Η Ελλάδα που χάνεται, ο Ελληνισμός που διψά να ζήσει

Η Ρωμιοσύνη κινδυνεύει να χαθεί, ο Ελληνισμός όμως διψά να ζήσει

 

Η έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. που κατέστρεψε την Πομπηία δεν ήλθε από το πουθενά. Ο Βεζούβιος είχε "προειδοποιήσει" - ας μας επιτραπεί η έκφραση - όχι μόνο τις προηγούμενες μέρες, αλλά για ικανό χρονικό διάστημα. Οι κάτοικοι της Πομπηίας αδιαφόρησαν, συνέχισαν τη ζωή τους σαν να μην τους αφορούσε το θέμα... και τελικά πλήρωσαν την αδιαφορία τους με τη ζωή τους: όταν άρχισε η καταστροφή ήταν πια πολύ αργά.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας. Τα σημάδια μιας επερχόμενης καταστροφής είναι κάτι παραπάνω από ορατά - στην ουσία η καταστροφή έχει ήδη αρχίσει - και όμως οι Έλληνες στη μεγάλη τους πλειοψηφία αδιαφορούν. 

Είναι λάθος να πιστεύουμε πως απλά οι Έλληνες δεν αντιδρούν. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως οι Έλληνες αντιλαμβάνονται το άσχημο, το καταστροφικό του πράγματος και για τους όποιους λόγους δεν αντιδρούν (από φόβο, από αίσθηση ματαιότητας κλπ.). Στην πραγματικότητα συμβαίνει κάτι - κατά τη γνώμη μας πάντα - χειρότερο: η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί για την επερχόμενη καταστροφή - αν μάλιστα δεν θεωρεί πως δεν πρόκειται για καταστροφή αλλά για φυσιολογική ή ακόμα και θετική εξέλιξη. 

Το όμαιμον έχει πληγεί ανεπανόρθωτα: οι μεικτοί γάμοι με αλλοδαπούς από κάθε ήπειρο είναι όλο και περισσότεροι ενώ η σχετική νοοτροπία καλλιεργείται διαρκώς από παντού.

Το ομόγλωσσον δεν έχει χαθεί ακόμη αλλά κινδυνεύει. Δεν είναι μόνο η πληθυσμιακή υπεροχή αλλόγλωσσων σε κάποιες περιοχές, είναι κυρίως η ναρκοθέτηση της ελληνικής γλώσσας από τους εκπαιδευτικούς φορείς. Όποιος αμφιβάλει δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στα σχολικά εγχειρίδια γραμματικής. 

Το ομόθρησκον έχει πάει περίπατο εδώ και δεκαετίες...

Το ομότροπον έχει διαρραγεί κι αυτό, τόσο σε επίπεδο αντιλήψεων και ηθών όσο και σε επίπεδο εθίμων (κι αυτά έχουν καταντήσει ένα νεκρό, μουμιοποιημένο δρώμενο με στόχο να τραβήξουν τουριστική κίνηση - εξαίρεση: μερικά μόνο από τα έθιμα του Πάσχα και κάποια από τα πανηγύρια των χωριών της ελληνικής υπαίθρου). 

Ο φεμινισμός, η ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα, οι WOKE αντιλήψεις, ο αντεθνισμός, η πολεμική ενάντια στο χριστιανισμό κυριαρχούν στα ΜΜΕ και γενικότερα στην πολιτιστική ατζέντα της χώρας πριονίζοντας τα θεμέλια της χωρίς κανένας από τους ταγούς να υψώνει ανάστημα. Έχει κανένας συνειδητοποιήσει τη ζημιά που έχει προκληθεί στις νέες γενιές των Ελλήνων από όλο αυτό;

Δημογραφικά η χώρα σβήνει - και η προηγούμενη παράγραφος δεν είναι άσχετη με το πρόβλημα αυτό - από την υπογεννητικότητα, τις αμβλώσεις και τη φυγή χιλιάδων Ελλήνων στο εξωτερικό σε αναζήτηση καλύτερης τύχης (κι εδώ είναι διπλό το πρόβλημα: και αντικατάσταση πληθυσμών συμβαίνει αλλά και οι σημερινοί νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό δεν κουβαλούν την Ελλάδα μαζί τους όπως οι προηγούμενες γεννιές μεταναστών). 

Αθήνα, Μοναστηράκι

Η αξιοπιστία θεσμών όπως Δικαστική εξουσία και Αστυνομία έχει πληγεί σε τεράστιο βαθμό και σύντομα η βλάβη θα είναι μη αναστρέψιμη.

Ο λόγος της Εκκλησίας είναι ανύπαρκτος (η αναλαμπή της εποχής Χριστούλου φαντάζει πολύ μακρυνή) στα μεγάλα προβλήματα των Ελλήνων - όταν δηλαδή δεν συστήνει υποταγή στη μοίρα και την αδικία - με αποτέλεσμα ελάχιστοι πλέον να ασχολούνται μαζί της (ο προαιώνιος δούρειος ίππος που οδηγεί στην αποχριστιανοποίηση). 

Τελματωμένος μέσα στον αγώνα για επιβίωση ο απλός Έλληνας δεν έχει ούτε κουράγιο ούτε διάθεση να ασχοληθεί με ο,τιδήποτε άλλο πέρα από αυτό. Φυσιολογικό αποτέλεσμα, θα μου πείτε. Ακόμα κι αν έχει χρόνο ή διάθεση να ασχοληθεί και να αντιδράσει, ξέρει πως και το μπελά του θα βρει, και περιθωριοποίηση θα αντιμετωπίσει ακόμα και από τους ταγούς εκείνους που κανονικά θα έπρεπε να αγωνίζονται για τα ίδια ζητήματα (όταν δηλαδή δε βλέπει τους ταγούς να χαριεντίζονται με τους ολετήρες).

Σε θέματα εξωτερικής πολιτικής η κατάσταση είναι άσχημη, παρά τις προσπάθειες να πεισθεί ο κόσμος για το αντίθετο. Μια διαρκής υποχωρητικότητα της χώρας απέναντι σε όλους τους γείτονές της σε όλα τα επίπεδα. Όχι πως ο πολύς κόσμος έχει πρόβλημα μ' αυτό: το μόνο που τον απασχολεί είναι "να μην πάμε σε πόλεμο, κι αν για να το πετύχουμε αυτό χάσουμε κανα - δυό νησιά, ας γίνει έτσι", όπως άκουσα να λένε κάποιοι τις προάλλες σε μια στάση λεωφορείου. Η αλήθεια βέβαια είναι πως δεν κινδυνεύουν μόνο "κανά δυό νησιά" αλλά πολύ περισσότερα εδάφη, αλλά κανείς δεν το αντιλαμβάνεται - και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρος πως η μεγάλη πλειοψηφία θα συγκινείτο. η παρακμή είναι πλέον το μόνο ιδανικό...

Ο Ελληνισμός που διψά να ζήσει

 Και όμως, ο ελληνισμός είναι ζωντανός

Και όμως, μέσα σ' όλη αυτή τη θάλασσα απογοήτευσης υπάρχουν κάποιες νησίδες που δίνουν ελπίδες. Υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν Έλληνες που εξακολουθούν να τιμούν τον ιχώρα που φέρουν. 

Το βλέπεις στην επιμονή τους να αναρτούν την ελληνική σημαία όπου μπορούν. Στην περηφάνια τους για τους ένδοξους προγόνους, που σε κάθε ευκαιρία τη διατρανώνουν. 

Το βλέπεις στις παρελάσεις στις εθνικές εορτές.

Το βλέπεις στην προσπάθειά τους να βιώσουν τα έθιμά μας σε ζωντανή μορφή και όχι μουμιοποιημένα, όπως προαναφέραμε.

Το βλέπεις στον αγώνα που κάνουν να διδάξουν τα παιδιά τους την Ιστορία του ελληνικού έθνους, σε πείσμα του εκπαιδευτικού συστήματος και της "πολιτικώς ορθής" εκδοχής της ελληνικής Ιστορίας. 

Το βλέπεις στις εκκλησίες όπου σπεύδουν, ειδικά αυτές τις μέρες, όχι βέβαια για να ακούσουν τους εκκλησιαστικούς ηγέτες.

Το βλέπεις ακόμα και στον τρόπο που το κοινό υποδέχθηκε τις προηγούμενες μέρες την τηλεοπτική σειρά "Άγιος Παΐσιος", με την τηλεθέαση να εκτοξεύεται, (όπως το είχαμε δει και με την ταινία "Ο άνθρωπος του Θεού" για τον Άγιο Νεκτάριο). 

Υπάρχει ακόμα ατόφιος ελληνισμός σ' αυτή τη χώρα. Ατόφια, καθάρια ρωμιοσύνη, σε πείσμα όλων όσων την πολεμούν. Ελληνισμός που αγωνίζεται να επιβιώσει. Ρωμιοσύνη που διψά για τα ιδανικά της και δεν το βάζει κάτω. 

Φαίνεται πως μείναμε λίγοι, όμως δεν είναι έτσι. Ακόμα και στους "αδιάφορους" η πλειοψηφία διψά για τα δικά μας ιδανικά, ακόμα κι αν δεν το διατυμπανίζει. Ο Ιχώρ σ΄αυτούς δεν έχει πεθάνει, απλά είναι σε ύπνωση. 

Όπως, λοιπόν, λέει κι ο Ιωάννης Πολέμης: 

Μην σκιάζεστε τα σκότη!