Ο αφελληνισμός καλπάζει, ο Ελληνισμός χάνεται.

Η Ακρόπολη των Αθηνών

 

Αν περπατούσαν ανάμεσά μας ο Κολοκοτρώνης, ο Καποδίστριας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Λεωνίδας, θα μας αναγνώριζαν ως Έλληνες;

Για εμάς τους ίδιους, πόσο σημαντικό είναι να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Έλληνες;

Και τι σημαίνει αυτό τελικά; Τι περιεχόμενο έχει αυτή η ταυτότητα;

Λέμε πως είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, για τα επιτεύγματά τους, έτσι γενικά. Μπορεί να τύχει να μας πει κάποιος δικός μας κάτι, να διαβάσουμε κάτι στο διαδίκτυο ή να δούμε κάτι στην τηλεόραση (αληθινό ή διαστρεβλωμένο δεν έχει σημασία σ’ αυτή την ανάλυση), θα νοιώσουμε ένα μικρό ή μεγάλο θαυμασμό, θα περάσει η ώρα… και μέχρι εκεί.

Την ιστορία μας την προσεγγίζουμε – αν και όποτε το κάνουμε – με τον ίδιο τρόπο που προσεγγίζουμε το σενάριο μιας ταινίας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων άντε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για το τι έγινε τότε και σε τι οδήγησε. Καμιά προβολή στο σήμερα.

Όσα από τα έθιμά μας έχουν επιβιώσει τα βλέπουμε σαν ένα φολκλόρ, ενώ την ίδια στιγμή ζούμε έθιμα άλλων λαών – αν σας κάνει εντύπωση, δείτε τι γίνεται τα τελευταία χρόνια με το Halloween, δείτε πως γιορτάζουμε σήμερα τα Χριστούγεννα: καλικάντζαροι ή ξωτικά του Santa Claus;

Τη γλώσσα μας τη ρημάξαμε. Πόσες λέξεις χρησιμοποιούμε καθημερινά; Πόσες είναι ελληνικές;. το μήτινγκ, το πρότζεκτ, το κόνσεπτ… «κάνε με αντ», «κάνω λάικ», «ο-μι-τζι» (αυτό είναι το OMG, τα αρχικά από το Oh my God, δηλαδή «ω Θεέ μου»), ΛΟΛ, και διάφορα άλλα. Ρίξτε μια ματιά στις επιγραφές των καταστημάτων. Πόσες είδατε στα ελληνικά;   

Στη μουσική μας; Θεωρείται φυσιολογικό να ακούμε για τον έρωτα του  Μπόμπι σ’ ένα δρόμο της Νέας Υόρκης ή σε κάποιο κλάμπ του Σαιντ Λούις, επενδυμένο με ηλεκτρική κιθάρα ή σαξόφωνο αλλά προκαλεί το γέλιο να ακούσουμε για τον έρωτα του Γιώργη σ’ ένα χωριό της Αργολίδας υπό τους ήχους ενός κλαρίνου (για να μη μιλήσω για το ηρωϊκό ελληνικό τραγούδι που κάποτε δέσποζε στα πανηγύρια μας αλλά φρόντισαν να το εξαφανίσουν κάποιοι).

Την πίστη μας την προσεγγίζουμε ως Έλληνες ή με την προτεσταντική λογική; Ή απλά ως κάποιο φολκλόρ;

Εμείς οι οποίοι περηφανευόμαστε για το Δημόκριτο, τον Αριστοτέλη, τον Αρίσταρχο, τον Ιπποκράτη, τον Αρχιμήδη και τόσους άλλους τρέχουμε σε αστρολόγους και καφετζούδες;

 

Η Σχολή των Αθηνών. Τοιχογραφία του Ραφαήλ

 

Εμείς που είχαμε ένα Σωκράτη, έναν Πλάτωνα, έναν Ικτίνο, έναν Γαληνό, εμείς που είχαμε τη Σχολή της Μαγναύρας φτάσαμε να λέμε "Εξ' Εσπερίας το φως"; 

Οι γάμοι ανάμεσα σε Έλληνες και αλλοδαπούς αυξάνονται. Ο έρωτας είναι τυφλός, λέει το γνωστό ρητό (ας το μεταφράσω στα σημερινά «ελληνικά» για να το καταλάβουν όλοι: το σλόγκαν) βέβαια. Καλό ως ρητό (συγγνώμη, ως σλόγκαν ήθελα να πω), αλλά όλοι ξέρουμε βαθιά μέσα μας πως αυτό είναι παραμύθι.

Ο αφελληνισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Τι έχει μείνει τελικά από τον ελληνικό τρόπο ζωής; Τι έχει μείνει από τις αξίες και τις αρχές που διαχρονικά σεβόταν ο Έλληνας και προσπαθούσε να ακολουθεί; Παρατηρούμε μαι δυτικοποίηση των πάντων, σε όλα τα επίπεδα, έναν αφελληνισμό. Στην Παιδεία, στην καθημερινή ζωή, στο θεσμό της οικογένειας, στα ήθη της κοινωνίας, και - το χειρότερο - μια απαξίωση των ελληνικών αξιών και το χαρακτηρισμό τους ως κάτι ξεπερασμένο που πρέπει να απορριφθεί.   

Τελικά όταν λέμε πως είμαστε Έλληνες τι ακριβώς εννοούμε;

Για πάνω από τετρακόσια χρόνια ο ελληνισμός υπήρξε υπόδουλος των Τούρκων, αλλά παρ’ όλα αυτά άντεξε. Παρέμεινε ελληνισμός. Ήταν αρκετός ένας αιώνας Βαυαροκρατίας, Αγγλοκρατίας και «Ευρωπαϊκού προσανατολισμού» για να μπουν οι σπόροι της αλλοτρίωσης που οδήγησαν στο σήμερα. 

Με τους Τούρκους χάσαμε την ελευθερία μας. Με τον "ευρωπαϊκό προσανατολισμό" χάσαμε την ψυχή μας...

Αν το καλοσκεφτείτε, οι ανθενωτικοί του 1453 δικαιώνονται σήμερα ακριβώς επειδή έχουν επικρατήσει κατά κράτος οι ενωτικοί.

Αντιστρέφεται η κατάσταση; Ναι, μπορεί να αντιστραφεί. Το είπε άλλωστε και ο Αιγύπτιος Ιερέας στο Σόλωνα: πάντοτε διασώζεται λίγο ελληνικό σπέρμα...