύ σημαντικό πολιτικό μήνυμα των πολιτών

Ο κόσμος έχει αρχίσει να μην πιστεύει στην κάλπη...

Ο αδιαφιλονίκητος νικητής των χθεσινών αυτοδιοικητικών (δημοτικών και περιφερειακών) εκλογών ήταν, όπως όλοι είδαμε, η αποχή, και μάλιστα σε ποσοστά μεγαλύτερα από κάθε άλλη φορά. Και, όσο κι αν βολεύει κάποιους να θεωρούν πως η αποχή οφείλεται σε πολίτες αδιάφορους ή σε πολίτες που δε θεωρούν σημαντικότερο το να πάνε βόλτα κλπ. από το να πάνε να ψηφίσουν, η αλήθεια είναι πως η αποχή κρύβει ένα πολύ σοβαρό πολιτικό μήνυμα.

Στην πραγματικότητα η αποχή δεν είναι νέο φαινόμενο. Η αλήθεια επίσης είναι πως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις τα ποσοστά της αποχής όχι απλώς είναι μεγάλα αλλά διαρκώς αυξάνονται. Και, μπορεί το πολιτικό σύστημα να κατάφερνε να κρυφτεί μέχρι τώρα πίσω από το επιχείρημα των "αδιάφορων πολιτών", όμως αυτή τη φορά τα ποσοστά της αποχής είναι τέτοια που το επιχείρημα αυτό δε μπορεί να τα καλύψει.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν θα το προσπαθήσει ή πως δεν θα χρησιμοποιήσει το ίδιο επιχείρημα. Θα το κάνει. Αν μάλιστα κρίνουμε από το δημόσιο λόγο των πολιτικών στα ΜΜΕ χθες βράδυ, μπορούμε να πούμε πως το θέμα δε φάνηκε να τους απασχολεί ιδιαιτέρως.

Από μια μεριά αυτή η αδιαφορία από τη μεριά των πολιτικών έχει την εξήγησή της: γνωρίζουν πως ελέγχουν το πολιτικό σύστημα, τη νομοθεσία, βάσει συντάγματος μπορούν να διορίζουν τη δικαστική εξουσία... κοινώς, έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Πιστεύουμε ωστόσο πως μέσα τους το φαινόμενο έχει αρχίσει να τους ανησυχεί, κι ας μην το λένε (ή, κι ας αποδίδουν την όποια ανησυχία τους παραδέχονται επ' αυτού σε άλλα, ευγενή κίνητρα).

Βλέπετε, τα ποσοστά αποχής πλέον είναι τέτοια που αντιλαμβάνονται πως οι λόγοι της αποχής δεν έχουν να κάνουν με "αδιάφορους πολίτες που δε θέλουν να χάσουν το φραππέ τους", αλλά σε κάτι βαθύτερο. 

Οι πολίτες απέχουν επειδή δε βρίσκουν πλέον κανένα σημείο ταύτισης με τους υπάρχοντες πολιτικούς και τα "προγράμματά" τους, επειδή έχουν αηδιάσει από όλο το πολιτικό σύστημα, επειδή δεν πιστεύουν πως μπορεί να προκύψει κάτι καλό (γι' αυτούς και και την πατρίδα) μέσα από τις εκλογές. 

Προς το παρόν βέβαια οι πολιτικοί - το πολιτικό σύστημα γενικότερα, με ό,τι αυτό συμπεριλαμβάνει - μπορεί να στηρίζεται σ' εκείνους που πάνε και ψηφίζουν. κανείς όμως δε μπορεί να εγγυηθεί πως οι "απέχοντες" δεν θα οδηγήσουν κι άλλους στο να απέχουν κι αυτοί ή - το σπουδαιότερο - δεν θα επιλέξουν να ακολουθήσουν κάποιον χαρισματικό ηγέτη που θα απευθυνθεί στο λαό με τη φωνή της λογικής και όχι με την ξύλινη φωνή μιας κλασσικού τύπου πολιτικής νομιμοφροσύνης. 

Θα πρέπει εδώ να πούμε πως το πράγμα φαινόταν από τις εκλογές του Μαΐου, ακόμα. Τότε, πολλοί απ' αυτούς που πήγαν να ψηφίσουν πήγαν με κρύα καρδιά και χωρίς να πιστεύουν πραγματικά πως "θα βγει τίποτε". Κάποιοι απ' αυτούς δεν ξαναπήγαν. Και, ξέρετε: αν κάποιος μάθει να μην πηγαίνει, δύσκολα ξαναπάει. Χρειάζεται κάτι σημαντικό για να κινητοποιηθεί ξανά. 

"Δεν συμφωνώ με κανέναν τους, παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία με κάποιους", μου έλεγε γνωστός που απείχε. "Γιατί να λερώσω τα χέρια μου; Ακόμα κι αν επιλέξω έστω το μικρότερο κακό, όταν θα λαμβάνονται αποφάσεις που θεωρώ καταστροφικές, με ποιό ηθικό δικαίωμα θα διαμαρτύρομαι, όταν θα τους έχω νομιμοποιήσει με την ψήφο μου; Και, αν ρίξω λευκό ή άκυρο, δε θα μετρήσει πουθενά αφού τα αποτελέσματα βγαίνουν μόνο επί των εγκύρων".

Ας μη βιαστούν κάποιοι να χαρακτηρίσουν ρηχή τη σκέψη του γνωστού μου. Δείχνει κάτι σημαντικό: δείχνει ότι νοιώθει εντελώς ξένος με το πολιτικό γίγνεσθαι. Και αυτό το συναίσθημα διαρκώς πολλαπλασιάζεται, το νοιώθουν όλο και περισσότεροι.   

"Γιατί να πάω;" μου έλεγε άλλος γνωστός μου που απείχε χθες. "Πήγα την πρώτη Κυριακή επειδή έτυχε να μου αρέσει το 30% από αυτά που πρότεινε κάποιος υποψήφιος. Αυτός δεν πέρασε στο δεύτερο γύρο, αυτούς που πέρασαν τους θεωρώ έξ' ίσου καταστροφή, οπότε τι να πάω να κάνω;"

Όταν λοιπόν θεωρεί και τους δύο εξ' ίσου καταστροφικούς, δεν τον αφορά το "θα αποφασίσουν για σένα εκείνοι που θα ψηφίσουν". Νοιώθει "χαμένος για χαμένος". 

"Σιγά μην πάω να τους ψηφίσω", μου είπε άλλος. "Όλοι με τα Gay-Parade, όλοι μιλάνε για κάμερες... Με τα δικά μας προβλήματα δε βγήκε κανείς να ασχοληθεί. Η εγκληματικότητα στα ύψη, και μιλάνε για φωτισμό και κάμερες. Λέει ο άλλος θα προσλάβει δημοτικούς αστυνομικούς. Να κάνουν τι, να κόβουν κλήσεις; Με τις αστικές συγκοινωνίες που ταλαιπωρείται ο κόσμος, ασχολήθηκαν; Με τα γκέτο; Όλοι θέλουν να μας πείσουν πως δε ζούμε αυτό που ζούμε και πως πρέπει να αποδεχθούμε το αφύσικο ως φυσιολογικό και το παράλογο ως λογικό. Και το ντύνουν και με νόμους για να είναι και εντάξει. Άσε, με, λοιπόν..." 

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ με πράγματα που μου είπαν αυτοί που απείχαν, αλλά λίγο πολύ είναι στο ίδιο κλίμα. Και, όπως βλέπετε, δεν πρόκειται για αδιάφορους πολίτες. Πρόκειται για ανθρώπους αηδιασμένους με όλο αυτό που γίνεται και έχουν γυρίσει την πλάτη στο σύστημα. 

Ανθρώπους "παραιτημένους", χωρίς ελπίδα. Ανθρώπους που δεν θα κινητοποιηθούν, πλέον, αν δεν υπάρξει κάποιος που θα τους μιλήσει με τη φωνή της λογικής και θα τους ξαναδώσει ελπίδα. 

"Όλοι θέλουν να μας πείσουν πως δε ζούμε αυτό που ζούμε και πως πρέπει να αποδεχθούμε το αφύσικο ως φυσιολογικό και το παράλογο ως λογικό. Και το ντύνουν και με νόμους για να είναι και εντάξει". Το ξαναγράφω αυτό που μου είπε ο γνωστός μου επειδή κρύβει πολύ βάθος, αλλά και επειδή το έχω ακούσει από πολλούς (όχι κατ' ανάγκην με τις ίδιες λέξεις). Αν το καλοεξετάσουμε, θα δούμε πως ο κόσμος έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί πως το πρόβλημα δεν είναι απλά στα πρόσωπα, αλλά στο σύστημα αυτό καθ' αυτό. Και αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.  

Και μπορεί να σηματοδοτήσει πολλά...