Νέο κόμμα Τσίπρα για ΜΕΤΑ τη συνεκμετάλλευση;

Πριν λίγο μιλούσα με μια παλιά καραβάνα της πολιτικής πιάτσας (όχι πολιτικό) για τη σημερινή παραίτηση Τσίπρα και ομολογώ με εξέπληξε:

«Μετά τις Πρέσπες, το Μητσοτάκης - Τσίπρας είναι 1 – 0», μου είπε. Αν πάμε σε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και το δεχόταν ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, το σκορ θα πάει 2 – 1. Τώρα που παραιτήθηκε, και να το δεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ το Μητσοτάκης – Τσίπρας θα πάει απλά 1 – 1. Σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή, τον συμφέρει να μην είναι ο ίδιος στη Βουλή αυτήν την τετραετία».

Όπως είπα, με ξάφνιασε ο συνομιλητής μου. Η δική μου σκέψη έφτανε μέχρι του σημείου να πιστεύω πως παραιτήθηκε περιμένοντας να τον «παρακαλέσουν» να μη φύγει και τελικά να αποφασίσει να διεκδικήσει εκ νέου την ηγεσία του κόμματός του.

Ανταρσία Πριγκόζιν: τι σηματοδοτεί; Προεκτάσεις

Η ανταρσία Πριγκόζιν έβλαψε ή ωφέλησε τον Πούτιν;

Αυτά που έγιναν χθες στη Ρωσία ανησύχησαν πολύ κόσμο (ακόμα και για την ασφαλή κατοχή πυρηνικών) ενώ ταυτόχρονα κίνησαν την έντονη περιέργεια αρκετών, παρακολουθώντας την πορεία των εξελίξεων.

Ο Πριγκόζιν και η φάλαγγα της WAGNER προχωρούσε στο εσωτερικό της Ρωσίας για πολλές ώρες, κάλυψε εκατοντάδες χιλιόμετρα, πήρε υπό τον έλεγχό του κάποιες πόλεις… αυτά ακούγαμε χθες. Και, πάντα σύμφωνα με το ρεπορτάζ, δεν υπήρξε κάποια μάχη ανάμεσα στη WAGNER και το ρωσικό στρατό – κάποια στιγμή, είπαν, καταρρίφθηκαν κάποια ελικόπτερα αλλά μέχρι εκεί.

Από μόνο του είναι περίεργο, δεδομένου ότι η Ρωσία διαθέτει οπλικά συστήματα ικανά να εξαϋλώσουν μια τέτοια φάλαγγα από απόσταση. Κάποιοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν αυτήν ακριβώς την έλλειψη αντίδρασης ως απόδειξη για το ότι ο Πούτιν δεν ελέγχει το στράτευμα ή το κράτος, παρά το ότι δεν είχαμε άλλα συνοδά φαινόμενα μιας τέτοιας κατάστασης: πράγματι, δεν είδαμε προσχωρήσεις μονάδων με το μέρος της WAGNER, ή κινήσεις σε άλλα σημεία (καταλήψεις σε κτίρια και σημεία κλειδιά, διαδηλώσεις κλπ.).

Ο Πούτιν βγήκε το πρωί και μίλησε για προδοσία και πισώπλατη μαχαιριά, όπως το 1917, ενώ αργότερα ο Μεντβέντεφ μίλησε για εμπλοκή της Δύσης στο πραξικόπημα. Σ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού βγήκαν πολλοί οι οποίοι δήλωσαν υποστήριξη στον Πούτιν και συνιστούσαν στον Πριγκόζιν να σταματήσει.

Τα μεγάλα στρατηγικά λάθη της Ρωσίας τα τελευταία 15 χρόνια

Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια, ο Πούτιν έκανε μεγάλα στρατηγικά λάθη...

Από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου – ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα στον εκσυγχρονισμό της Ρωσίας – και εντεύθεν, υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη Ρωσική ηγεσία στο σύνολό της (ως ένα βαθμό επηρέασε και τη Σοβιετική ηγεσία, αλλά εκεί μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό):  

Ένα μεγάλο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στη Δύση.

Κάτι που ξεπερνά το σεβασμό στην ισχύ της Δύσεως και στη συνειδητοποίηση πως είναι δύσκολος αντίπαλος. Κάτι που αγγίζει τη φοβία, την ενδόμυχη παραδοχή πως η Ρωσία δε μπορεί να τα βάλει με τη Δύση.

Η Ιστορία βέβαια έχει δείξει πως στην πραγματικότητα Ρωσία και Δύση είναι ισοδύναμες. Παρ’ όλα αυτά το σύμπλεγμα κατωτερότητας υπάρχει και έχει οδηγήσει διαχρονικά τη Ρωσία σε μια σειρά υποχωρήσεις προκειμένου να αποφύγει την σύγκρουση με το Δυτικό κόσμο. Η Δύση από τη μεριά της όλο αυτό το εκλαμβάνει ως απόδειξη αδυναμίας – και είναι, απλά η Δύση το επεκτείνει στο σύνολο του ισοζυγίου ισχύος. Και φυσικά το εκμεταλλεύεται αρκούντως.

Από το 2010 και μετά, λόγω κυρίως αυτού του συμπλέγματος, η Ρωσική ηγεσία έχει κάνει έξι μεγάλα στρατηγικά λάθη:

Σε λάθος δρόμο η ΕΕ για το μεταναστευτικό

Τα πλοιάρια με μετανάστες και πρόσφυγες αναμένεται να αυξηθούν, δυστυχώς...

 

Η νέα συμφωνία για το μεταναστευτικό και τη διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ ως βήμα προς τα εμπρός και ως κάτι που βοηθά τη χώρα μας, στην πραγματικότητα όμως απλά θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Το τραγικό συμβάν με το ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο δείχνει απλά το τι θα ακολουθήσει. Η νέα στάση της ΕΕ είναι σίγουρο πως θα εκληφθεί ως υποχώρηση από τους δουλεμπόρους αλλά και από τα κράτη εκείνα που έχουν καταστήσει τις μεταναστευτικές ροές στρατηγικό πυλώνα.

Τις προηγούμενες μέρες η Ιταλή πρωθυπουργός Μελόνι συμφώνησε με τον πρόεδρο της Τυνησίας Σαϊέντ να δοθεί οικονομική ενίσχυση στην Τυνησία προκειμένου να ελεγχθούν οι ροές από το έδαφός της.

Γιατί δε θα σταματήσουν οι μεταναστευτικές ροές - Επιστρέφει το Old Regime;

Οι ροές ανθρώπων προς την Ευρώπη θα συνεχιστούν αμείωτες...

Το τραγικό ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο καθιστά επίκαιρη τη συζήτηση για τις «μεταναστευτικές» - λαθρομεταναστευτικές στην πραγματικότητα - και προσφυγικές ροές. Τα όρια είναι θολά ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες, υπάρχει όμως μια κοινή βάση.

Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το θέμα.

Εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν από όλα σχεδόν τα σημεία του πλανήτη με κατεύθυνση την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση των μουσουλμάνων είναι περίεργο που πολλοί από αυτούς δεν προτιμούν πλούσιες χώρες ομοθρήσκων τους, έχουν όμως προταθεί κατά καιρούς διάφορες εξηγήσεις για αυτό: η μεγαλύτερη ανοχή των δυτικών κοινωνιών, το πιο χαλαρό νομικό πλαίσιο, η εκτέλεση στρατηγικού σχεδίου από κέντρα που επιθυμούν είτε την εθνολογική αλλοίωση των δυτικών κοινωνιών είτε τον πολλαπλασιασμό του μουσουλμανικού στοιχείου στη Δύση. Μπορεί να είναι κάτι από αυτά, μπορεί και όλα.

Το θέμα είναι πως εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να μετακινηθούν προς τη δύση αδιαφορώντας για τους νόμιμους τρόπους. Ακολουθώντας απλά το στομάχι τους ή το όνειρό τους για κάτι καλύτερο αν πρόκειται για παράνομους μετανάστες, ή σπρωγμένοι από τον πόλεμο στις περιοχές τους, Όλοι αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν τη Δύση σαν τη Γη της επαγγελίας.

Μια κραυγή για τη Θράκη

Ο Ερντογάν δεν έκρυψε ποτέ τις τουρκικές βλέψεις για τη Θράκη...

Τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε με ενδιαφέρον όλη αυτή τη συζήτηση σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και τους υποψήφιους – με τα διάφορα κόμματα – βουλευτές. Το σίγουρο είναι πως δεν αισθανθήκαμε την παραμικρή έκπληξη ούτε από τα γεγονότα ούτε από τον τρόπο κάλυψής τους από τα ΜΜΕ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι γνωστό εδώ και κάποιες δεκαετίες πως τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για το αν οι υποψήφιοι που επιλέγουν έχουν στενές σχέσεις με το τουρκικό προξενείο (οι κακές γλώσσες λένε πως στα πλαίσια της ψηφοθηρίας οι υποψήφιοι επιλέγονται με αυτό ακριβώς το κριτήριο, δε θέλουμε όμως να το πιστέψουμε). Και δεν ενδιαφέρονται επειδή γνωρίζουν πως η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν θα ενοχληθεί από αυτό, ή τουλάχιστον δε θα ενοχληθεί σε σημείο να μην τους ψηφίσει.

Εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, άλλωστε, όλοι έχουν φροντίσει να καλλιεργηθεί στους Έλληνες ηττοπάθεια και μοιρολατρία. Πολιτικοί, εκκλησία, πνευματικοί ταγοί. Από όλους τους βλέπουμε διαρκώς όλες τις πικρές διαπιστώσεις - άρα δεν υπάρχει εκ μέρους τους άγνοια – χωρίς όμως να αναλαμβάνει κανείς δράση. Αντιθέτως ακούγεται μονίμως η επωδός «δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε, είμαστε αδύναμοι, η συγκυρία είναι εναντίον μας κ.α.». Αποτέλεσμα: ηττοπάθεια στον κόσμο και μοιρολατρία.

Το «και τι θέλετε να κάνουμε, πόλεμο;» που είχε πει παλαιότερα κάποιος πολιτικός δεν είχε ειπωθεί τυχαία. Ας είμαστε ειλικρινείς, ο λαός εκπαιδεύεται να αποδεχτεί ήττες και εδαφική συρρίκνωση ως λύση προτιμητέα από έναν πόλεμο.

Η Τουρκία κερδίσμένη από τη νέα κρίση στο Κοσσυφοπέδιο

Πρίστινα, Κοσσυφοπέδιο

 

Η τελευταία κρίση στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα νέο ανατολίτικο παζάρι Τουρκίας - ΗΠΑ με δυσάρεστα για την Ελλάδα αποτελέσματα...

Όπως όλοι θυμόμαστε, από τις αρχές της περασμένης εβδομάδας έχουμε βίαιες συγκρούσεις στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων διαδηλωτών από τη μια πλευρά και Αστυνομίας και δυνάμεων της KFOR από την άλλη.

Ο νέος κύκλος επεισοδίων ξεκίνησε μετά την απόφαση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εγκαταστήσει – με τη βοήθεια της αστυνομίας – Αλβανούς δημάρχους σε τέσσερεις πόλεις του Βορείου Κοσσυφοπεδίου (Βόρεια Μιτρόβιτσα, Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν, Ζούμπιν Πότοκ), όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σέρβοι.

Να θυμίσουμε εδώ πως οι Αλβανοί δήμαρχοι εξελέγησαν στις έκτακτες δημοτικές εκλογές της 23^ης Απριλίου, εκλογές που οι Σέρβοι αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν – και να μη συμμετάσχουν -  μετά την Άρνηση της κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 για τη σύσταση Ένωσης Σερβικών Δήμων. Το αποτέλεσμα της κίνησης των Σέρβων ήταν εντυπωσιακό, καθώς η συμμετοχή μετά βίας άγγιξε το 3,4%, κάτι που δίνει το δικαίωμα στους Σέρβους να θεωρούν τις εκλογές άκυρες και να μην αποδέχονται τους «εκλεγμένους» δημάρχους.

Η χρονική συγκυρία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο παραδοσιακός σύμμαχος της Σερβίας, η Ρωσία, έχει εμπλακεί σε πόλεμο στην Ουκρανία, έναν πόλεμο που έμμεσα έχει εμπλέξει και τις χώρες της Δύσης. Την ίδια στιγμή παραμένει πάντοτε ισχυρή η επιθυμία της Δύσης να ενταχθεί η Σερβία στην ΕΕ θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο θα την αποσπάσουν από την αγκαλιά της Μόσχας.