 |
| Η Ανάσταση του Λαζάρου |
Σάββατο του Λαζάρου σήμερα και η Εκκλησία μας τιμά την ανάσταση από τον Ιησού του φίλου του Λαζάρου. Μια ημέρα με μηνύματα και διδαχές για όλους μας.
Είναι μια ιδιαίτερη ημέρα. Στην ουσία δεν ανήκει στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (η οποία τελείωσε χθες, Παρασκευή) και φυσικά δεν ανήκει στη Μεγάλη Εβδομάδα. Έχει χαρμόσυνο περιεχόμενο (όπως άλλωστε και η αυριανή Κυριακή των Βαΐων), πριν τις οδυνηρές ημέρες του Θείου Πάθους.
Είναι όμως μια θαυμάσια εισαγωγή στην εβδομάδα των Παθών του Κυρίου: στη Βηθανία, ο Ιησούς αναστήνει το Λάζαρο προλέγοντας ουσιαστικά την «κοινή Ανάσταση», την ανάσταση όλων μας. Την κοινή ανάσταση, η οποία είναι το αποτέλεσμα της νίκης του Ιησού επί του θανάτου και της δικής Του Ανάστασης.
Και, από τη Βηθανία ξεκινά και η άνοδος του Ιησού προς τα Ιεροσόλυμα όπου Τον περιμένουν τα Άγια Πάθη, η Σταύρωση και η Ανάσταση.
Μαθαίνουμε πολλά σήμερα. Μαθαίνουμε για παράδειγμα πως η ασθένεια του Λαζάρου είναι όχι για θάνατο αλλά υπέρ της δόξας του Θεού, ώστε να δοξασθεί ο Υιός του Θεού δι’ αυτής. Βλέπουμε, δηλαδή το άρρηκτο ανάμεσα στον πατέρα και τον Υιό για μια ακόμη φορά.
Βλέπουμε επίσης, λίγο πιο μετά, το άρρηκτο των δύο φύσεων του Ιησού.
Η ανθρώπινη φύση του θλίβεται και δακρύζει μπροστά στην απώλεια του φίλου του και τον πόνο των οικείων. Ο Λάζαρος έφυγε, ένας άνθρωπος έφυγε, ένα αγαπημένο πρόσωπο, βίωσε πόνο, φόβο, αρρώστια… Και οι οικείοι του βιώνουν την απώλεια, το χωρισμό από το αγαπημένο τους πρόσωπο. Ακόμα κι αυτοί που πιστεύουν στην κοινή ανάσταση – όπως η αδελφή του Λαζάρου – πονούν, διότι μέχρι τότε δεν θα τον ξαναδούν.
Η Θεία φύση Του θλίβεται και δακρύζει για όσα περνά το δημιούργημά Του. Διότι ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να πεθαίνει – το αντίθετο μάλιστα, τον τοποθέτησε στο μέσο του Παραδείσου. Και ο άνθρωπος, το δημιούργημα, έπεσε. Στη φθορά, στον πόνο, στο θάνατο. Πως να μην πονά η θεία φύση του Ιησού με όλο αυτό;
Και, την ίδια στιγμή η Θεία φύση Του προστάζει το θάνατο και αναστήνει το Λάζαρο: Λάζαρε, δεύρο έξω!
Έχει την εξουσία να το κάνει αυτό. Το είπε άλλωστε λίγο πριν στη Μάρθα: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ κ’αν αποθάνει, ζήσεται. Και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα». Και συνεχίζει: «πιστεύεις τούτο;»
Με αποδέχεσαι, Μάρθα; Με αποδέχεσαι, άνθρωπε; «Εγώ
ειμί η οδός, η αλήθεια, η ζωή» θα πει λίγες μέρες αργότερα στους μαθητές Του,
στο Μυστικό Δείπνο. Μη μένεις στο θάνατο, άνθρωπε. Άλλο σχεδίασε ο Θεός για
σένα! Έλα σ' εμένα, Έλα στη ζωή!
Λάζαρε, δεύρο έξω!
Άνθρωπε, βγες έξω από το θάνατο, έλα στη ζωή! Έπεσες;
σήκω, μετανόησε. Αγωνίσου. Ο Ιησούς είναι εκεί και σε περιμένει, η ζωή σε
περιμένει.Μετανόησε, εξομολογήσου, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων.
Και ο θάνατος ηττάται. Δε μπορεί να κρατήσει το Λάζαρο, όταν το προστάζει ο Κύριος της ζωής. Και θα ηττηθεί κατά κράτος λίγες μέρες αργότερα, με την Ανάσταση του ιδίου του Ιησού.
Μ’ αυτά τα μηνύματα προχωρούμε προς το Θείο Πάθος. Με την προαναγγελία της νίκης Του επί του Θανάτου ετοιμαζόμαστε να βιώσουμε τα γεγονότα των επομένων ημερών, που θα καταλήξουν στην ολόσωμή Του Ανάσταση.
Με εξομολόγηση και Κοινωνία των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων.
Καλό κι ευλογημένο Πάσχα να έχουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου