Για τους αγρότες, τη ζωή τους και τον τρόπο που αγωνίζονται

Η ζωή του χωρικού είναι ζυμωμένη με το χώμα

Πρέπει να έχεις ζήσει στην επαρχία, σε χωριό, για να μπορέσεις να καταλάβεις τον αγρότη και τον κτηνοτρόφο. Να έχεις ζήσει, όχι απλά να πηγαίνεις για κάποιες μέρες εκεί (για διακοπές ή για δουλειά), ή να έχεις συγγενείς, ξαδέρφια ή αδέρφια που να σου λένε πως και τι ζουν. Πρέπει να έχεις ζυμωθεί μαζί τους.

Ο κάτοικος της πόλης δε μπορεί να καταλάβει. Είναι ένας άλλος κόσμος, πέρα από τις προσλαμβάνουσες του. Θέλετε ένα παράδειγμα, κάτι αντίστοιχο για να καταλάβετε καλύτερα αυτό που λέω; Δείτε τις παλιές ελληνικές ταινίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι, και παρατηρείστε τη διαφορά ανάμεσα στους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν απλούς ανθρώπους του λαού σε δευτερεύοντες ρόλους και στους κομπάρσους, που είναι πραγματικά άνθρωποι του λαού και όχι ηθοποιοί.

Ο κάτοικος της πόλης, λοιπόν, βλέπει τον χωρικό με παρόμοιο παραμορφωτικό φακό: τον κρίνει με τα δεδομένα της ζωής στην πόλη, με τους κανόνες εργασίας της πόλης. Όπως, π.χ., πολλοί στις παλιές ελληνικές ταινίες δε μπορούν να καταλάβουν πως την πραγματική εικόνα των Ελλήνων εκείνων των δεκαετιών την αποδίδουν οι κομπάρσοι και όχι οι ηθοποιοί. 

Όταν λοιπόν ένα ολόκληρο σύστημα έχει βαλθεί να ισχυρίζεται πως οι αγρότες έχουν μάθει στην τεμπελιά και στα επιδόματα και πως την αράζουν στα καφενεία και στα μπαράκια, ο κάτοικος της πόλης το δέχεται εύκολα. Βλέπετε, δεν ξέρει πως σε κάθε καλλιέργεια υπάρχουν εποχές που πρέπει να αφήσεις το χωράφι να "ξεκουραστεί", ή ότι όταν βρέχει είναι λάθος να πειράζεις ένα δέντρο. Δεν το έχει ζήσει, δεν το ξέρει. Ούτε καν του περνάει από το μυαλό. 

Δημογραφικό: η αλήθεια που δεν θα σου πουν

Οι γεννήσεις στη χώρα μας μειώνονται συνεχώς...

Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία - ένα από τα μεγαλύτερα, για να είμαστε ειλικρινείς - το οποίο αν και αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλιά της κανείς ιθύνων δε φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσει. Κινήσεις για το θεαθήναι, ναι. Κινήσεις - μπαλώματα, ναι. Κινήσεις ουσίας, όχι.

Το δημογραφικό πρόβλημα. Η μεγάλη βόμβα. 

Ο αριθμός των γεννήσεων στην πατρίδα μας πέφτει διαρκώς, αυτό το ξέρουμε όλοι. Ο αριθμός των εκτρώσεων, από την άλλη, καλά κρατεί: με αριθμούς που κυμαίνονται ανάμεσα στις 22.000 - 35.000 ετησίως (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, για όσους επιμένουν να τα αποδέχονται) μέχρι τις 100.000 - 150.000 σύμφωνα με κάποιες ανεπίσημες μελέτες, γινόμαστε απλά βουβοί και άβουλοι μάρτυρες ενός φρικτού εγκλήματος - τόσο κατά των αγέννητων όσο και κατά της χώρας. 

Λιγοστεύουμε, Έλληνες. Λιγοστεύουμε, και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί στα σοβαρά με το θέμα. Σίγουρα όχι οι ιθύνοντες, πάντως, ή οι ταγοί. 

Αφήνοντας κατά μέρος τις - άκρως ανθελληνικές - απόψεις κάποιων περί επίλυσης του προβλήματος με την εισροή μεταναστών, αλλόφυλων (όχι ότι δεν είναι αρκούντως επικίνδυνες για τη συνέχεια αυτού του έθνους, απλά προηγείται το να ασχοληθούμε με άλλα) παρατηρούμε πως εδώ και δεκαετίες οι πάντες προσεγγίζουν το ζήτημα - και "προσπαθούν" να το λύσουν - με μέτρα οικονομικού χαρακτήρα. Λες και αυτός είναι ο λόγος.

Αυτά θα παραδώσεις στα παιδιά σου Έλληνα;

Συνηθίστε το, θα το βλέπετε από εδώ και πέρα...

Ήδη βάπτεται κάλαμος αποφάσεως για το έθνος μας και την πατρίδα μας - για να δανειστούμε τη φράση από το ιδιόμελο του Όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής - καθώς σε λίγες μέρες αναμένεται να ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφυλοφίλων και τις τεκνοθεσίες από τα ζευγάρια αυτά.

Είναι να απορεί κανείς. Σε μια χώρα με τόσο έντονο το δημογραφικό πρόβλημα αυτό που θεώρησαν οι πολιτικοί μας ηγέτες επείγον ήταν το θέμα των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων και η δυνατότητα να τεκνοθετούν παιδιά. Και βαπτίζουν και το όλο εγχείρημα πρόοδο! Πρόοδο την κατρακύλα, τη διάλυση. Σημεία των καιρών....

Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας, ΜΜΕ, πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό χώρο, προσωπικότητες κάθε είδους που ο λόγος τους έχει απήχηση έχει βαλθεί να μας πείσει πως πράγματι αυτή η μεταρρύθμιση είναι ένα σημαντικό βήμα προόδου για τη χώρα μας και το λαό μας. Πως είναι κάτι απαραίτητο να γίνει αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένοι, πως δεν μένουμε πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη (την "πολιτισμένη Δύση" γενικότερα), πως αυτοί που δεν το αποδέχονται είναι σκοταδιστές, φασίστες κλπ..